CHAPTER 61
1216 Words
Chapter 61
Primrose Pov
HABANG nakatitig ako kay Erika ay hindi ko maiwasang magtaka dahil yung mukha niya ay halatang hindi niya kilala ang kanyang kausap.
Tumitig sa 'kin si Erika at inabot ang cellphone. "Ano 'to?" Tanong ko pa dahil nagtataka ako.
"Hindi ko kilala eh. Sabi niya ay ibigay ko daw sa'yo. Gusto ka daw niya makausap." Sabi ng kaibigan ko na inaabot ang cellphone niya.
Tinanggap ko naman yun at tinignan ang phone number na tumawag. Itinapat ko yun sa kaliwa kong tenga at pinakinggan ang nasa kabilang linya. "Hello!" Bati ko para alam ng taong yun na ako na ang kausap niya.
"Hi, future pamangkin!" Bati ng nasa kabilang linya. Kahit niya ako tawagi ng ganun ay kilalang- kilala ko ang boses ng bruha.
"Ikaw na naman? Bakit hindi ka pa mamatay ha?!" Tanong ko kaya natawa siya sa kabilang linya.
"Grabe ka naman, pamangkin. Wag ka namang ganyan sa future wife ng uncle mo." Sabi niya na nagkukunwaring nasasaktan.
"Mukha mo! Mangarap ka lang ng gising, manang. Hanggang diyan ka lang naman kasi. Kawawa ka naman." Pang aasar ko sa kanya. Alam kong mapipikon siya sa sinabi ko pero wala akong pakialam. Mabuti nga yun para masaktan siya at magising sa katotohanan. Mukhang binabangungot eh.
"Nakakainis ka talagang bata ka! Pero anyway, hindi
naman ako tumawag para makipag-away sa'yo. Alam ko naman na may relasyon kayo ng uncle mo. Maharut ka din kasing bata ka!" Natatawa niyang sabi kaya naikuyom ko ang kamao ko. "Malandi! Akala mo kung sinong mukhang anghel ang mukha pero sumusubo naman ng alaga ng uncle. Gulat ka no?" Tanong niya sa 'kin.
"Tangina mo!" Sabi ki na lamang. Hindi ko talaga mapigilan ang sarili ko na sagutin ang bwisit na babaeng to. Mauubusan yata ako ng pasensya sa kanya.
"Thank you! Basta ikaw malanding bata. 16 years old lang kumikirengkeng na. Ano kaya ang sasabihin ng mga tao na ang mag tito ay nagtutukaan." Sabi niya kaya napamura ako sa isipan ko.
"Wala ka na do'n, manang. Wag ka ngang makialam sa buhay namin. Palibhasa hindi ka gusto ng uncle ko. Kawawa ka naman.. hanggang pantasya ka lang sa kanya. Nagmumukha kang despirada sa lagay mo na yan, manang. Gumagawa ka pa talaga ng paraan para lang makausap ako. Hindi ka ba napapagod?" Tanong ko dahil napapagod na ako sa ginagawa niya na tumatawag siya. Hindi nga siya tumawag sa 'kin pero tumawag naman siya sa cellphone number ng kaibigan ko. Mukhang alam niya na naka connect ang cellphone ko kay uncle kaya hindi na niya sinubukan pa.
Nakatitig lang sa 'kin si Erika dahil siguro nagtataka sa mga naririnig niya. Alam kong wala siyang idea kung sino ang kausap ko. Pati cellphone number niya ay kinuha na naman ng bruhang yun para lang matawagan ako.
"Hindi. Bakit naman ako mapapagod? Hindi ako titig hangga't hindi napupunta sa 'kin ang uncle mo dahil unang-una ay mas bagay kami kaysa sa'yo. Mag-aral ka na muna, bata. Hindi yung landi ka ng landi sa uncle mo." Pang iinsulto niya sa 'kin.
"Ikaw naman mahiya-hiya ka naman sa sarili mo. Habol ka ng habol eh hindi ka naman aso. Sabagay, mukha ka naman talagang aso. Asong ulol." Sabi ko na hindi talaga ako nagpatalo.
"b***h!" Sabi niya.
"Ikaw naman putangina ka!" Matapang kong sagot. Hindi talaga ako magpapatalo sa gagang 'to.
"Anyway, natanggap mo ba ang mga pinadala ko sayong picture? Ang cute mo nong baby ka diba?" Tanong niya na parang nakangiti.
Natigilan naman ako at napadako ang tingin ko sa box na iginilid ko kanina. "Ikaw na naman ang nagpadala nito? Wow ha! Effort na effort kang mang stalk sa 'kin. Ohh.. ang ganda ko kasi eh. Kaya ka siguro nagkaka ganyan." Nakangisi kong sabi.
"Gusto na talaga kitang patayin para mawala ka sa landas namin ni Death. Pero papatayin nalang kita sa lungkot at galit. Makahulugan niyang sabi.
Hindi naman ako sumagot dahil nag-iisip ako ng isasagot ko. Pero wala akong maisip kaya nanahimik nalang ako.
"Alam ko kung sino ang parents mo, my dear Primrose. Alam ko din kung saan ang dati mong bahay." Sabi niya saka tumawa sa kabilang linya. "Alam ko din ang totoong nangyari sa'yo bago ka napunta sa pamilyang Velasco." Dagdag niyang sabi kaya natigilan ako.
"A-Anong ibig mong sabihin?" Nauutal kong tanong.
"Alam ko ang lahat ng tungkol sa'yo, my dear Primrose. Sanchez ang totoo mong apelyido, baby girl." Sabi niya kaya hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam kung maniniwala ba ako sa kanya o hindi. Baka ginagawa lang niya 'to para mapaniwala niya ako sa kasinungalingan niya.
"Alam ko din kung anong pangalan ng daddy at mommy mo. Alam ko din na matagal na silang wala sa mundong to. Nag rest in peace na kasi sila.." sabi niya saka binuntutan ng tawa.
"Siraulo ka!" Galit kong sabi dahil naiinis ako sa tawa niya. Ang sarap nyang sakalin. Kung nasa harap ko lang siya ay baka kanina ko pa siya nasakal. Tama bang tawanan niya ang sinabi niyang wala na ang mga magulang ko. Nakakainis ang babaeng 'to. "Eh ikaw.. kailan ka mag re-rest in peace ha?" Tanong ko dahil ngayon ko lang talaga nasubukan magdasal na mamatay ang isang tao.
"Masamang damo ako, baby girl. Paiiyakin na muna kita sa sakit kaya ihanda mo nalang ang sarili mo," sabi niya. Walang kwentang kausap talaga ang bruhang 'to.
"Alam mo bang napapanood kita ngayon? Alam kong nasa canteen ka habang kasama ang iyong kaibigan na palagi monh nililibre." Sabi niya na alam lahat mg kilos ko. Grabe na talaga ang pagkabaliw niya. Kailangan ng magamot.
"Baliw ka na!" Inis kong sabi.
"Matagal na! Kaya matakot ka sa 'kin." Sagot niya na akala mo'y halimaw. Bagay naman sa kanya.
"Gusto mo bang malaman kung anong kinamatay ng mga magulang mo ha?!" Sabi niya pero hindi ako nakasagot agad.
"I think it's a yes," sabi niya ng hindi ako makasagot. Namatay sila dahil pinatay sila, Primrose. Brutal ang pagkamatay nila at tanging ikaw lang ang nakaligtas. Gusto mo ba sabihin ko sa'yo kung sino ang pumatay?" Tanong niya kay malakas na kumabog ang t***k ng puso ko. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko ng marinig ko yun. Totoo ba talaga? Wala na ba talaga ang totoo kong mga magulang?
"Pinatay sila, baby girl. At ang taong pumatay ay walang iba kundi si Death." Sabi niya na ikinatigil ng paghinga ko. "Kaya ko sinasabi sayo na mag-ingat ka. Dahil ang taong kasama mo ay siya ding sumira sa pamilya mo. Kaya ka nga napunta sa pamilyang Velasco eh. Kaya ka pina ampon ni Death sa ate niyang walang anak.
Hindi ako nakapagsalita at halos manlaki ang mata ko. H-Hindi.. hindi totoo yan.." tanging nasabi ko na lamang.
"Bakit hindi mo tanungin ang uncle mo. Kaya nga siya galit na galit ng malaman niyang tumatawag ako sa'yo. Malamang ayaw niyang malaman mo ang tunay mong pagkatao. So, sino ang kawawa satin ngayon, baby girl? Yung taong pumatay sa mommy at daddy mo ay siya pang taong minahal mo. Poor you." Sabi niya saka tumawa na parang baliw na nakawala sa mental hospital at bigla nalang nawala siya sa kabilang linya.
Nanginginig ang kamay ko na ibinaba ang cellphone at hindi makapaniwala sa sinabi ni Jewel. Hindi ako makahinga ng maayos dahil sa natuklasan ko.
- Writer
