Twisted Affection

SIX

"LOVE?"

Mabilis kong pinunasan ang aking luha habang nakayuko. Gumalaw na si Professor Zaiden at sinalubong ang babae papasok.

Pag-angat ng tingin ko ay nag katinginan kami ng fiancé niya bago niya tiningnan ang Professor. Iniwas ko agad ang aking tingin nang hinapit ni Professor ang baywang ng babae at hinalikan ito sa pisngi.

"I'm looking all over for you. Nandito ka lang pala."

"Ah, I just checked one of my students na napaaway kanina. She bled her lips."

"Oh my, that's painful," tumingin ito ng may awa sa akin. "Are you alright?"

Gusto kong ikotin ang mata ko dahil sa inis ngunit mas pinili ko nalang ngumiti ng pilit."I'm fine, thank you. It's just a minor scratch."

Tumango-tango siya at tumuon ulit sa Professor. "By the way, I'll be staying in the city for a few days. I thought we could spend more time together."

Ngumiti si Professor Zaiden ngunit nararamdaman ko ang bigat ng kanyang mga mata. "That sounds great, love. We'll make the most out of it."

Tinignan ko lang silang dalawa, nararamdaman ang malamig na hangin na dumarampi sa aming pag-uusap. Mas bumigat ang aking nararamdaman dahil sa nakikita ko.

"Ms. Laurenestine Valencia, this is Shannon, my fiancée," Professor Zaiden introduced us, and I forced a smile despite the turmoil inside me.

"Hi po, Ms. Shannon. Nice to meet you," I greeted with all the strength I could muster.

Shannon smiled politely, but her eyes seemed to scrutinize me, as if she could sense something beneath the surface. "Nice to meet you too, Laurenestine. I hope your lip feels better soon."

"Thank you," I replied, trying to sound composed.

"Love, I'll just finish up here, and we can go grab some dinner later, okay?" Professor Zaiden said to Shannon with his affectionate tone.

"Sure, take your time. I'll be waiting outside," she replied, giving him a quick peck on the cheek before leaving the clinic.

As soon as she was out of earshot, Professor Zaiden turned to me with a serious expression. "We need to talk."

My heart sank, anticipating a conversation I wasn't sure I was ready for. "About what, Prof?"

"About us. About what's been happening," he said, his gaze intensely.

I looked down, unable to meet his eyes. "I don't know what's happening, Prof. One moment, you're distant, and the next, you're attentive. You told me about your fiancée, the wedding, and now you're saying it's all a misunderstanding?"

He sighed, running a hand through his hair in frustration. "I didn't want to involve you in my personal life. Shannon and I are going through a rough patch, and I thought it would be better not to burden you with our problems."

"But you mentioned it, Prof. You made me believe there was something between us," Sabi ko habang nanginginig ang aking boses.

"I never meant to mislead you. Things are complicated, and I didn't want to drag you into it. I care about you, but my commitment is to Shannon. I can't change that," he explained, his eyes searching for mine for understanding.

Tears welled up in my eyes, and I tried to blink them away. "So, everything we shared, the moments we had together—it meant nothing to you?"

He reached out and gently cupped my face, wiping away a tear with his thumb. "It meant something, Laurenestine. I care about you, but I can't let it go beyond that. I'm committed to Shannon, and I need you to understand that."

I pulled away, overwhelmed with a mix of emotions. "I thought you felt something more, Prof. I thought... I thought maybe there was a chance for us."

"I'm sorry if I gave you false hope. I never intended to hurt you," he apologized sincerely.

"Does Shannon know about us, tungkol sa ating dalawa?" I asked, my voice barely above a whisper.

He hesitated before answering, "No, and I'd appreciate it if we keep it that way. It's already complicated, and involving her would only make things worse."

I nodded, wiping away more tears. "I understand. I just need time to process everything."

"I'm truly sorry, Laurenestine. If there's anything I can do to make things easier for you, please let me know," he said, genuine concern in his eyes.

I managed a weak smile. "I appreciate that, Prof. I'll be okay."

Habang lumalabas siya ng clinic para sumama kay Shannon, hindi ko magawang itaboy ang damdamin ng panghihinayang at pait sa puso. Ang sakit sa labi ko ay tila maliit na bagay lamang kumpara sa hapdi na nararamdaman ng puso ko.

Hinayaan ko lang ang sarili kong umupo sa tabi ng kama, na puno ng mga bagay na nagpapaalala sa mga sandaling magkasama kami ni Professor Zaiden. The questions swirling in my mind seem to have no answers.

Nang biglang pumasok sa clinic ang nurse, napatingin siya sa akin ng may pangangambang tanong. "Okay ka lang ba, Miss Laurenestine?"

Tumango ako, ngunit hindi ko kayang magsalita. Ang lungkot na bumabalot sa akin ay hindi matitinag kahit anong pilit kong itago.

"Heto po ang prescription para sa gamot sa sugat niyo. I-apply niyo ito ng maayos para mapabilis ang paghilom," aniya habang iniabot sa akin ang reseta. Hindi ko siya masagot ng diretso, pero nagpasalamat ako nang maayos.

Habang binabasa ko ang prescription ay hindi ko maiwasang alalahanin ang sinabi ni Professor dahil sabi niya ay hindi niya naalala na nagkausap kami pero kanina ay parang naalala niya agad. Hindi ko siya maiintindihan. Nagkunwari lang ba siyang hindi niya maalala dahil baka may makarinig sa amin? Kung ganoon ay hindi na dapat ako magtaka ngunit kahit anong kumbinse sa sarili ko ay may hindi talaga tama.

Pagkatapos ng klase ay agad akong umuwi dahil kahit anong tutok ko sa klase ay parang lumilipad ang utak ko. Gusto kong makita si Professor Zaiden, gusto ko ulit siya makausap. Ngunit kapag naalala ko na naman ang sinabi niya at pagiging affectionate niya sa ibang babae ay bumibigat ang kalooban ko.

Malungkot kong iginala ang aking mata sa loob ng kwarto ko. I have pictures of him everywhere. Siya rin ang pinaint ko kapag may extra oras ako dahil naging hobby ko narin ang pag papainting. Noon ay halos black and white lang ang kulay at aura ng ginagawa ko ngunit ngayon ay naging makulay na nang nakilala ko siya.

I have also a perfume collection na paborito niya at isang taon mahigit na itong naka display lang rito sa kwarto. The color of my room wall is Professor Zaiden favorite color. Kahit sa paborito niyang hobby na magbasa ay ginagawa ko rin dahil gusto kong maging ideal girl niya ako. Gusto kong may katulad kaming dalawa dahil baka mapansin niya na mahilig rin ako sa gusto niyang gawin. I'm so desperate but I'm enjoying it. I'm enjoying every bit of it because only Professor Zaiden never treat me as trash.

I still remember the time when the first day he noticed me. Niligtas niya ako nang muntik na akong halayin ng isang grupo. He was there, he fought for me, and that was the day I promised that my first would be given to him even though I knew he couldn't love me and would just use me repeatedly.

I wiped the tears that falling in my eyes. Kinuha ko ang aking phone at pinindot ang isang private files roon. I clicked the video of me and him having intimacy. If this video won't ruin them, then, I will plan my second move. This is not the last time, Professor Zaiden. Magiging akin ka rin. Ngayon pa na mas alam kong may koneksyon tayo?

Nag-change out ako sa Insta at nag-message kay Shannon. Online siya ngayon at isang click, malalaman na niya. Napansin kong nanginginig ang kamay ko habang nag-scroll. Kahit ako ay kinakabahan sa mga gagawin ko.

Why I'm so desperate? Why am like this? I don't know, hindi ko alam kung bakit ako ganito pero ito lang ang nakakapagpasaya sa akin. Professor Zaiden is the person who makes me feel happy and contented.

No, I have to do it. Ilang beses ko na 'tong pinag isipan, ngayon pa ba ako susuko?

[ Me ]

I envy you.

[ Shannon]

You again?"

[ Me ]

I have a surprise for you. You will be genuinely surprised by this.

Sineen niya lang pero hindi ko na hinintay pa at pinindot ang isang video roon kaya lang ay nagulat ako dahil nakarinig ako ng katok sa pintuan. Nahulog ang aking cellphone sa sahig at matagal ko iyong tiningnan bago ko pinulot ulit.

Kumatok na naman ulit kaya doon na ako nagising at nilagay ang phone sa ibabaw ng mesa. Wala akong ine-expect ngayon na bisita dahil wala naman akong masyadong close. Ang landlady ba 'to? Pero bayad ko naman ang upa ko rito.

Pagbukas ko ay hindi agad ako makagalaw nang hinila ako nito at niyakap. Kahit ang pabango nito ay hindi ko pamilyar ngunit ang haplos at init ng kaniyang katawan ay kilala ko.

"P-prof?"

"I miss you, Laurene."

Uminit ang sulok ng mata ko at inulubog ang sariling ulo sa kaniyang dibdib. Kumalas na siya at tiningnan ako. Parang nabuhay ang pag -asa ko nang makita ulit ang pamilyar na kulay ng kaniyang mata.

"A-aero.." Wala sa sarili kong bulalas na nagpangiti sa kaniya.

"Akala ko ay wala na talaga.. kasi sabi mo kanina na hindi mo kayang iwan si Shannon dahil may commitment kana sa kaniya. A-anong ginagawa mo dito kung gano'n?"

Nawala ang ngiti niya at seryoso akong tinitigan. "Don't mind what I said to you earlier. We haven't talked about it yet, the important thing is, I'm here now."

Gusto kong sumagot ngunit natatakot na ako. Takot akong baka mag iba na naman siya at may masabi na naman siya ulit sa akin.

"Kumain ka na ba?" Mahinahon niyang tanong. Umiling lang ako bilang sagot.

Napatingin ako sa hawak niya nang tinaas niya ito. "I was right, I'm glad I bought a dinner for us. Can I go inside?"

Binuksan ko ng malaki ang pintuan at pinapasok siya. Bigla akong kinabahan nang maalala ang picture niya sa loob ngunit naalala ko palang nasa kwarto ko iyon. Baka sabihin niya na naman akong obsessed o hindi kaya ay weird.

"Nice place you got here," he commented, glancing at the paintings and decor. I nervously nodded, my mind racing with thoughts of how to divert his attention from the obvious.

"Thank you. Please, make yourself comfortable," I stammered, gesturing towards the sofa. Aero took a seat, his eyes still scanning the room.

Mabilis akong tumakbo sa pintuan ng kwarto ko at nilock pa iyon. Nangunot ang noo niya sa ginawa ko. Ngumiti lang ako kahit na kinakabahan na ako sa loob-loob ko. I won't disappoint him. Not now.

Kumuha lang ako ng plato at kutsara at saka inilipag sa mesa kaharap niya. Hindi naman malaki ang apartment kaya ginawa ko lang ring kainan ang mini table kung nasaan ang sofa rito.

He opened a bag, revealing take-out containers. The aroma of the food filled the room, momentarily distracting me from the tension.

"Ambiance is good," he commented, and I let out a sigh of relief, grateful that he didn't seem to notice the overly personalized touches in the room. I took a seat across from him, trying to maintain composure.

"I'm glad you like it," I replied, my voice a bit shaky. "I wasn't expecting a visitor tonight, but I'm happy you're here."

Aero looked at me intently, his eyes searching for something. "I needed to see you, Laurene. I couldn't stay away.

Nagdadalawang-isip ako, hindi tiyak kung paano mag-respond. The conflicting emotions inside me were like a storm, raging silently beneath the surface.

"Uh, Aero, tungkol kanina—" simula ko, ngunit nagsalita agad siya at hindi ako pinatapos.

"Forget about earlier. I'm here now, and that's what matters," he said, his gaze softening. "Let's just enjoy this moment."

Kumuha siya ng pagkain, at nagsimulang kumain ng tahimik. The atmosphere was thick with unspoken words, and I found myself stealing glances at him, wondering what was going through his mind.

Tahimik lamang kami habang kumakain. Hindi man lang siya nagsasalita pero alam kong may iniisip siya dahil sobrang tahimik niya. May nangyari kaya?

Ako ang naghugas ng pinagkainan namin habang siya ay pinanood ko muna ng palabas sa sala dahil mukhang wala pa siyang balak na umalis. Ayoko rin namang umalis siya agad.

Muntik na akong mapatalon nang yumakap ito sa akin habang nagpupunas ako ng aking kamay. Tapos na rin kasi ako sa paghuhugas. Tinulangan niya akong punasan ang aking kamay hanggang sa mga daliri ko. Ingat na ingat niya iyong pinunasan hanggang sa wala ng basa roon pagkatapos ay hinalikan niya iyon isa-isa.

Nanindig ang balhibo ko nang maramdaman ang malambot niyang labi at maya-maya lang ay binuklat niya ang aking kamay at hinalikan rin ang nakabukas kong kamay.

"So soft and warm," Komento niya at tinitigan iyon ng maigi.

"A-ah, Prof.. bakit?" Nagtataka kong tanong dahil titig na titig siya sa mga kamay ko.

"Is this really the same hand that brought me pleasure?" Bulong niya. Pumula ang pisngi ko dahil sa bulgar niyang komento at iniwas ang aking tingin upang hindi niya malaman ang reaksiyon.

"Why are you so good at it? Nag papractice ka ba?" Normal lang naman ang tanong niya, walang bahid na biro o ano pero iba ang hatid sa akin dahil sa totoo lang ay nagpa practice talaga ako mag Isa pero sa binibili ko lang na toys iyon ina-apply.

Kahit namumula ay tumango ako. Ngumiti siya ng pilyo at inayos ang hibla ng aking buhok.

"Can you show me how you practice alone?"

Hindi mapakali ang aking systema pero hindi ko alam kung bakit excited parin ako. Na e-excite ako sa gusto niyang ipagawa sa akin.

Hindi ako sumagot pero gumalaw ako upang luwagan ang pagkakayakap niya sa akin.

"I'll wait in the sala, Laurene."

Naramdaman ko nalang ang mga yapak niya palayo sa akin habang ako ay hindi alam kung ano ang susunod na gagawin.

Kailangan ko ba talagang ipakita sa kaniya kung paano? Hindi naman ako sigurado kung may e-excite siya. Tiningnan ko siyang nakaupo lang sa sala habang nakatingin sa palabas, ako naman ay dumiretso agad sa aking kwarto at nilabas ang madalas kong ginagamit na laruan.

May isang box ako na halos laruan ng pampaligaya ang laman ngunit tatlo lang yata ang sinubukan ko noon bago ko natikman ang Professor dahil halos malalaki ang sizes ng nabili ko. Ayoko namang mawala ang pagkabirhen ko noon dahil lang sa laruan kaya ay madalas vibrator nalang ang ginagamit ko.

Hinubad ko ang aking suot na damit at sinuot ang paborito kong lingerie. Hinubad ko rin ang aking salamin at naglagay ng pulang lipstick. Ginulo ko ang aking buhok bago ko kinuha ang isang laruan na hindi man lang maikumpara sa alaga ng Professor. He's huge, and I realized that all the toys I bought were nothing compared to his length.

Sinilip ko siya na ngayon ay nakasandal ang likod sa sala. Ngumiti ako ng matamis at dahan-dahang naglakad palapit sa kaniya.

"Aero.."

Umayos siya ng upo at nilingon kung nasaan ako. His gaze darkened when he saw what I was wearing.

Instead of walking towards him, lumapit ako sa harapang upuan at doon ko tinapak ang aking isang paa upang makita niya ang aking hita. Nagtitigan lang kaming dalawa habang unti-unti kong nilabas ang kanina ko pang hawak na laruan at dahan-dahang nilapit iyon sa aking labi.

Titig na titig siya sa aking mga galaw at wala yata siyang planong kumurap man lang.

"Is that the toy you always practicing?"

Ngumisi lang ako. "Hm, Yes but this is nothing compare to yours." Sabay kindat ko. He licked his lips and glaring at me with his intense gaze.

"Play with it infront of me, Laurene." Utos niya.

Hindi ako sumagot at ginawa ang utos niya. Dinilaan ko ito na katulad lang ng ginagawa ko sa kaniya habang dahan-dahang nilalamas ko ang aking mga dibdib. Pumwesto ako ng upo at humarap sa kaniya habang ang aking mga hita ay nakabukaka. I'm still wearing my underwear.

I licked and sucked it and then I slowly thrust it into my mouth like I did to him. Ini- imagine ko nalang kung paano ko nilalasap ang p*********i niya habang napapikit. Bumaba ang kamay ko sa aking mga hita at dahan-dahang nilalamas ang aking p********e na agad ring bumasa dahil sa sensasyong lumukob sa aking katawan.

"Oh, ahh.."

Ramdam na ramdam ko ang pamamasa ng aking underwear kaya ay naisipan kong idaos-dos ang aking kamay sa loob habang pinaigi ang pagdila ng laruan sa aking bibig.

"Give me your underwear, Laurene."

Napahinto ako sa akin ginagawa at tiningnan siya. Napakagat labi nalang ako nang makitang sakal na sakal na niya ang kaniyang p*********i habang nakatingin sa akin. Tinaas baba niya ang kaniyang kamay at nilalaro ang tuktok nito.

I badly want to taste his c**k. His huge bulge that always appears in my dreams.

"Mas masarap ba ang laruang 'yan kaysa sa ari ko, Laurene?" Tanong niya na may ngisi na sa labi. Alam niyang kanina pa ako nakatutok sa ginagawa niya kaya ay ginamit niya iyon at sinusubukan ako.

"P-prof.. I want to.." Lumunok ako nang makitang nasasarapan siya sa ginagawa niya. His lips parted while jerking off.

"Hubad."

Para akong robot dahil mabilis kong hinubad ang underwear ko at hinawakan iyon. Nilahad niya ang kaniyang kamay sa harap ko na nagpapahiwatig na gusto niyang ibigay ko ang underwear sa kaniya.

Binigay ko iyon at hindi ko inaasahang hinawakan niya iyon at saka nilapit sa kaniyang alaga. Tinaas baba niya ang kaniyang kamay kung nasaan ang aking underwear habang hindi napuputol ang titigan namin.

"I want to look at you pleasuring yourself."

Sumunod ako at inayos ang pagkabukaka ng aking hita. I started inserting my two fingers in my hole. Napaawang ang aking labi dahil sa nararamdaman kong sarap lalo na at nakikita ko ang Professor na pinapaligaya niya rin ang sarili niya.

I moaned when I intentionally put the toy in my breasts and teasing my n*****s.

"Ahh, damn.. you're so hot, Laurene."

Hinimas ko ang aking dibdib habang nilalaro ang c******s ko. Napapikit ako dahil sa sarap na bumalatay sa lahat ng ugat sa aking katawan. I gasped when I felt the familiar sensation.

"A-aero.. lalabasan na ako.."

Nagulat nalang ako ng mabilis niya akong hinila kaya napaupo ako sa kandungan niya. Nagsalubong ang kilay ko dahil pinutol niya. Malapit na malapit na sana ako.

"c*m in my c**k, Laurene."

"You're to bossy.." Nangunguso kong wika.

"Ayaw mo?" Taas kilay niyang tanong at marahan akong tinulak ngunit hinawakan ko na ang alaga niya.

"Who said I don't?"

Before he could speak, I immediately put his c**k inside of me. Umungol siya nang maramdaman ang p********e ko.

"Ohhh.. ang init, ang sarap.."

Dahan-dahan akong nagtaas baba at hindi ko inaasahang ilang ulos ko lang ay agad akong nilabasan.

"Oh? That's fast." Nakakaloko niyang sabi.

"I'm so horny, ano pa bang ine-expect mo?"

"I'll move, just feel my thrust baby.."

Hinawakan niya ang baywang ko at siya na mismo ang gumiya sa aking katawan upang magtaas baba. Bumilis ang pagsalpukan ng aming katawan hanggang sa nilabasan na siya kaya lang ay hindi siya huminto at ramdam na ramdam ko pa rin ang p*********i niya.

Nag-enjoy kami pareho ng gabing iyon, ngunit pagkagising ko, wala na siya sa tabi ko. Iniwan niya lang ang isang sulat para mabasa ko. Hinanap ko ang aking cellphone, na nasa ibabaw pa rin ng mesa, ngunit nalungkot ako nang makita kong nawawala ang aming video. Ang video na gusto kong ipadala kay Shannon ay wala na sa aking phone, at kahit anong paghahanap ko, hindi ko ito natagpuan.

At isa lang naman ang taong kayang gawin iyon dahil siya lang naman ang kasama ko kagabi. Napaiyak ako dahil bumibigat ang puso ko. Wala na, wala na ang pruweba.. binura na ni Professor Zaiden.