''Esin,'' dedi Giray elini bana doğru uzatırken. Geriye bir adım atarak ondan uzaklaşırken beni korkutmamak adına elini geri çekti. ''Benden nefret ettiğini biliyorum ama bana geldiğinde kendini güvende hissettiğini biliyorsun. Senin evin benim.’’
Kelimeleri içime atarak, sessizliği konuşturduğumda Giray bir beklenti içinde bana bakıyordu. Ne diyeceğimi bilmiyordum. Gözlerim kısaca gökyüzüne kaydı. Saat kaçtı bilmiyordum. Okula gitmem gerekirken bugün bir kez daha öğrendiklerim ruhumu parçalara ayırmıştı. Soluk mavi gökyüzünün altında, titreyen bedenime rağmen bunu başarabildiğim için kendimle gurur duyuyordum.
‘’Benim evim yandı,’’ derken çaresizlik kelimelerimi boğuyordu. ‘’Benim evim, oyuncaklarım, hayallerim hepsi kül oldu.’’
‘’Nereye ait olduğunu biliyorsun,’’ sustum. ‘’Öğrendin
