AVŞİN
Ayaklarımın altında böcek gibi duran Dicle, bana nefretle bakarken gözlerinden yaşlar akıyordu.
Annem onun kafasını iyice ayaklarıma bastırdığında, dudakları ayaklarıma değdi. Gırtlağından öfkeli bir hırıltı dökülürken, annemin bu yaptığına karşı kalbim gümbür gümbür atıyordu.
Sessizce ayaklarıma kapanan Dicle'ye baktım, bana ve anneme karşı gözlerinden öfke fışkırıyordu.
''Oğlum kurtar!'' dedi Dicle, ''Doğurmakla analık olmaz, asıl anan benim!'' dedi.
Ağabeyim ondan tarafa bakmıyordu, öz babamıza ilgiyle bakıyordu.
''Kes sesini!'' diye bağırdı anam, ardından saçından kaldırdı ve ona tokatı patlattı. Dudağından kanlar süzülürken, kollarından tutarak onu bir köşeye savurdu.
Mavi irislerini kendi adamlarında gezdirerek başını kaldırıp, omuzlarını dikleştirdi.
''Bu iki iti
