CHAPTER 40
1146 Words
Chapter 40
Primrose Pov
LUMIPAS ang one week simula ng nalaman ko na ang uncle ko pala ay patay na patay pala sa 'kin. Ako naman ay mamatay sa sarap dahil sa kanya.
Nanliligaw siya sa 'kin dahil gusto talaga niya na may panghawakan daw siya sa 'kin. Napaka seloso pa naman talaga niya. Naalala ko tuloy nong isang araw.. may lumapit lang sa 'kin na classmate ko dahil may tinanong lang pero agad nagalit. Mabuti nga at hindi ako ang pinagbuntunan niya ng galit kundi yung lalaki. Takot siguro siya na hindi ko na naman pansinin kapag tinawag niya ako sa harap ng klase.
Malapit na din ang sembreak kaya makaka relax na ako. Sana lang talaga ay hindi magbigay ng maraming project ang mga teacher namin. Kapag ganun ay hindi ko na ma e-enjoy ang bakasyon ko.
Three days nalang saka matatapos ang klase namin. Kaya excited talaga ako. Sino ba namang hindi, syempre hindi ko na kailangan gumising ng maaga. Pwede pa ako tanghali magising.
Nagbibihis na ako ngayon habang ang uncle ko ay nasa kusina. Nagluluto siya ng breakfast namin dalawa.
Nang matapos akong magbihis at mag-ayos ng mukha ay lumabas na ako ng kwarto. Tinungo ko ang hagdan at nakita pa si uncle na paakyat siya sa hagdan. Ngunit natigil siya ng makita niya ako.
"Nasisilip ko ang suot mong panty, baby." Sabi niya habang nakasilip sa loob ng palda ko. Nasa taas kasi ako ng hagdan habang siya naman ay nasa ibaba. Kaya talagang nasisilip ng bahadya ang skirt ko.
"Ang manyak mo talaga, uncle!" Saad ko saka ako bumaba ng hagdan.
"Nasilip ko lang naman, baby. Kainin ko yan eh," depensa pa niya. Hindi nalang umamin na manyak siya.
Nang makababa ako ng hagdan at makalapit sakanya ay agad niyang nilukumos ng halik ang labi ko. Tinugon ko naman agad kasi marupok ako pagdating sakanya.
Siya ang unang pumutol sa halik na pinagsaluhan namin at ngumiti sa' kin. "Breakfast is ready, baby." Sabi niya habang nakangiti.
Ngumiti naman ako sakanya. Natuwa ako dahil iba talaga mag-alaga ang isang uncle Death. Mas gusto pa niyang siya ang gumawa ng gawaing bahay kaysa sa 'kin. Ayaw daw niya akong mapagod. Ayaw din niyang nagluluto ako dahil baka daw mapaso ako. Ginawa talaga niya akong hindi marunong sa lahat ng bagay.
Sabay kaming pumunta ng kusina para kumain. Pagdating namin sa kusina ay nakahanda na talaga ang mga pagkain. Pinaghila pa ako ni uncle ng upuan at inalalayan niya akong umupo. Pinatakan niya ng halik ang tuktok ng ulo ko saka niya nilagyan ng fried rice ang plato na nasa harapan ko. Nilagyan din niya ng ulam ang plato ko kaya hindi ko mapigilang hindi mapangiti. Kinikilig talaga ako kapag ganito si uncle.
Sa loob kasi ng bahay ay ang sweet niya pero pagdating sa school ay parang sundalo sa sobrang higpit kong magbantay sa 'kin.
Natapos siyang maglagay ng pagkain sa plato ko kaya umikot siya papunta sa katapat kong upuan. Naglagay na din siya ng pagkain sa plato niya habang ako naman ay nagsimula ng kumain.
"Uncle.. pagkatapos mo mamaya umuwi ka kaagad sa bahay." Sabi ko habang nakatingin sa kanya. Pano kasi.. pagkatapos ng math subject namin ay hindi siya umaalis agad. Nakatayo lang siya sa labas ng classroom na para bang binabantayan ako.
"Bakit naman?" Tanong pa talaga niya sa 'kin.
"Nagmumukha ka ng gwardya sa labas ng classroom, uncle. Mga classmate ko nga nagtataka na sa ginagawa mo. Hindi ko alam ang isasagot ko sakanila kapag nagtatanong kung bakit hindi ka umaalis. Umayos ka nga, uncle!" Sabi ko sabay irap sakanya.
"Masama bang bantayan ka?" Tanong pa niya habang naka kunot ang noo.
"Ano ako.. bata?" Tanong ko din naman sabay kagat sa hotdog. Napalunok naman ng laway si uncle habang nakatitig sa 'kin.
"Kagatin mo nga din ang hotdog ko, baby." Sabi niya kaya nalukot ang mukha ko.
"Uncle!! Nasa harap tayo ng pagkain ha! Pwede ba.. itigil mo muna yang kabastusan mo!" Inis kong sabi at hindi na kumagat pa ng hotdog at baka may maisip na naman na kalandian si uncle.
"Yung hotdog na nasa plato ko ang ibig kong sabihin, baby, Ikaw yung bastos!" Palusot pa niya kaya inirapan ko. Hindi din naman ako mananalo sa kanya.
"Nga pala.. may tanong nga pala ako sa'yo, uncle." Sabi ko ng may maalala ako. Kasi hindi ko na nakikita si Mico. Ang huling pagkikita namin ay yung sa labas ng school na hinarangan niya ako. Iniisip ko nga na baka pinagsabihan ni uncle si Mico kaya siguro hindi ko na nakikita.
"What is it?" Tanong ni uncle.
"May ginawa ka ba kay Mico? I mean.. hindi ko na kasi siya nakikita o ginugulo ako. May ginawa ka ba? O pinagsabihan mo ba siya na layuan ako?" Tanong ko kaya napatigil siya sa pagsubo ng pagkain niya.
"Paano kung sabihin kung oo. Anong gagawin mo?" Tanong ni uncle sa' kin.
Nanlaki naman ang mata ko. "A-Anong ginawa mo, uncle?" Tanong ko habang kinakabahan. Pakiramdam ko kasi ay may ginawa siyang mali. Sana naman ay mali ako.
"Nasa hospital siya," saad ni uncle saka sumubo ulit ng pagkain.
"Hospital? Bakit daw po? Wala namang binalita sa school. Kaya wala akong nabalitaan na nasa hospital siya." Kunot noo kong tanong.
"Binangga ko ang kotse niya, Primrose. Kaya siya nasa hospital ngayon. Sinabi ko naman sa'yo.. handa akong pumatay kapag may umaaligid sa'yo." Sabi niya. Hindi ko alam kung anong gagawin ko dahil ang seryoso ng mukha niya. Nakakatakot ang mukha ni uncle dahil halatang hindi siya nagbibiro.
"Bakit mo naman ginawa yun, uncle?" Tanong ko ng makabawi ako. " Nasisiraan ka na ba?" Tanong ko pa sakanya.
"Matagal ng sira ang ulo ko, Prim. Tumino lang ako dahil sa'yo. Pero magiging baliw na naman yata ako kapag may umagaw sa'yo sa 'kin. Kaya kung ayaw mong pumatay ako ay lumayo ka sa mga lalaki. Seloso ako, Prim. Pag akin, akin lang. Ayaw ko ng may kaagaw." Sabi niya na para bang binabalaan ako. Napalunok ako ng ilang beses dahil medyo natakot ako sa sinasabi ni uncle.
Hindi ako nakapagsalita at magkatitigan lang kaming dalawa ni uncle. Para bang nagsusukatan kami ng tingin dalawa. "Hindi ako kinikilig sa'yo, uncle. Ang creepy mo." Sabi ko habang nakangiwi.
"Creepy na kung creepy. Gusto ko lang bakuran ang para sa 'kin." Sagot niya saka bumalik sa pagsubo ng pagkain.
Napabuga nalang ako ng hangin habang nakatitig parin kay uncle. Hindi ko alam na ganito pala ang tumatakbo sa isipan niya. Nakakatakot siya. Kung totoong nasa hospital si Mico, ibig sabihin at wala siyang sinasanto kapag galit siya.
Hindi ko na tuloy makuhang kumain dahil sa sinabi ni uncle. Iniisip ko kasi kung safe ba ako na siya ang kasama ko. Masyado na din talaga siyang nagiging mahigpit sa 'kin pero sweet naman siya. Kahit ako ay naguguluhan na din sa uncle ko.
- Writer
