ตอนที่ 24 หมาป่าหิวโซ
"หลันหลันเด็กดีเป็นของข้าดีหรือไม่" เซียวเยวี่ยหลันมองบุรุษหล่อเหลาที่โน้มตัวลงมา ร่างกายเขาเกร็งไปทั้งตัว ทว่าไม่ยอมหักหาญน้ำใจนาง เซียวเยวี่ยหลันรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก ดวงตาเรียวฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตา บุรุษผู้นี้ต้องรักนางมากเพียงใด เขารักนางตั้งแต่เมื่อใดกัน เหตุใดนางจึงไม่เคยรับรู้เลยสักนิด
"ซ่งอวิ้นข้ารักท่าน...สวามีของหลันหลันจะมีเพียงแค่ซ่งอวิ้นเท่านั้น จากนี้และตลอดไป" นางรั้งใบหน้าเขามาจูบหนัก ๆ ให้สมกับที่เขาอดทนเพื่อนาง
"หากเจ็บก็กัดข้านะ" แท่งหยกร้อนถูไถที่ปากทางเข้า หญิงสาวผ่อนลมหายใจออก พยายามปลอบใจตนเอง หากจะต้องเจ็บนางก็ยินดี เพราะรู้ว่านี่เป็นความเจ็บปวดที่สวยงาม เขาและนางจะกลายเป็นสามีภรรยาที่แท้จริงแล้ว
ไป๋ซ่งอวิ้นกัดฟันแน่นค่อย ๆ ดันแท่งหยกเข้าไปในช่องแคบช้า ๆ มือหนาก็สะกิดไปที่ติ่งไตสีหวานที่สั่นไหวกลางดอกไม้งาม เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ปวดร้าวไปทั
