“Serena, Devon! Isa! Wag niyo akong ginagalit!”
“Aradelle, ang puso mo,”
“Sorry po, Nay Lucia,”
Ngumiti ang matanda sa akin at halos mangiyak-ngiyak na. “Alam mo, mas bagay sayo maging mabait.”
Sumama ang mukha ko at umikot ang mga mata, “Eh di sige, Lucia.”
“Sige na. Sige na. Maghanda na kayo,”
“Sige po,” sabi ko at inilagay ang huling baunan ng pagkain sa inihahanda kong maliit na bag.
Ibinaba ni Nay Lucia ang bitbit nitong batya na may mga bagong pitas na mga gulay mula sa aming pananiman at naupo sa upuan sa tabi ng mesa.
Ang ganitong itsura ni Nay Lucia, sigurado akong sasabihin na naman nito ang sinasabi nito sa loob ng pitong taon.
“Aradelle, pitong taon na rin simula nang hilingin mong lumayo, wala ka pa bang balak na ipaalam manlang kay Arkin ang tungkol kay Serena at Lu
