Twisted Affection

FIVE

Warning/ R-18

"This is your punishment for engaging with someone other than me, Laurene." Malalim niyang sabi sa aking tenga.

He sucked my t**s like a hungry lion at wala na akong magawa kung hindi ang umungol. Inangat niya ako kanina at ipinatong sa kaniyang lamesa. Naitukod ko ang aking dalawang kamay habang nakabukaka ang aking hita. He's playing with my n*****s while he finger f**k my clits.

"A-ahh, Prof.."

Bumibilis ang paglabas masok ng kaniyang daliri habang ako ay nakatingin lang sa kisame at dinaramdam ang masarap na sensasyon na bumabalot sa katawan ko.

"Oh! Prof, please make it faster.."

Inangat niya ang kaniyang tingin sa akin at nginisian lang ako ng malandi. "Hmm? Does my baby want to c*m again?"

"Ugh, y-yes.. I'm going to-- s**t!"

Mabilis niyang binunot ang kaniyang daliri at agad niya akong binukaka ng maayos at ang dila na niya ngayon ang lumalaro sa gitna ko. Parang mapupugto ang hininga ko dahil sa sarap. Ang galing niyang dumila, mas mabilis akong labasan.

Ipinasok niya ulit ang dalawang daliri niya habang naglalaro ang kaniyang dila. Napahiyaw nalang ako dahil sa biglang pagbulwak ng katas ko at hindi niya iyon pinabayaan lang na umagos dahil sinipsip niya iyon hanggang sa manghina ako at nanginginig.

"T-tama na please.. ilang beses na akong nilabasan. Ayoko na.." nanghihina kong sabi. Ako lang ang pinapaligaya niya hanggang alas otso ng gabi. Limang oras ako sa office niya at iyon lang ginagawa niya. Bumalik si Tristan kanina para sana sunduin ako kaya lang ay may sinabi yata si Prof Zaiden kaya umalis nalang ito ng hindi nagpapa-alam sa akin. Nakonsensiya tuloy ako.

Napatingin ako kay Prof nang marinig ko ang pagtunog ng paggalaw ng belt niya. Ibinaba niya ang pantalon niya at nilabas ang kaniyang p*********i. Sinakal niya ito at tinaas baba habang nakatingin sa akin.

"Hindi pa ako tapos sa'yo. Lalaspagin kita hanggang sa hindi ka na makalakad."

Imbis na matakot ako ay mas lumukob ang saya sa puso ko. Pero sa totoo lang ay humahapdi na talaga ang p********e ko pero kapag inumpisahan na niya ulit ay nawawala.

"Nag uusap lang naman kami ni Tristan, Prof. Classmate ko naman siya." Nakanguso kong tugon. Nandilim ang paningin niya sa sinabi ko ngunit sa isip ko ay nagtagumpay na naman ako.

Napatili nalang ako nang buhatin niya ako pababa at mabilis niya akong pinatalikod. Sinabunutan niya ang buhok ko at sinampal ang pang upuan ko. Masakit ngunit mas nakadagdag ng libog.

"Well, you have another punishment baby.." Sinipsip niya ang leeg ko at dinilaan. Nararamdaman ko rin ang paglalaki niyang tumatama sa puwetan ko at kahit bago pa ako nilabasan ay bumasa na naman ulit ang p********e ko.

"U-Ugh, what's the other punishment?" Nahihirapan kong tanong. He teasingly put the head of his c**k in my hole while his tongue is tasting my skin seductively.

"About Shannon."

Imbis na kabahan ay ngumisi ako at inabot ang p*********i niya. Binitawan na niya ang pagsabunot sa aking buhok nang ginalaw ko ang aking kamay. Nagkatinginan kami at napapakagat labi na lamang siya sa ginagawa ko.

"What about your fiance?" Taas kilay kong tanong. He reached my boobs and squeeze it, nilalaro niya rin ang u***g ko habang pumipikit dahil binilisan ko ang pagtaas baba ng aking kamay.

"Uhm, f**k! Lalabasan agad ako."

Dahil sa sinabi niya ay mas binilisan ko hanggang sa tumalsik ang t***d niya at ang iba ay nasalo ng kamay ko. Sinimhot ko iyon habang nakatitig lang kami sa isa't isa.

"Ang landi mo, Laurene." Nangingisi niyang sabi.

Tumalikod ako at inilapat ko ang aking dalawang braso sa mesa at tumuwad upang makita niya ng maigi ang naglalawa kong p********e. I even stretched it to show it more.

"I know. Sa'yo lang naman ako ganito o baka gusto niyong ipatikim ko rin ito sa iba?"

Umigting ang panga niya at mabilis na hinawakan ang baywang ko. I rolled my eyes in pleasure when I feel half of his c**k buried inside. He teasingly put it in and out habang hinahawakan niya ng mahigpit ang baywang ko.

"Don't you dare make me mad, Laurene. Hindi mo magugustuhan ang gagawin ko." Banta niya ngunit hindi man lang ako natakot at naging sabik pa sa kung ano iyon.

"Put it please.. I want to.. I want to feel your length.. please wreck me!" Napapaos kong pagmamakaawa habang ang aking dalawang kamay ay nakahawak sa mesa upang ipangsuporta.

"You're such a slut! You deserve to f**k hard!" With that, he thrust hard hanggang sa bumilis ang pagbayo niya. Hindi man lang nakahanda ang katawan ko sa pangyayari at tanging hiyaw sa sarap na lamang ang aking nagawa.

"Ahh! Prof! Ah! Ah!"

Hinila niya ang buhok ko habang bumabayo siya sa likod ko. He thrust his huge c**k inside me like a madman. Deeper and faster like there's no tomorrow until I feel my climax arising.

"Oh, f**k! Goodness! I'm c*****g! s**t!"

Hugot, baon, hugot baon hanggang sa narating ko na ang tuktok at nanginig ang hita ko sabay agos ng maraming katas. Mas lalo niyang pinaigi ang pagbayo dahil mas lumapot ang p********e ko kaya wala pang minuto ay nilabasan agad siya at diretso iyon sa loob ng matris ko.

Napahiga ang kalahati ng katawan ko sa ibabaw ng mesa pagkatapos dahil sa pagod at panghihina.

"We're not done yet, Laurene."

Hinawakan niya ang puwetan ko ngunit mabilis ko iyong tinabig at tumayo.

"P-pagod ako, Prof.. hindi ko naman pinaghandaan ang pangyayari ngayon." Nakabusangot kong sabi at humarap sa kaniya. Tapos na kami pero sumaludo parin ang p*********i niya. Bumaba rin ang tingin niya sa kaniyang alaga dahil napanguso na ako.

"I can do more rounds but maybe your punishment will do next time," Lumapit siya sa akin at inayos ang buhok ko dahil gumulo sa pagsabunot niya kanina. Mukha tuloy akong baliw.

"Ba't ba kasi may punishment ako? Wala naman akong ginawa sa fiance mo?" Patay malisya kong tanong kahit na alam ko kung ano ang ibig niyang sabihin.

"Wala? Are you sure?" Malambing niyang tanong ngunit may duda sa tono niya.

Umiwas ako ng tingin at nakanguso parin. "M-meron pero hindi naman siya naniniwala doon."

"Of course she won't because that's not her fiancé, baby."

Umangat ang tingin ko."Anong hindi?"

Nakatitig lang ako sa kulay abo niyang mata na ngayon ay malamig paring nakakatitig sa akin pabalik ngunit may mga larong emosyon na hindi ko maiintindihan.

Nagkibit balikat siya. "Uh, well. Maybe she thought it was photoshop.. technology nowadays is advanced."

"I can do that many times, Professor.. sisirain kita hanggang sa maghiwalay kayo. Hindi ka ba nababahala sa gagawin ko sa susunod? You can't marry her.. ayoko.." seryoso kong turan.

Blanko lamang ang emosyon niya kaya hindi ko malaman kung galit ba siya o may Iba pa siyang emosyon na hindi ko mawari.

"Hmm," ngumisi lang siya. "Kahit anong gawin mo ay matutuloy parin ang kasal, Laurene kahit ilang beses mo pang siraan.. matutuloy pa rin ang kasal."

Kumirot ang puso ko sa sinabi niya at mabilis nangilid ang luha ko. "Hindi mo parin ba ako kayang mahalin? Did you just see me as your f**k buddy? Parausan lang mo ba ako hanggang sa dumating ang kasal niyo? Hindi parin ba nawawala ang pagmamahal mo sa kaniya?" Unti-unting humina ang boses ko. "W-wala parin bang pag asa ang isang tulad ko?" Nauutal kong tanong.

"I told you, it doesn't matter what you do. The wedding will proceed," he said nonchalantly, his gaze still fixed on me. I could sense a mixture of emotions in his eyes, but he maintained his composure.

"Why? Why won't you give us a chance? Is it because I'm not good enough? Is it because you never saw me that way?" My voice trembled.

He sighed, seemingly annoyed. "Laurene, don't make this more complicated than it already is. You knew what you were getting into."

I couldn't hold back my emotions any longer. "I love you, damn it! Why won't you even acknowledge that? Is my love not worth anything to you?"

His jaw tightened, and he glanced at me with a hint of jealousy, though he quickly masked it. "Don't tell me that word, Laurene because that's not even mine!"

Natahimik ako dahil sa biglang pagsigaw niya. Naging visible ang galit sa mga mata niya at inis na sinuklay ang buhok. "Go home now.. huwag kang lumapit sa akin ng ilang araw."

Naguguluhan ko siyang tiningnan ngunit Iniwas niya lang ang tingin sa akin at kinuha ang nakakalat na mga damit namin. Sinusundan ko lang siya ng tingin.

"Bakit ayaw mo akong lumapit sa'yo?"

Nagsusuot na siya ngayon ng damit bago ako sinagot. "Because Shannon will be here for days. Don't ruin it."

Umiwas ako nang tumingin siya sa akin at alam kong hinihintay niya ang reaksiyon ko. "I can't promise.." bulong ko.

"Laurene!" Galit niyang bulyaw.

Tumulo ang luha ko at hinarap siya."Hindi ko kayang makita kang kasama mo siya! Mamamatay lang ako sa selos! Bakit hindi mo iyon naiintindihan? Bakit ba binalewala mo ang nararamdaman ko?!"

"I don't owe you any explanations, Laurene," he retorted coldly, his eyes narrowing with resentment. "Just go and let me be."

His words struck me like a dagger, but I refused to back down. "I deserve to know why you're pushing me away. Is it because you don't want me or because you can't have me?"

He scoffed, a bitter smile playing on his lips. "You're so naive if you think this is about what I want. This was never about us, Laurene. Stop your delusions."

Nagsunod-sunod ang patak ng luha ko at hindi ko na nakayanan ang emosyon na bumalot sa dibdib ko. "Z-zaiden.. bakit ka ba ganito?"

Mabilis siyang nakarating sa puwesto ko at galit niyang hinawakan ang braso ko. "Damn it! Don't mention that name infront of me! Mas kumukulo lang ang dugo ko!"

Ngumiwi ako dahil sa sakit ng pagkahawak niya. "P-prof, nasasaktan ako."

Natigilan siya at mabilis niluwagan ang hawak niya. "f**k! s**t! I'm sorry baby... I'm sorry.." Bigla niya akong niyakap at rinig ko ang bilis ng t***k ng puso niya. Natataranta siya sa hindi ko malamang dahilan.

"Just say my second name, baby.. call me Aero.. mas mabuti kapag iyan ang itatawag mo sa akin."

Nangunot ang noo ko. "A-aero? pero hindi ba at Cairo ang second name mo?"

Bumuntong-hininga siya at hinawakan ang pisngi ko. "Yes but I prefer you calling me that. I like that name because it suits me. Do you understand?"

Tumango ako ng marahan. "Can I call with that anytime? Iyong tayong dalawa lang?"Hindi na siya makatingin sa akin na mas dumagdag sa pagdududa ko. "Prof?"

Ngumiti siya sa akin pero hindi parin nawawala ang lamig sa mga mata niya. "No problem but just promise me this time na huwag ka munang lumapit sa akin, okay?"

Tumango na lamang ako kahit labag sa kalooban ko. "Few days lang naman hindi ba? Lalapit ka naman sa akin di ba?"

"Yes, I will."

Pagkatapos nga ng pag uusap namin ay dalawang araw ng hindi na niya ako pinapansin. Parang bumalik na lang rin kung ano kami noon. Sinuot ko nalang ulit ang eyeglasses ko dahil hindi ko na matagalan ang pagsuot ng lenses.

Nakatitig lamang ako sa kaniya habang nag de-demonstrate siya sa harap. Naka white and gray long sleeves siya ngayon at suot parin ang eyeglasses niya. Mukhang normal lang naman ang kilos niya at hindi ko pa nakikita ang fiancé niyang bumisita sa University.

Gusto kong gawin ang mga ginagawa ko noon. Gusto kong obserbahan lang siya at silipin saglit pero hindi ko magawa-gawa. Ayokong sabihan na naman niya ako ng masakit na salita kapag nalaman niyang sunod ako ng sunod sa kaniya.

"Let's imagine this patient has just undergone surgery. As nurses, your role is not just about administering medication; it's about providing holistic care." Explain niya habang naglalakad pabalik-balik sa harap namin.

Professor Zaiden began explaining different aspects of post-surgical care, emphasizing the importance of monitoring vital signs, assessing pain levels, and maintaining open communication with the patient.

"Now, who can tell me the key indicators we need to monitor in a post-operative patient?" he prompted. Huminto siya ilang metro kung saan ako pero hindi man lang niya ako tinapunan ng tingin at halos sa harap lang siya nagpalipat-lipat.

One of my classmates timidly raised her hand, and he nodded in acknowledgment. "Yes, go ahead."

"The vital signs, Professor. We need to monitor the patient's heart rate, respiratory rate, blood pressure, and temperature," she responded.

"Excellent," he praised, "those vital signs give us crucial insights into the patient's condition. Now, let's discuss effective communication."

Pagkatapos ng klase ay nilapitan ako ni Tristan. Gusto niyang sabay kami kumain kaya lang ay hindi ako komportable sa mga tingin ng ibang students sa amin dalawa. Todo kwento siya ng kung ano-ano hanggang sa umabot na kami ng Cafeteria.

"Lau, punta muna ako comfort room." Paalam ni Tristan. Tumango lang ako sa kaniya at sinusundan ng tingin ang kaniyang likod nang papasok siya kung saan ang comfort room. Patapos narin kaming kumain ngayon kaya ay wala na masyadong tao sa Cafeteria.

Sinipsip ko ang huling laman ng Milktea ko nang may biglang tumulak sa akin kaya ay natusok ang labi ko sa straw.

"Oh, God! I'm sorry!"

Hinawakan ko ang aking labi at may dugo nga. Nabigla rin kasi kaya mabilis nagkasugat.

Apat na babae ang sinilip ako at nang magtama ang tingin namin ay wala akong nakita kung hindi ay pandidiri.

"Your lips is bleeding! Wait, I have a tissue here." Anang babaeng nakauniporme. Mukhang tourism student sila.

Lumapit ang babae sa akin at diniinan ang paglapat ng tissue sa labi ko. Natulak ko ang kamay niya dahil roon.

"Ouch, you're scratching my skin!"

Nagsalubong ang kilay ko. "Diniinan mo ang tissue. Tinulak ko lang kamay mo, Miss."

"Patingin nga girl," tiningnan din nila ang kamay ng babae at suminghap."You scratch her! Look, oh!"

Hindi ko masyadong naaninag ang sinasabi nilang scratch dahil ayaw niyang ipakita ng buo. Nagulat na lang ako nang maarte itong umiyak.

"My mom will be mad at me! Hindi niya nga ako pinagbuhatan ng kamay ever since and you have the nerve to scratch me? How dare you!"

"Wait, scratch? I didn't scratch you intentionally." Naguguluhan kong sagot.

"You ruined my perfect skin! This is unacceptable!" Duro niya sa akin."I just wanted to help you but ito ang igaganti mo sa akin? Hindi ko naman sinasadyang matulak ka kanina!"

"Okay, I get it. I'm sorry." Kahit nagtataka ay humingi nalang ako ng paumanhin pero mukhang gusto talaga ng away ng babaeng 'to.

"Do you know how expensive my skincare routine is? My mom will freak out! Sorry won't cut it. I'll make sure everyone knows about this!"

Isang malakas na sampal ang biglang bumagsak sa akin mula sa isa sa mga kasama ng babaeng umiiyak.

Nagulat ako roon ngunit hindi naman masyadong malakas kaya agad ko siyang tiningnan pabalik."Bakit mo ako sinampal?"

"How dare you hurt our friend! You should pay for this!"

Dahil lang sa isang scratch ay nasampal ako? Anong nakain ng mga babaeng 'to?

"Ano'ng nangyayari dito?"

Kinabahan ako nang marinig ang pamilyar na boses sa aking likod. Tinuro ako ng babae kanina. " Professor, she intentionally scratched me! Look at my hand!"

Nakaramdam ako ng kahihiyan dahil dumarami ang mga taong nakatingin sa amin. "Professor, hindi po totoo 'yan. Accident lang ito, tapos bigla na lang ako sinampal."

Lumapit sa akin si Professor Zaiden at tiningnan ang kabuuan ko. Dumapo ang tingin niya sa labi ko."Your lips is bleeding, what happen?"

Tiningnan ko ang mata niya at nagulat ako dahil iba ang kulay nito. Nakaramdam ako ng paghihinayang. "A-ah, kasi po natusok lang ng straw kanina. Aksidente po nila akong naitulak. Tapos dinampi ng babae ang tissue niya sa labi ko kaya lang ay napalakas at naitulak ko lang ang kamay niya dahil sumakit bigla."

Nagpapakunot-noo ang babae. "She's lying! She scratched me first!"

Nagsalubong ang kilay ko. Anong nangyayari sa babaeng 'to? Siya naman ang una ah, bakit babaliktad pa yata ako? Tiningnan ko ang kasamang mga babae niya at ngayon ay ngumingisi na pala sila at nagpapatay malisya.

So, they intentionally did this?

Lumapit si Professor Zaiden sa babae at hinawakan ang kamay nito. Nangunot ang noo ko nang palihim na kinilig ang mga babae pati ang nagka scratch kuno.

"Your scratch is not fresh, Miss."

Napahinto ito sa pagngiti. "Po?"

"Papahilom na ito. Means, you already have it before. Hindi mo lang siguro ito napansin kanina."

Napapahiyang kinuha ng babae ang kamay niya habang ako ay sinasamaan na ito ng tingin. They flirt with my Professor.

"What about you did to my lips, Miss tourism?" Mataray kong tanong. Napatingin sila lahat sa akin. "You are even lying so you can talk to the Professor like that. Bakit, dahil ba kakampihan ka dahil maganda ka?"

"Enough of this drama. It's clear that there was an accident, and this situation is getting out of hand." Seryosong wika ni Prof ngunit hindi parin ako natigil.

"So, what's the real deal here? Trying to get attention from the Professor?" May bahid na sarkastiko kong sabi.

"I don't need to lie! She scratched me intentionally!" Napaikot ko ang aking mata dahil sa sinabi niya. Hindi pa talaga siya tapos sa pagsisinungaling.

"Miss, I already checked. Your scratch is not recent. Now, let's address the issue calmly." Professor Zaiden said firmly.

"Maybe she hurt herself just to frame me, Professor."

I got annoyed. What the hell is wrong with this immature woman? "Seriously? I don't need to resort to such tactics."

"Enough speculations. I will look into this matter thoroughly. In the meantime, everyone, back to your respective activities."

Hindi na ako sumagot at tumalikod nalang ngunit huminto rin nang magsalita si Professor Zaiden. "Straight to the clinic, Ms. Valencia."

Huminga ako ng malalim at nagsimula ng tinahak ang clinic. Namanhid yata ang labi ko dahil sa sugat. Hindi ko pa macheck kanina. Nagkasalubong pa kami ni Tristan at napansin niya ang busangot kong reaksiyon.

"What happened to your lips?"

"Masyado bang halata?"

"Oo, may dugo ka nga sa gilid ng labi. Mukhang medyo malalim. Samahan na kita sa clinic."

"No, thanks. May klase pa tayo hindi ba? Susunod nalang ako sa room."

Nag-alala siyang nakatingin sa akin kaya ngumiti lang ako ng matipid kahit humapdi. "Okay lang ako Tristan. Ayokong tayong dalawa ang pagalitan mamaya."

Wala na siyang magawa at nagpatiuna nalang rin.

Sa loob ng clinic, wala ang nurse kaya't nagdesisyon akong alagaan na lang ang sarili. Binuksan ko ang first aid kit at dahan-dahang nilinis ang sugat sa labi. Ramdam ko ang kirot sa tuwing humahawak ako ng tissue, pero kinakaya ko.

Biglang bumukas ang pinto ng clinic, at si Professor Zaiden ang pumasok. Napatingin siya sa akin na abala sa paglilinis ng sugat.

"Ms. Valencia, how are you holding up?" tanong niya, tila may halong pag-aalala sa boses.

"Okay lang po, Professor. Naglilinis lang ako ng sugat ko," sagot ko, subalit ramdam ko ang hiya sa pagkakaroon ng ganoong sitwasyon.

"I'll take care of that," sabi niya, at dumaan sa harap ko patungo sa sink. Kumunot ang noo ko, hindi ko alam ang kanyang balak gawin.

Tinignan ko siya habang binubuksan niya ang cabinet ng mga gamot. Nang makita niya ang antiseptic ointment, agad niyang kinuha ito at lumapit sa akin.

"May I?" tanong niya, at tumango ako bilang pagsang-ayon.

Nagulat ako nang dahan-dahan niyang inilapat ang gamot sa sugat ko. Marahang hinaplos ni Professor Zaiden ang labi ko, at ramdam ko ang kakaibang init sa aking pisngi. Kakaibang damdamin ang umikot sa aking dibdib, hindi ko sinasadyang mapalunok.

"There, that should help it heal faster," sabi niya nang tapos. Tumitig siya sa akin ng ilang saglit bago huminga ng malalim.

Nakasalamin parin siya ngayon ngunit mukhang hindi parin ako sanay sa kulay ng mata niya. Hinubad niya ba ang contact lenses niya? Gusto kong magtanong ngunit umuurong ang dila ko. Takot akong may marinig na naman ulit galing sa kaniya.

"Thank you, Professor Zaiden," ang naging pasasalamat ko, at muli kaming nagtaglay ng mata ngunit mas mainit na ngayon.

"No need to thank me. Take care of yourself, Ms. Valencia," aniya bago tumango ngunit kusa kong naiangat ang kamay ko upang huminto siya sa pagtalikod sa akin.

"Prof, pwede bang magtanong?"

"What is it?"

"Bakit po yata wala ang fiancé niyo?"

Nagsalubong ang kilay niya. "Why are you asking?"

"Kasi sinabi niyo last time na bibisita siya rito. H-hindi ko kasi siya nakita."

Naguguluhan ang mga tingin niya sa akin. Kahit ako ay kinakabahan sa paraan ng titig niya. "When did I say to you that my fiance will visit here?"

"Po?"

"I didn't say anything to you, Ms. Valencia. We're not close para sabihin ko sa'yo iyan."

Napatigil siya saglit at nag isip. Tiningnan niya ako ulit na parang may naisip siyang hindi ko alam kung ano iyon at bumuntong-hininga.

"My fiance won't come here. She's busy preparing for our wedding."

"W-wedding? Malapit na po ba?"

"Yes, it will happen next month."

Parang may dumurog na bagay sa loob ng puso ko nang marinig ko iyon. Ang hapdi sa dibdib ay parang tinutusok ako ng malalaking patalim.

"W-why?" Napapaos kong tanong.

"Ano na naman 'to, Ms. Valencia?"

"Hindi parin ba ako diyan sa puso mo?" My voice cracked. "Mahirap ba akong mahalin, Prof?"

He furrowed his brows, clearly perplexed by my emotional outburst. "Ms. Valencia, I'm not sure what you're talking about. I don't recall ever discussing personal matters with you."

"But you told me about your fiancé visiting, and the wedding next month. You even mentioned it during our last conversation." Naguguluhan kong sagot. Ano na naman ba ito? Bakit parang ibang tao na naman siya?

He shook his head. "I assure you, Ms. Valencia, I don't remember sharing such details with you. Perhaps there's a misunderstanding."

Tinitigan ko lang siya at habang iniisip ang mga pangyayari sa aming dalawa ay nagdududa na ako. Nag iiba ang mga kilos at pagsasalita niya. Minsan ay pareho pero minsan ay iba.

"Are you.. " Nagkatitigan kaming dalawa at gusto kong malaman kung ano ang magiging reaksiyon niya sa sasabihin ko.

"Are you really the same guy I've been together with these past few days?"