Twisted Affection

FIFTEEN

Nakatulog ako at nagising lamang nang nag ring ang phone ko. Kinusot ko muna ang mata ko bago ko sinagot ang tawag at hindi nalang tiningnan kung sinong number galing.

“Hello?”

“Hey, it's Zairon. Let's meet in Brew Haven. I bet, that's not too far from your apartment, right?” Nangunot ang noo ko.

Why do I feel like his voice suddenly changed? Naging seryoso siya bigla. Siguro pagod lang siya dahil galing siya sa operation niya.

Sumakay lang ako ng tricycle papunta roon at pumasok sa Cafe. Nakita ko siya sa malapit na bintana at may binabasa.

“Zairon.”

Bumaling siya sa akin at ngumiti. “Hey, sit down. Do you want coffee? What would you like? Ako ang o-order.”

Napataas ang kilay ko. Why is he polite right now? Parang sumanib ang kaluluwa ni Professor Zaiden sa kaniya.

“Okay, cappuccino nalang.”

“Alright.” Tumayo na siya at pumunta sa counter. Sinusundan ko lang siya ng tingin. Why do I feel like nangyari na ‘to? Nagdududa na naman ulit ako.

Zairon returned with the cappuccino and handed it to me with a forced smile. I couldn't shake off the feeling that something was off. We sat in awkward silence for a moment before he finally spoke.

"So, what's this important thing you need to talk about?" His tone was casual, but his eyes betrayed a hint of impatience.

Taking a deep breath, I gathered my thoughts. "Zairon, I'm pregnant," I blurted out, watching for his reaction.

He raised an eyebrow, seemingly unfazed. "And why are you telling me this? What do you want me to do about it?" His nonchalant demeanor caught me off guard.

"I thought you deserved to know. I'm not asking for anything from you, but I wanted you to be aware of the situation," I explained, trying to keep my emotions in check.

He leaned back in his chair, sipping his coffee. "Well, congratulations. It's not my problem, though. Handle it on your own."

Nabigla ako sa pinagsasabi niya. Iba ang ine-expect kong sabihin niya. Okay naman Pag uusap namin kanina ah, naging malamig siya bigla nang malaman niyang buntis ako.

"Zairon, we share responsibility for this. I'm not asking for your financial support or anything, but at least acknowledge the situation. This affects both of us," I insisted, hoping he would show a shred of concern.

He chuckled sarcastically. "Look, I have a busy life, and I don't need any complications. I have my career, my family, and I can't be bothered with this. Deal with it yourself."

I felt a lump forming in my throat, struggling to hold back tears. Namumuo ang galit at disappointment sa loob ko. "I thought we could discuss this like adults. I didn't expect you to be this heartless."

He shrugged indifferently. "Life is tough. You make choices; you deal with the consequences. I have nothing more to say."

Hindi niya inubos ang kape niya at tumayo na lamang bigla. Pinigilan ko siyang humakbang man lang. Kahit nahihirapan ako dahil nagiging emosyonal na naman ako.

“My pregnancy is highly risky, Zairon. There's a possibility na makukunan ako. I'm young and kahit saang sulok nating tingnan ay ikaw ang nagloko sa akin tapos iiwan mo lang na parang wala? I didn't expect you to be like this dahil akala ko–”

“Dahil akala mo ano? Na may gusto talaga ako sa'yo?” Hinila niya ang braso niya sa pagkakahawak ko. “Sinabi ko lang ‘yon dahil hindi pa ako tapos sa'yo. Hindi pa ako nagsasawa at kapag nangyari sana iyon ay titigil rin naman ako.”

I pulled my arm away, feeling a mix of anger and hurt. "So, was it all just a game for you? You never meant any of those words, and you're okay with leaving me to face this alone?"

He scoffed, mas nagiging malamig ang tingin niya."Laurene, we had fun, and that's it. I never promised you anything. Don't make this more than it is."

Tears welled up in my eyes, but I refused to let them fall. "I can't believe I let myself believe in you. I never expected you to be heartless and callous.”

He stood there, unmoved by my words. "People change, Laurene. It's time for you to move on and accept the consequences of your choices. Don't expect anything from me."

I took a deep breath, trying to compose myself. "Fine. If that's how you want it, then I'll face this on my own. Tama lang pala ang nararamdaman kong hindi kita kayang magustuhan. I'm glad I fell in love with your twin, not you. You are not worth it. Hindi ako kailanman mahuhulog sa isang kagaya mo.”

Benalewala niya ako at walang pasabing umalis. Tinangka kong pigilan ng sakit sa aking puso, ngunit hindi ko mapigilan ang sarili kong umiyak. Naramdaman ko ang bigat ng realidad na wala siyang balak maging bahagi ng buhay ng anak ko. Hindi naman sa nag e-expect ako financially sa kaniya, gusto ko lang na malaman niya pero hindi ko rin inaasahan ang ganitong sagot mula sa kaniya.

Pakiramdam ko'y napako ako sa upuan ko, nanginginig at nahihirapang huminga. Ang sakit na nararamdaman ko ay mas malalim pa sa kahit anong pisikal na sakit. Nakatitig lang ako sa malayo, nawawala sa sariling iniisip. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag kay Mama, Papa, at sa mga kapatid ko ang pangyayaring ito. Wala akong kasiguruhan kung paano haharapin ang mga araw na darating.

But in the midst of all this, I know I need to stay strong. Ang maliit na sanggol sa aking sinapupunan ay nagdadala ng responsibilidad na hindi ko inaasahan. Handa akong harapin ito mag-isa, kahit masakit, kahit mahirap.

Sa pag-angat ko mula sa upuan, inayos ko ang sarili ko at naglakad palabas ng Brew Haven. Iniisip ko kung paano ko haharapin ang pagbabalik sa bahay namin, sa mga mata ng aking mga magulang, at sa mundong mag-isa kong sasalubungin.

Blinock ko ang number ni Zairon habang naglalakad ako sa kalsada. Tumutulo ang luha ko dahil sa kirot ng puso ko. Nagawa nga niyang lokohin ako, ano pa bang inexpect ko sa kaniya? Bubuhayin ko ang bata kahit walang suporta sa ama niya. Sasabihin ko nalang na patay na siya, mas mabuti na ‘yon.

Nagplano akong doon muna ako sa bahay. Nalaman ng pamilya ko ang nangyari at wala narin silang nagawa.

“Laurene, tingnan mo ‘to oh. Hindi ba at ang lolo ng Professor mo ‘to?” Sabay duro ni ate Amery sa isang video na nagsasalita ito sa harapan ng entablado.

“Ano naman sa akin ngayon?”

“Luh, ang sungit mo na 'ah. Nagshare lang ako okay? Nakita ko kasi ang kambal sa video. Mukhang binalita na kung sino ang magmamana sa malaking hospital rito sa Pilipinas.”

Plinay niya ang video at nakikinig lang ako habang nagtutupi ng mga labahan.

“The heir to this prestigious institution, the one who will lead us into a future of excellence and innovation, is none other than my grandson, Zairon Aero Gavilan.”

Napatigil ako sa ginagawa ko at tiningnan ang video. Zairon is walking towards the stage but he’s still in his usual self. Walang emosyon at hindi man lang ngumingiti.

“Good for him, baka siguro nireject niya ang anak niya sa akin dahil siya pala ang tagapagmana. Kapag nadungisan ang pangalan niya, hindi niya talaga makukuha ang mana niya.” Tumayo ako at inarrange ang mga natupi kong damit at nilagay sa cabinet ko. Nasa kwarto kasi kami ni Ate Amery at pumasok lang talaga siya rito para maki tsismis.

“May nagsabi rin sa akin niyan. Kilala mo 'di ba ang oldest sibling nila? Iyong may anak? Pinili kasi ng oldest ang anak niya kaya hindi siya ang nagmana ng isa sa pagmamay ari ng lolo nila. Ang ikalawa naman ay pinili ang nobya kaya ayon, hindi rin nabigyan ng mana kung meron man baka pagkatapos pumanaw ng Don.”

Umismid ako. Sino ba naman ako para piliin niya? May anak lang naman siya sa akin, hindi niya binigyan iyon ng big deal dahil mawawala ang mana niya kapag ganun. Mayaman talaga, puro pera. Magsisisi ka rin Zairon sa pinili mo. I won't let you meet your son or daughter with me.

I went for check up when my tummy reach two months, doon parin sa doctor kung saan ang unang nagtuklas na buntis ako at dahil first baby ko pa ay hindi pa halata na buntis talaga ako. Parang normal lang.

“Reresetahan kita ng iinumin mong vitamins, okay? Nahihilo ka pa ba?”

“Hindi naman masyado doc. Cravings nalang yata ang problema ko dahil iyon ang pinaka hassle sa akin.”

Hindi rin ako nasusuka pero sumasama lang ang pakiramdam ko kapag hindi ko gusto ang pagkain. Frequent urinating rin ay napaka hassle. Minu-minuto umiihi.

Pagkatapos kong magpa check up ay dumiretso agad ako sa grocery store upang bumili ng mga healthy foods na kakainin ko. After kong magbayad sa cashier ay nagplano na akong umuwi dahil ilang oras pa naman byahe papuntang bahay. May malapit naman na hospital sa amin pero natatakot ako kaya mas mabuting ang doctor ko nalang ang titingin sa kondisyon ko.

I saw a jeep passing by at huminto ito sa unahan. Mag je-jeep nalang siguro ako papuntang terminal dahil bus ang sasakyan ko pauwi sa amin. Ngunit hindi pa nga ako nakatapak papasok ay may humila sa akin. Kinabahan ako dahil baka mahulog ako. Inis kong binulyawan ng kung sinong tao ang paghila sa akin.

“Ano ba?! Paano kung may mangyari– “ hindi ko magawang maituloy ang sasabihin ko nang masilayan ang lalaking naka cap. Hindi niya binibitawan ang braso ko. Hinila ko ito sa kaniya pero humihigpit lang.

“What the hell? Bitawan mo nga ako? Sino ka ba? Ang tirik ng araw para kidnapin mo ako!”

“Come with me, Laurene.” Natigilan ako at pinagmamasdan ang itsura niya. Boses palang ay pamilyar na. Tumingin siya sa akin at nakita ko ang pamilyar na kulay ng mata niya. Naging blanko ang tingin ko rito.

“Anong kailangan mo?” Malamig kong saad.

“Can we talk?”

“We already talk, Zairon. Dalian mo dahil gusto ko ng umuwi.” Nawawalan kong pasensiyang sambit. Hinila niya lamang ako bigla ng marahan at pumunta sa hindi masyadong mataong lugar. Naiinis lang akong nakasunod sa kaniya dahil mas dumagdag ang galit ko nang nireject niya ang anak niya sa akin.

Binitawan niya ako at hinarap ako. Hinubad niya ang kaniyang sumbrero kaya nakikita ko na ang buong itsura niya.

“What do you want us to talk about?” hindi parin nawawala ang galit sa boses ko at habang nakikita ko siya, mas lalo lamang nadagdagan.

Lumunok siya at tiningnan ang tiyan ko. “How are you? Anong kalagayan mo ngayon?”

“Oh, you mean the baby you just rejected?” sarkastiko kong anas. “Bakit gusto mo pang malaman? Hindi ba gusto mong ako na bahala? And now, kinukumusta mo?”

Kumurap siya at napanganga. “Laurene.. I–”

“What now, Zairon? Ano na naman ang sasabihin mo?”

“Can you let me stay with you? Ako mag aalaga sa'yo..” Hindi ko alam kung bakit parang nahihirapan siyang magsalita at parang anytime iiyak siya. Anong kadramahan na naman kaya ‘to?

“Para ano ang pag alalaga mo?” Salubong na kilay kong sagot. “Wala ka namang aalagaan sa akin. Hindi na kita kailangan pa.”

“J-just for the baby, Laurene. Hayaan mo nalang ako.”

Tinitigan ko lang siya at hindi naglabas ng kung anong emosyon. “Zairon, hindi ako buntis. Nagsisinungaling lang ako.”