ตอนที่ 36 เรียกตัวกลับเมืองหลวง
"ลมแรงแล้วพระชายากลับจวนดีหรือไม่เพคะ" เถาเป่ายื่นเตาพกอันใหม่ให้เซียวเยวี่ยหลันเปลี่ยน อากาศเมืองเหนือโหดร้ายยิ่งนัก เหมือนเพิ่งจะผ่านช่วงหิมะตกไปไม่นานเท่าไร นี่กระไรตกลงมาอีกแล้ว ใจคอจะมีแต่หิมะหรืออย่างไร
"อืม...กลับกันเถอะ" เซียวเยวี่ยหลันขึ้นมาบนกำแพงเช่นนี้ทุกวัน เป็นเวลาสามเดือนแล้ว ตั้งแต่พระสวามียกทัพไปตีแคว้นทูเจวี๋ย เขาบอกกับนางว่าจะนำชัยชนะมามอบให้ นางเชื่อว่าเขาทำได้อย่างแน่นอน ทว่าในใจยามนี้กลับกังวลจนไม่อาจข่มตาหลับได้ หากไม่ได้ขึ้นมารอนางก็ไม่อาจนั่งอยู่ที่จวนได้เช่นกัน
ยามโฉ่ว[1]
ร่างอรชรนอนกระสับกระส่ายอยู่บนตั่ง ใบหน้าหวานส่ายไปมา พร้อมกับหยาดเหงื่อที่ไหลท่วม ดวงตาทั้งคู่หลับพริ้มทว่าหัวคิ้วกลับย่นเข้าหากัน นางกำลังฝัน!!!...ในห้วงความฝันนางย้อนกลับไปในอดีตชาติอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้นางมิได้กลับไปที่ฉางอัน นางมาอยู
