ตอนที่ 37 กลับฉางอันอย่างยิ่งใหญ่
สองข้างทางเต็มไปด้วยเหล่าผู้คนที่มายืนเฝ้ารอ หัวและท้ายขบวนห่างกันหลายสิบลี้ ต่างก็เบียดเสียดกันเข้ามาเพื่อดันตนเองให้อยู่ด้านหน้า โรงเตี๊ยมและเหลาสุราถูกจับจองเต็มจนไม่มีที่ว่าง หากผู้ใดพอจะมีฐานะก็จับจองห้องที่อยู่ติดถนน นั่งรออย่างสบายไม่ต้องเบียดเสียดกับผู้ใดให้เสียกิริยา หากคนที่จับจองไม่ทันก็จำต้องไปยืนรอ เช่นเดียวกับสองหนุ่มสกุลเซียว
"ไหน ๆ มาหรือยัง เหตุใดจึงยังไม่มาอีกเล่า" เซียวเซิ่งหมิ่นชะโงกหน้าอยู่กลางฝูงชน เขาแทบจะอดใจรอน้องสามไม่ได้แล้ว อยากออกไปรับที่นอกเมือง ทว่าก็ไม่รู้ว่าสมควรหรือไม่ แต่หากรู้ว่าตรงนี้คนจะเบียดเขาแทบจะมองไม่เห็น ยอมขี่ม้าออกไปรอนอกเมืองยังจะดีเสียกว่า ในขณะที่กำลังจะตัดใจเดินออกไป เซียวเซิ่งซูก็หันมาดึงแขนเสื้อเขาเอาไว้และลากกลับเข้ามา
"มาแล้ว ๆ พี่ใหญ่ มาดูเร็วเข้า พี่สามมาแล้ว"
"ไหน ๆ น้องสาม...ข้าอยู่นี่" เซียวเซิ
