I Love You, My Enemy

"Kamamatay lang ni Mommy at gusto nang umuwi ako ng Pinas? Para mabuo ang pamilya? It will never happen, Attorney!" Mahigpit ang hawak ko sa telepono hanggang sa mamuti ang aking mga buku-buko, at bakas ang pait sa bawat salitang lumalabas sa aking bibig. Para silang mga bubog na bumabara sa aking lalamunan. "Magsama-sama na lang silang lahat... basta ako, dito lang ako. Ipagpapatuloy ko ang buhay ko rito," mariin kong dagdag. "Kristine, hindi puwede 'yon," mahinahong sagot ni Attorney sa kabilang linya, isang boses na sadyang nakakairita dahil sa kalmado nito habang gulo-gulo ang mundo ko. "Unang-una, wala ka namang kamag-anak diyan dahil wala na ang mommy mo. Ang daddy mo na ang tatayong legal guardian mo. At hawak ng daddy mo lahat ng documents... hindi malilipat sa 'yo ang lahat ng mana mo galing sa mommy mo hangga't walang go signal ng dad mo." Halos manigas ako sa kinatatayuan ko. "What! Are you kidding me, Attorney? At paano mangyayari 'yon?" "Umuwi ka muna sa Pilipinas at kausapin mo ang daddy mo, Kristine," pagpapatuloy niya, na tila walang balak umatras. "Siya lang ang makakasagot sa lahat ng tanong mo." Nang maputol ang linya, napasubsob ako sa kama. Tuluyan na akong napaiyak dahil sa bigat ng nararamdaman. Dalawang linggo pa lang ang nakalipas mula nang mawala si Mommy dahil sa breast cancer, pero heto ako ngayon—binabaha ng problema at sakit. At ngayon, gusto ng daddy ko na umuwi ako sa Pilipinas para raw doon ipagpatuloy ang buhay ko kasama siya. Mas lalong sumikip ang dibdib ko nang maalala ang babala ni Attorney—utos daw iyon ng daddy ko. Kapag hindi ako uuwi, puputulin ang allowance ko at ipa-hold pa ang bank account ko. Sa isang iglap, lahat ng meron ako ay nanganganib na mawala. Anim na taong gulang pa lang ako nang lumipat kami dito sa US. Dalawa lang kaming namuhay ni Mommy matapos silang maghiwalay ni Daddy. Pero sa kabila ng kawalan ng ama, lumaki akong kuntento at punong-puno ng pagmamahal. Ibinigay ni Mommy ang lahat ng kaya niya—mula sa pag-aaral sa pribadong paaralan hanggang sa mga pasyal at masasarap na pagkain—sinigurado niyang wala akong pagkukulang. Nurse si Mommy sa isang malaking ospital dito. Ibinuhos niya ang lahat ng lakas niya sa pagtatrabaho para mabigyan ako ng marangyang buhay, pero ang naging kapalit naman nito ay ang sarili niyang kalusugan. Ngayong nagtapos na ako ng kolehiyo, ako naman sana ang babawi sa kanya... pero hindi na niya iyon naabutan. Tuluyan na niya akong iniwan. At ang daddy ko? Mabibilang lang sa daliri ang mga beses na kasama ko siya. Ni minsan, hindi siya tumawag para mangamusta. Walang regalo, walang card... wala. Isa lang siyang anino o multo sa buhay ko. “I hate him, Mommy…” mahina kong bulong habang nakatitig sa litrato niya sa aking side table. Hindi man lang siya nagkaroon ng oras na puntahan ako rito; laging gusto niya ay ako ang uuwi ng Pinas para makita siya. Kaya nung tumanda na ako, pinili kong huwag nang bumalik. Tinanggap ko na si Mommy lang ang tanging pamilya ko. Pero ngayon, ako na lang talaga ang mag-isa. “Paano na ako ngayon, Ma? Paano…?” basag ang boses kong tanong sa gitna ng pag-iyak. Pagkaraan ng isang linggo, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang unknown number. “Hello, Kristine?” wika ng boses sa kabilang linya. Isang boses na pilit ko nang ibinabaon sa limot. “Hello…” sagot ko, puno ng kaba at pagtataka. “Anak… isesend ko sa ’yo ang flight details mo. May susundo sa ’yo sa airport. Please, huwag ka nang magmatigas,” pakiusap niya, at ramdam ko ang panginginig sa kanyang boses. “You must come here ASAP… we need to talk. I need to tell you something… please.” “Bakit pa, Dad?” malamig kong tugon habang humihigpit ang hawak sa cellphone. “I can live here as long as I want… and I will.” “Kristine, gusto kitang makausap tungkol sa Mommy mo. Kaya please…” wika niya. “No, Dad!” mariin kong sagot. Ayaw ko nang buksan ang mga sugat na matagal ko nang pinaghihilom. “Kristine... you must come home... This is the right time,” pagpipilit niya. Ramdam ko ang panginginig sa boses niya, isang emosyong hindi ko inaasahan mula sa lalaking kinalimutan ang kanyang tungkulin sa akin. “Marami tayong kailangan pag-usapan... kaya please, Kristine...” Naiwan akong nakatulala matapos ang tawag, nalulunod sa kalituhan. Sa loob ng maraming taon, si Mommy lang ang pundasyon ko, at ngayon ay tila guguho na ito dahil sa mga utang na hindi ko maipaliwanag at sa mga legal na usapin. Tumunog ang email notification ko: Flight details galing kay dad. “Kailangan ko ba talagang gawin ’to, Mom?” bulong ko sa kawalan. Ang ideya na maging isang "pamilya" muli ay tila sumasakal sa akin. Pero dahil wala nang ibang choice at hawak nila ang aking kinabukasan, alam kong kailangan ko nang bumigay. Thursday na ngayon, at base sa flight details, Saturday morning ang alis ko. Friday night nang mabilis akong nag-iimpake. Isang maleta lang ang dinala ko—dahil wala akong balak magtagal sa lugar na nagdulot sa akin ng labis na kapaitan.