ตอนที่ 47 แม่ไก่ที่ไม่ออกไข่
ฮ่องเต้ไป๋จิ้งเทียนนั่งใบหน้าดำคล้ำมองขุนนางอยู่ด้านล่าง ต่างก็คิดว่าตนเองทำสิ่งที่สมควร แต่ไม่มีผู้ใดสักคนจะคิดถึงจิตใจฮ่องเต้เช่นเขาบ้าง
"ฝ่าบาททรงพิจารณาอีกรอบเถอะพ่ะย่ะค่ะ ตำแหน่งรัชทายาทจะว่างเว้นมิได้เป็นอันขาด"
"อ้อ...เช่นนั้นท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายลองบอกมาสิว่า พระโอรสพระองค์ใดของเราที่ควรจะได้รับตำแหน่งนี้" เสนาบดีอิ๋นชะงักค้าง สายตาเหล่ไปมองเป้ยเล่อจวิ้นอ๋องอย่างไม่รู้ตัว ทว่าคนที่นั่งบนที่สูงย่อมมองเห็นอย่างชัดเจน
ฮ่องเต้ไป๋จิ้งเทียนตบโต๊ะเสียงดังลั่น ไป๋ซ่งเจี๋ยพลันหน้าซีดลง นึกโมโหเสนาบดีอิ๋นยิ่งนัก ยามนี้หาใช่เวลาที่ดีในการเอ่ยเรื่องรัชทายาท เขาเพิ่งจะโดนลดขั้นยังจะหวังเป็นรัชทายาทอันใดอีก
"พวกเจ้าว่างงานจนไม่มีสิ่งใดทำแล้วหรือ หรือว่ากำลังแช่งให้เราตายไปเสีย จะได้ดันฮ่องเต้คนใหม่มาแทนที่เรา เสนาบดีอิ๋นหากเจ้าว่าง จะลองมานั่งบนนี้แทนเราเองไม่ดีก
