Kar taneleri yavaşça, gökyüzünün alnından zemine süzülüyordu. Evin ışıkları kapalı, içimdeki duygular kadar, sokak karanlıktı. Evin az ilerisinde titrek bir şekilde ortalığı aydınlatmaya çalışan sokak lambasından başka bir şey yoktu. Evin içine girebildiği kadar giriyor, ve odaların inine inebildiği kadar iniyordu. Yataktaydım. Bacaklarım geniş yatakta upuzun bir biçimde yayılmış, boğazıma kadar yorgan çekilmişti. Boğazımdaki kuruluk yutkunmama rağmen bir türlü geçmiyordu. Kuruluğu yok etmek için yutkundum fakat denemeye çalıştığımda aynı şey tekrar oldu. Pekala, su içmeden o kuruluğu yok edemeyecektim.
Üzerimdeki yorganı yavaş bir biçimde kaldırarak yatağın kenarına doğru kıvırdım ve ayaklarımın zeminle buluşmasına izin verdim. Zeminin soğukluğu ayaklarımdan başlayarak, dışarı yağan kar
