ตอนที่ 46 ชายชาตรีไม่หลั่งน้ำตาง่าย
"เอา!!!..." ผ้าสีเทาผืนเล็กยื่นออกมาตรงหน้า เซียวเซิ่งหมิ่นขมวดคิ้วมอง หลังมือขาวเนียนโผล่พ้นออกมาจากแขนเสื้อที่รัดแน่น เขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นสตรีหน้าหวานที่พยักพเยิดไปที่ผ้าผืนนั้น
"รับไปสิ" นางเอ่ยย้ำอีกครั้ง
"อะไร"เขาถามออกมาอย่างไม่แน่ใจ
"อ้าว!!!...ก็ผ้าเช็ดหน้าอย่างไรเล่า ข้าเห็นรองแม่ทัพขี่ม้าร้องไห้มาตลอดทาง ท่านอย่าได้กลัวไปเลย ถึงแม้ข้าจะไม่รู้ว่าแดนเหนือจะเป็นอย่างไร แต่ข้าอาศัยอยู่ชายแดนมานาน ข้าศึกไม่ได้บุกรุกทุกวันหรอก ข้าศึกมาก็ให้ทหารต้าน ท่านไม่ต้องกลัว ชายชาตรีอกสามศอกไยต้องเสียน้ำตากัน" เซียวเซิ่งหมิ่นเบิกตาขึ้น มือที่รับผ้าเช็ดหน้ามาพลันหนักอึ้ง
"ข้าไม่ได้กลัว"
"ไม่กลัวแล้วไยจึงร่ำไห้"
"ฝุ่นเข้าตาข้า ผ้าของเจ้าเอาคืนไป ผ้าเช็ดหน้าสตรีทั่วไปมิต้องเป็นสีชมพูหรืออย่างไร"
"ข้ามิใช่สตรีทั่วไปไยต้องใช้สีน่าขนลุกเช่นนั้น ท่านเช็ดหน้าเ
