Bu endişeydi. Tekrar canımın yanacağı endişesi.
Zihnimde kör yankısını bulan endişe tohumu çocuğun benden çekilmesiyle son buldu. Klaus az önce çıktığı kavgadan hasar almadan kurtulduysa çocuğun suratını düşünemiyordum bile. Bir an gözlerimin önüne çocuğun kandan görülmeyen yüzü geldi.
Öğürmemeye gayret gösterdiğim sırada Klaus karşımdaki çocuğa yumruğunu atacağı sırada bileğini tuttum ve engel oldum. Şaşkın bakışlarım tuttuğum bileğine doğru çevrilmişti. Bu kadar güçlü kollara sahip olan birisine nasıl engel olduğumu anlamaya çalıştım.
Belki de benim varlığımı hatırladı ve o yüzden bir şey yapmak istemedi. Bu düşünceyi bir kenara attım ve bakışlarımı Klaus'a hedefledim. Kırmızı gözleri sinirlendiğinden dolayı daha çok çıkmıştı ortaya. Bakışlarıyla beni ezen Klaus gözlerini sinirle bend
