ALL OUT OF LOVE (COMPLETED)

CHAPTER 14: GO HOME (SPG)

Warning: SPG

Vrougn's Pov

ANOTHER day has passed. Totoong naipararamdam ko kay Althea ang tahimik at masayang buhay. Nararamdaman kong masaya siya na kasama ako. Pakiramdam ko nga ay limot niya na ang mga nangyari sa kanya at ang takot dulot ng ginawa ng kinagisnan niyang ina. I know, she still misses her family and of course her job and their company but I don't see any sadness in her eyes even in her actions.

Halos isang buwan na kami rito sa isla. Kuntento sa kung ano man ang mayroon kami. Walang halaga ang pera o ang karangyaan. Hindi rin mapapantayan ng halaga ang sayang nararamdaman namin. Ni hindi ko marinig kay Althea na magreklamo sa araw-araw naming pamumuhay rito lalo na pagdating sa pagkain. She also understand our situation, her situation rather. So, I must say that I'm very lucky to have her. Hindi pa man kami officially, but I know soon I will have her, I will ask her to marry me. I know she's the right girl for me.

Sa mga araw na nagdaan na nandirito kami ay magkatulong kami sa mga gawain. Sapagkat, ayaw niyang itrato ko siya na parang prinsesa. Gusto niya raw na kumilos at tumulong sa akin kaysa ang panoorin na lang ako habang pinagsisilbihan siya. Kaya tulad na lang ng paglalaba, paglilinis at pagluluto ay pinagtutulungan naming dalawa.

Sa ngayon ay magluluto kami ng paborito niyang sinabawang isda. Ang totoo, mapupurga na kami sa isda at gulay kaya lang ito ang pangunahing pagkain na makukuha rito sa isla.

Nakatayo ako ngayon sa may hamba ng pinto habang pinagmamasdan siyang gumagayat ng talbos ng kamote. Kanina pa niyang ginagawa iyon at talaga namang kinikilatis niya ang bawat dahon nito. Sinisigurong walang makakasamang uod doon. Napailing ako ngunit nangiti dahil sa ka-cute-tan niya.

"What are you doing there, Vrougn? Tanggalan mo na ng hasang 'yong isda na nahuli natin," utos niya sa 'kin na ikinagulat ko. Lihim akong napangisi.

Imbes na sundin ang iniutos niya ay lumapit muna ako sa kanya saka naupo sa katabi niyang upuan. Nakapangalumbaba akong pinagmamasdan ang bawat parte ng mukha niya. And, damn. Kaysarap niyang titigan! Lalo na ang namamasa-masa niyang labi.

"What are you thinking?" Tanong niya nang masulyapan niya akong nakatitig sa kanya. Hindi ako sumagot at nanatili lang akong nakatingin sa kanya at sinusundan ang bawat pagbuka ng labi niya. "Hey? I asked you, what are you thinking? Kanina ka pang tahimik diyan at walang ginawa kundi ang titigan ako." Muli niyang tanong na sa ginagawa pa rin naka-focus ang atensyon. Ngayon ko lang siya narinig na magtaray.

Nailing ako saka ngumiti. Umusog pa ako ng bahagya sa kinauupuan niya at saka inilingkis ang mga braso ko sa napakaliit niyang beywang. Dinampian ko ng halik ang pisngi niya at saka ako humilig sa balikat niya. "I just love to see your angelic face, my baby. You're so beautiful," muli ko siyang hinalikan sa pisngi at gilid ng kanyang labi.

"Hmm.. Why are you this so sweet, Vrougn? May balak ka na naman yata, eh, 'no?"

Nangisi ako saka umiling. "You really know me, huh?" Muli ko siyang hinalikan sa pisngi pababa sa leeg niya.

"Vrougn.. Let's cook first," anya subalit kumakawala na ang mahina niyang pagungol. Nabitiwan pa niya ang mga talbos ng kamote at nagunyapit na sa batok ko. Kaya naman, ipinagpatuloy ng labi ko ang pagroronda sa leeg niya. "Vrougn naman kasi.."

"Isang mabilis lang, baby, please."

Naramdaman ko ang pagtango niya kaya naman go signal na iyon. Mas hinigpitan pa niya ang hawak sa batok ko nang buhatin ko siya at ipatong sa mesa paharap sa akin. Inililis ko pataas ang suot niyang blouse at nangiti ako nang makitang wala siyang suot na b*a kaya naman agad na tumambad sa akin ang malulusog niyang dibdib. Walang kagatol-gatol ko iyong sinunggaban. Pinagsawa ko ang bibig ko. Habang abala ang bibig ko sa dibdib niya ay siya namang paglikot ng dalawa kong kamay at lumakbay ito ng lumakbay hanggang sa matunton nito ang perlas ng silanganan. Naglaro at naglikot ang dalawang daliri ko doon. Wala ng sasarap pa sa ungol ng babaeng sinasamba ko ngayon. Iyon na iyon lang ang gusto kong marinig minu-minuto.

Bumaba ang labi ko sa tiyan niya habang patuloy ko iyong dinadampian ng mumunting halik at pinapadaanan ng dila na mas nagpapayanig ng katawan niya. Ngunit nang dumako na ang bibig ko sa perlas niya ay agad na sumirko ang likod niya at biglang nanigas ang mga binti niya. Halos ipulupot niya na iyon sa leeg ko. Subalit, mas malakas ako kaya't agad kong naipaghiwalay ang mga iyon kaya naman malaya akong nakagagalaw sa parteng iyon.

Maya-maya'y umayos na ako ng tayo at handa ng pumasok ang espada ko. Itinutok ko iyon at.. Damn it! Kahit araw-arawin kong angkinin ang babaeng ito ay tila papasikip ng papasikip ang perlas niya. At mas gusto ko iyon. Kaya, sinimulan ko ng gumalaw.

Nang tingnan ko ang reaksyon ni Althea ay mas ginanahan ako sa ginagawa. Nakapikit siya at napapagat pa ng labi saka maya-maya'y ibubuka ang bibig. Pisil-pisil din niya ang magkabila dibdib.

Sa loob ng sampong minuto ay pareho kaming nilipad patungong langit. Muli kaming nagtagumpay.

Yakap-yakap ko siya habang pareho naming pinakakalma ang sarili. Nang bumalik na sa dati ang pakiramdam namin ay muli ko na siyang binuhat at iniupo sa kinauupuan niya kanina.

"Okay ka na? Hindi ka na lowbat tulad kanina? Mukha kasing ang lalim ng iniisip mo kanina, eh. So now for sure may energy ka na ulit," nakangising biro niya.

"Yeah, thank you. I love you, my baby." Hinalikan ko muna siya sa labi bago ko tinungo ang lababo para gawin ang iniutos niya kanina na obligasyon ko naman talaga.

After an hour ay natapos na din kami sa ginagawa at kasalukuyan na nga kaming kumakain ng dinner namin. Habang kumakain ay napaguusapan namin ang iba't-iba naming gagawin habang naririto pa kami sa isla. Tulad ng maglalaro ng volleyball sa seashore, surfing at magdyi-jetski. And, napagkwentuhan din namin sina Daszher at Miss Amirah.

"You mean, umuwing magisa si Dazsher dito sa Pilipinas at magisang in-enroll ang sarili sa highschool?" Tanong niya.

Nakangiti akong tumango. "Yes. And, alam mo ba kung bakit siya umuwi dito at nagaral sa university kung saan din kayo nagaaral?"

Umiling siya. Kunot ang noo habang naghihintay ng sagot ko.

"Because he wants to meet you in person."

Napaawang ang mga labi niya. "M-Me? Why?" Tanong niya. Di makapaniwala.

"He has a crush on you since then. Nakita ka niya sa isang magazine at nagandahan siya sa'yo."

"Oh?" Namilog ang mga mata niya.

"Yeah. Matagal ng may crush sa'yo 'yong lokong 'yon. Iniwan nga kami ni Mommy para lang makita ka, eh, haha! Kaso, muli siyang nag-drop out sa school at bumalik ng states after niyang ma-hospital dahil nabugbog siya sa school."

"Whatt??" Hindi ko malaman kung saan sa dalawang rason na iyon siya nagulat. Kung doon ba sa matagal na siyang crush ni Dazsher o kung doon ba sa nabugbog si Dazsher. "Oh my god.. I didn't know that. I didn't know na nabugbog siya sa school. Bakit nga ba raw siya nabugbog?"

I took a deep breath before answering her question. And she patiently waited for it.

"He kissed your sister because he thought it was you. After that, nabugbog na siya."

Natutop niya ang bibig at hindi siya makapagsalita.

"Don't mind it, baby. Matagal na 'yon. Wala na ngang peklat ang mukha ni Dazsh, right?" Nakangiti na ako at ipinakita ko sa kanya na ayos na iyon ngunit nanatili pa rin siyang nakatitig sa akin at maaaninag mo sa mga mata niya ang matinding konsensya. "Althea.." Binitawan ko ang hawak kong kubyertos at mahigpit kong hinawakan ang mga kamay niya.

"S-Sinong nagpabugbog sa kanya, Vrougn?" Halos mautal pa niyang tanong.

Muli akong napabuntong-hininga. "Ang alam ko ay ang kapatid mo, si Miss Amirah. Si Miss Amirah kasi ang itinurong mastermind ng mga lalaking napagalaman namin na mga tauhan ng daddy niyo."

"W-What?? Oh my god.. I can't believe that. No! That's not true. Hindi niya magagawa 'yon, Vrougn. Masungit si Ate Amirah at minsan hilig mang-trip pero nito na lang 'yon, noong akala niya ay patay na si Mommy Verra at dala ng pagrerebelde niya. Sobrang bait niya noong nasa highschool pa lang kami. Kaya, hindi ako naniniwala na si Ate Amirah ang nagutos na ipabugbog si Dazsher nang dahil lang sa hinalikan siya nito. Bakit si Ate Amirah ang ituturong mastermind? At kung mga tauhan ni Dad naman... Bakit niya ipapabugbog si Dazsher? Di sana ay hindi na nagawang makapasok sa kompanya ang kapatid mo, diba? Di sana ay galit sa kanya si Daddy, diba?"

Tumango ako. "You have a point. Hindi rin naman ako naniniwala noon na mismong si Miss Amirah ang responsable doon sa nangyari kahot pa siya ang itinuro ng mga bumugbog kay Dazsh. Nagduda ako sa daddy mo noon, yes, and I'm so sorry for that. Nawala din naman 'yong pagdududa kong iyon noong mainit na tinanggap ng daddy mo si Dazsher sa kompanya ninyo kaya doon ko rin napagtanto na hindi si Don Armiendo ang nagpabugbog sa kapatid ko."

Mataman niya akong tinitigan. "Sa tingin mo, sino ang gumawa no'n?"

Kumibit ako ng balikat. "For now, we still don't know. Kahit ang pumatay sa kinagisnan naming ama hindi ay pa rin namin alam kung sino ang may kagagawan. Wala pang makalap na sa sagot sa ginagawa naming imbestigasyon."

"Sorry to hear that. Napakadami mo palang kailangang asikasuhin at resolbahin. Pakiramdam ko ay naging pabigat pa ako sa'yo dahil imbes na iyon ang tinututukan mo ay dumagdag pa ako," napayuko siya pagkasabi no'n na agad ko namang hinawakan ang chin niya. Muling umangat ang paningin niya at malungkot siyang tumingin sa 'kin.

"Don't say that, baby. You're also my obligation. Hindi ka pabigat sa 'kin. Sa lahat, ikaw ang priority ko." Hinaplos ko ang pisngi niya.

Napailing siya. "Kung ang alam pala ni Dazsher ay si Ate Amirah ang responsible sa pagkakabugbog niya, hindi imposibleng gantihan niya ang kapatid ko. Magkasama sila sa Isla Del Fuego at nagiisa lang doon ang kapatid ko, Vrougn. At.." Muli siyang tumingin sa mga mata ko at tila nakaramdam ng takot.

"No. Althea.. He can't do that also, believe me." Hinawakan ko ng mahigpit ang mga kamay niya ngunit binawi niya iyon. "Althea.. Why?"

"S-Sabihin mo sa 'kin.. T-Totoo bang una pa lang ay nagustuhan mo na ako o ginagawa mo lang ito para m-maiganti ang kapatid mo?"

Nabigla ako sa tanong niya. Hindi ko akalain na itatanong niya ang bagay na iyon. Napaawang ang bibig ko at hindi ko magawang makapagsalita.

"N-Nabanggit mo na dapat ay ako ang hahalikan ni Dazsher pero si Ate Amirah ang nahalikan niya kung kaya't humantong iyon sa pagkakabugbog niya. A-Ako pa rin ang dahilan kung bakit nangyari iyon kay Dazsher, diba? And.. This is the right timing para makaganti. Ate Amirah was with Dazsher and me—"

Hindi ko na kaya pang pakinggan ang mga maling pagkakaunawa niya kaya agad ko siyang siniil ng halik. Mahina siyang nagpumiglas ngunit hindi ko siya pinakawalan hanggang sa tumugon na rin siya. Hinalikan ko siya ng sobrang diin at halos parusahan ko ang bibig niya. Hindi ko siya tinigilan hanggang sa buhatin ko siya at dalhin sa kwarto. Halos ibalibag ako ang mga katawan namin pagkapasok. Kaagad kong tinanggal ang lahat ng sagabal sa mga katawan namin habang nananatiling magkadikit ang mga labi namin. Nang matapos kong hubarin ang mga saplot ay ibinababa ko ang labi ko sa leeg niya at pinagsawa ko doon ang labi ko hanggang sa ipadausdos ko iyon sa kanyang dibdib na halos may malasahan na akong katas doon. Hanggang sa bumaba at bumaba iyon at makarating sa b****a. Doon ko ibinuhos ang panggigigil ko. Doon ko ibinuhos ang naramdamang sama ng loob dahil sa pagdududa niya sa 'kin. Kinain, kinagat, dinilaan, nilasap at sinipsip ang lumalabas na katas niya doon hanggang sa tuluyan ng may sumirit sa parteng iyon. Saka ko lang siya tinigilan at dumapa ako sa ibabaw niya. Hingal na hingal naman siyang ipinahinga ang ulo sa kama.

"That was my revenge if you think I'm here to take my revenge, baby. Remember this, I will never sacrifice my own life just to protect you if I was only here just to take my revenge with you or with anyone else. What I felt for you is real. I like you—no! Damn, I love you! And put that in your mind, babe," seryosong sabi ko at umalis na sa ibabaw niya at saka ako naglakad palabas ng kwarto.

——————

Althea's Pov

——————

NAKAAWANG ang bibig ko nang iwanan ako ni Vrougn sa kwarto ng nakahubo't-h***d at... Bitin.

Natampal ko pa ang sarili ko dahil kung ano-ano kasi ang sinabi ko kanina. Hindi ko na sana sinabi iyon at isinilid na lamang sa pinakasulok ng isip ko. Or better yet forget about it. Oh my.. 'Yan tuloy, nagalit siya sa 'kin.

Bumangon na ako sa kama at dumeretso sa banyo. Naghugas ako ng sarili. Ngunit napagdesisyunan kong maligo na lang ng deretso. Habang naliligo ay naalala ko pa rin ang mga ikinwento niya kanina.

Sino nga kaya ang nagpabugbog kay Dazsher? Gagantihan niya kaya si Ate Amirah? Kung oo, di sana noon pa ay ginawa na niya. I believe na hindi iyon magagawa ni Dazsher kay ate. At sana nga rin ay nakalimutan na nila iyon. Hindi ko rin kakayanin kung malalaman ko na lumapit lang sa akin si Vrougn ay para lang gantihan kami. Nahuhulog na ako sa kanya, eh, at totoo na ito.

Napapikit ako at ini-relax nang sandali ang sarili. Maya-maya ay tinapos ko na ang paliligo. Pagkatapos ko ay agad akong kumuha ng damit sa cabinet at mabilis na isinuot iyon. Saka ako lumabas ng kwarto.

Gusto kong humingi ng paumanhin kay Vrougn dahil sa mga nasabi ko. Alam kong nasaktan ko ang loob niya.

Subalit, hindi ko siya makita pagkalabas ko. Wala siya sa sala, wala sa kusina, wala sa likod ng bahay at wala rin sa pampang ng dagat kung saan kami madalas mamingwit ng isda. Imposible ring pumunta siya ng kakahuyan gayong gabing-gabi na.

"Where is he?" Bulong ko. Malungkot akong bumalik sa kabahayan upang alamin kung baka naroon na ito. Pagkapasok ko ay wala pa rin ito doon. "Vrougn??? Nasaan ka ba??" Nagaalala na ako. Takot pa naman akong magisa lalo pa't isla ito. Kaya naman ay tumungo na ako sa kwarto at nahiga doon saka nagtalukbong na lang ng kumot hanggang sa makatulog.

Umaga, paggising ko ay wala pa rin sa tabi ko si Vrougn. Kaya't agad akong bumangon at lumabas ng kwarto. Sinilip ko siya sa sala ngunit wala siya roon. Nang pumunta ako sa kusina ay nakita kong mayroong pagkain na nakahain na doon. Mayroon na ring platong nakahanda. I smiled thinking that he will never leave me here alone. And he's just around. Pero, nalulungkot pa rin ako dahil hindi na ako sanay na kumaing magisa. Sanay na akong kasabay siya lagi. 'Yong habang kumakain ako ay naglilikot naman ang kamay niya. Tsk! 'Yon ang lagi niyang ginagawa. Ang sama-sama siguro ng loob niya sa 'kin kaya hindi niya ako hinintay sa pagkain.

Dumulog na ako sa mesa at kinain ang inihanda niyang almusal. Pagkatapos ko ay muli ko siyang hinanap at sa wakas ay nakita ko na siya! Nasa dalampasigan siya. Walang saplot ang pangitaas niyang katawan at nakaupo sa buhanginan.

Dahan-dahan ko siyang nilapitan. At nang pagkalapit ko ay agad ko siyang niyakap mula sa likuran. Ni hindi man lang siya nagulat. "I'm sorry.. I'm so sorry, Vrougn. Sorry kung nasabi ko iyon. Bigla na lang iyon lumabas sa bibig ko at hindi ko sinasadya iyon. I believe you and I trust you." Nanatili akong nakayakap sa kanya. Nang hindi siya umimik ay kumalas ako sa kanya at pumunta sa harapan niya.

Nakita ko ang lungkot sa mga mata niya ng tumitig sa 'kin. "Do you wanna go home? You don't have to answer me. Iuuwi na kita sa mansyon ninyo ngayon."

"Vrougn.." Bumikig ang lalamunan ko. Para akong maiiyak. Hindi ko alam kung bakit parang gusto kong umiyak. Dahil ba sa makakabalik na ako sa amin o sa iisiping mamimiss ko ang lugar na ito habang kasama siya? Nakaramdam ako ng sobrang lungkot.

"Hindi na kita itatago dito. And I think, you will be safer there in your mansion than here in island with me," seryoso niyang sabi at saka tumayo. Umiigting ang mga panga niya habang nakatitig sa 'kin.

Hindi ako nakapagsalita nang talikuran niya ako at naglakad papalayo sa 'kin.

Hindi ko malaman kung bakit gano'n na lang kabilis kumawala ang luha sa mga mata ko. Napayuko na lamang ako at sumunod sa kanya pabalik ng bahay.