Günlerce bekledim. Belki bir umut içimdeki yaşam sevinci kabarır diye düşündüm, belki konaktakiler bana acırda beni kendi halime bırakırlar dedim.
Hiç bir şey düşündüğüm gibi olmadı, aksine beni her gün daha çok yaraladılar. Ben ölüme giden yoldan kaçmaya çalıştıkça, onlar beni o yola ittiler. Adeta ölmem için beni zorladılar.
Oysa çok bir şey istememiştim ki ben. Sadece birinin ne olduğunu sormasını, ne halde olduğumu sormasını, derdimi anlatabileceğim birinin olmasını istemiştim.
Kendimi açıklamak, neden bunları yaptığımı anlatmak istedim fakat kimse beni dinlemedi çünkü yargısız infaz yapmayı seçtiler.
Günlerdir bu konakta huzuru, mutluluğu, sevgiyi bulmak için çabaladım lakin hiç bir şeyi başaramadım. Ne yediğim yemekte, ne yattığım yatakta, ne içtiğim suda, ne de yaşadığım hayat
