AVŞİN
Zift kadar siyah olan gökyüzüne gözlerimi kırpmadan bakıyorum. her nefes alışımda göğsümde büyük bir sızı yer ediniyordu.
Kollarımı göğsümde birleştirerek alnımı cama yasladım, dudaklarımı kemirirken içimdeki vicdan azabıyla gözlerimi kırpıştırdım.
Anne dediğim kadın bunca kötülüğü yaparken neden baba dediğim adam bir kez engel olmamıştı o kadına?
Ben belki o kadının kızı değildim lakin baba dediğim adamın bir parçası değil miydim?
Beni anamın rahmine yerleştiren adam o değil miydi?
Yıllardır bana yapılan bu kötülüğün önüne geçmedi. Yediğim hiç bir dayağın sebebini sorgulamadı. İşittiğim hiç bir hakaretin hesabını sormadı.
Sadece izledi.
Ben aşağılanırken, dayak yerken, cezalandırılırken izlemekle yetindi. O kadına yapma diyemedi, etme diyemedi, o benim kızım hiç demedi.
