ตอนที่6 มีดีตรงไหน

1656 Words

อะเกน “กินน้ำไหม” พี่กฤษถามพร้อมกับยื่นน้ำมาตรงหน้าฉัน “.....” ฉันส่ายหัวโดยที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่ข้างทาง “เอาขนมปังไหม” พี่กฤษพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับขนมปังยื่นมาตรงหน้าฉัน “.....” ฉันส่ายหัวกลับไปเหมือนเดิม “เฮ้อ! แต่เรายังไม่ได้กินข้าวเลยนะ” “อะเกนไม่หิว” ฉันแค่รู้สึกกินอะไรไม่ลงแล้วก็ไม่อยากกินอะไรด้วย “จะไปสนคำพูดมันทำไม!” พี่กฤษพูดขึ้นอย่างไม่พอใจและดังพอสมควร ดังพอที่คนที่นั่งอีกฝั่งของรถคงจะได้ยิน และคนนั้นก็คงไม่พ้นพี่ลูคัส ใช่ เขาคือต้นเหตุให้ฉันเป็นแบบนี้เอง แค่ตอนในกรงเขาไม่สนใจเข้ามาช่วยฉันสักนิด ฉันก็รู้สึกเสียใจพอแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกแย่และเสียใจมากก็คงจะเป็นคำพูดของเขา คำที่เขาว่าฉันโคตรน่าเบื่อ ทั้งที่ตอนนั้นเขาก็รู้ว่าฉันกำลังกลัว แต่เขาก็ไม่เว้น เขายังคงว่าฉันโดยไม่ห่วงความรู้สึกของฉันเลยสักนิด “เฮ้อ! พักเถอะ” พี่กฤษถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะดึงหัวฉันไปซบไหล่เขา และฉันก็เลือกจะหลับตาเงียบๆ อยู่กับตัวเอง คอนโด... แน่นอนอยู่แล้วว่าถึงฉันจะอยู่คอนโดเดียวกับพี่ลูคัส แต่เขาไม่มีทางให้ฉันร่วมรถมากับเขา และคนที่มาส่งฉันก็ไม่พ้นพี่กฤษ “ขึ้นห้องไปพักผ่อน อย่าคิดมากเข้าใจไหม” “ค่ะ ขอบคุณนะ” ฉันตอบกลับก่อนจะลงจากรถเข้าคอนโดมาทันที ตอนนี้ฉันเองก็อยากพักแล้วเหมือนกัน วันนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยกว่าทุกๆ วันที่ผ่านมาจริงๆ แต่มันก็เกิดคำถามมากมายในใจฉัน ว่าฉันจะสามารถทำให้พี่ลูคัสหันมาสนใจฉันได้จริงๆ เหรอ เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ไม่ว่าฉันจะทำอะไรเพื่อเขาแค่ไหน แต่เขากลับมองข้ามมัน และมองว่ามันน่ารำคาญ ฉันเหนื่อยนะ แต่ถ้าจะให้ฉันยอมแพ้ตอนนี้ฉันก็ไม่พร้อม ฉันรู้สึกว่าฉันยังสามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ เพราะนี่มันแค่เริ่มเอง ถึงมันจะผ่านมาหลายเดือนแล้ว และไม่มีอะไรคืบหน้า แต่เวลาแค่นี้มันก็ยังตัดสินอะไรไม่ได้ไม่ใช่เหรอ กฤษ หลังจากอะเกนลงจากรถ ผมก็ไม่ได้กลับไปคอนโดตัวเองหรอก ผมเลือกจะขับรถไปจอดแล้วขึ้นคอนโดของอะเกนแทน แต่ไม่ได้ไปห้องอะเกน เพราะห้องที่ผมจะไปก็คือห้องของไอ้เพื่อนจอมเย็นชาของผมไง ออด ออด ผมกอดออดหน้าห้องมันทันที ผมมีเรื่องจะคุยกับมันให้รู้เรื่อง ถึงรู้ว่ามันไม่ได้สนใจก็ตาม แกร็ก ไอ้ลูคัสเปิดประตูก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องคืน และผมก็เดินตามมันเข้าไปอย่างไม่เกรงใจ “อะเกนกลัวหมา” ผมเอ่ยขึ้นตรงๆ “กูไม่ได้อยากรู้” มันตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “กูรู้ว่ามึงไม่อยากรู้ แต่อาการของอะเกนวันนี้ใครก็มองออกว่าเธอกลัวหมา...” “ถึงมึงไม่ชอบที่อะเกนวุ่นวายกับมึง แต่อย่างน้อยมึงก็เห็นอะเกนเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง หรือเห็นว่าเป็นน้องกูก็ได้!” มันจะใจดำเกินไปหรือเปล่าที่ปล่อยผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งยืนร้องไห้เพราะความกลัวโดยไม่สนใจ อย่างน้อยก็ทำในฐานะลูกผู้ชายก็ได้ไหมวะ “น้องมึง?...” ไอ้ลูคัสเลิกคิ้วถามผมอย่างกวนตีน ก่อนจะพูดต่อ “กูจำได้ว่ามึงไม่มีน้องสาวว่ะ” “ไอ้ลุค!” ถึงอะเกนไม่ใช่น้องสาวหรือญาติของผม แต่เราก็สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่ใช่น้องก็เหมือนน้อง ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติ “ถ้ามึงจะมาพูดเรื่องเด็กนั่นก็กลับไป” “กูไม่เคยเห็นด้วยที่อะเกนชอบมึง และกูจะทำให้อะเกนหันมารักตัวเองมากกว่ารักมึง!” ผมพูดจบก็เลือกหมุนตัวเพื่อเดินออกจากห้องไอ้ลูคัสทันที และที่ผมพูดผมก็พูดจริง ผมทนไม่ได้หรอกนะที่เห็นน้องที่ผมรักและสนิทตั้งแต่เด็ก น้องที่เคยยิ้มเก่งและสดใสต้องมาทำหน้าเศร้าเพราะคำพูดร้ายๆ ของผู้ชายที่พึ่งรู้จักได้ไม่เท่าไหร่ ผู้ชายที่ไม่เคยมองเห็นคุณค่าในตัวของเธอแบบนี้ ลูคัส “รีบทำให้สำเร็จล่ะ เพราะกูก็รำคาญเด็กนั่นเต็มทน ถ้าช้ากว่านี้กูอาจไม่สนว่าเป็นผู้หญิง” ผมตะโกนตามหลังได้กฤษออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ถ้าแม่งทำได้จริงมันคงทำไปนานแล้ว อีกอย่าง ถ้าทำได้จริงก็ดีดิวะ ผมแม่งโคตรเบื่อเด็กนั่น แล้วก็รำคาญจนอยากจะบีบคอแม่งเต็มทน อีกอย่างที่แม่งเดือดร้อนจนต้องมาพูดแบบนี้แน่ใจเหรอว่าเห็นเด็กนั่นเป็นน้องจริงๆ มันเคยรู้ตัวไหมว่ามันห่วงเด็กนั่นยิ่งกว่าอะไร แม้แต่ผมที่เป็นเพื่อนมันยังกล้าทำเหมือนสามารถตัดขาดผมได้เพราะเด็กนั่นเลย แบบนี้เหรอ น้องสาว “หลอกตัวเองชัดๆ ” อะเกน ฉันยืนรอแท็กซี่หน้าคอนโดเพื่อไปมหา’ลัย เพราะรถของฉันอยู่ที่มหา’ลัยวันที่ไปจิตอาสานั่นแหละ วันนั้นพี่กฤษมาส่งเพราะไม่อยากให้ฉันขับรถกลับเอง ถึงแม้พี่กฤษบอกจะมารับแต่ฉันไม่อยากให้ขับกลับรถไปมาเลยเลือกจะนั่งแท็กซี่ไปเอง บรืนน! แล้วเสียงรถคันหนึ่งก็ผ่านหน้าฉันไปอย่างไม่คิดจะจอดให้ฉันติดรถไปด้วย ทั้งที่อยู่คอนโดเดียวกัน ทั้งที่ไปมหา’ลัยเดียวกัน แต่พี่ลูคัสก็ไม่มีน้ำใจแม้แต่จะให้ฉันขึ้นรถไปกับเขา ฉันได้แต่มองตามรถหรูขับผ่านหน้าไปด้วยความรู้สึกที่แย่อีกครั้ง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ให้กำลังตัวเองและปลอบตัวเองจนกลับมาดีแล้วเชียว พอมาเจอแบบนี้อีก “เฮ้อ!!” มหา’ลัย... ฉันเลือกลงหน้ามหา’ลัยและเดินเข้ามาข้างในแทน ฉันอยากอยู่กับตัวเองสักพักเพื่อสลัดเรื่องเมื่อเช้าทิ้งอีกรอบนั่นเอง เพราะถ้าฉันไปให้เทียนหรือว่าพี่กฤษมาเห็นหน้าฉันแบบนี้ล่ะก็ มีหวังซักฉันไม่หยุดแน่ “ดีขึ้นแล้วเหรอ” แล้วเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นก่อนเธอจะขยับมาเดินข้างๆ ฉัน “.....” ฉันหันไปมองเธอโดยไม่ได้ตอบอะไร เพราะผู้หญิงคนนั้นก็คือพี่กอหญ้ายังไงล่ะ ฉันยอมรับว่าเธอสวยและดูเป็นผู้หญิงเก่งเอาตัวรอดได้ ถ้าให้ฉันมองในมุมของคนทั่วไปฉันก็เฉยๆ กับเธอ อาจจะชื่นชมเธอด้วยซ้ำ แต่พอมองในมุมของผู้หญิงที่รู้ว่าผู้ชายที่ตัวเองรักชอบเธออยู่ล่ะก็ ฉันก็ไม่อยากพูดกับเธอเท่าไหร่ ไม่ได้ถึงกับเกลียดหรอก เพราะเราไม่ได้มีเรื่องกัน แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไรจนพูดคุยกับเธอได้อย่างสนิทใจ “หึ! เธอคงไม่ชอบฉันสินะ” พี่กอหญ้าพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มอย่างรู้ทัน “ถ้าพี่ชอบพี่ลูคัส พี่เองก็คงไม่ชอบฉันเหมือนกัน” ฉันสวนกลับไป ฉันเองก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้รู้สึกยังไงกับพี่ลูคัส ฉันไม่อยากเชื่อว่าเธอจะไม่หวั่นไหวกับพี่ลูคัสหรือรู้สึกอะไรกับพี่ลูคัสเลยสักนิด แต่ถ้าจะบอกว่ารู้สึก แล้วเธอจะเล่นตัวทำไม ทำไมเธอไม่ตกลงคบกับพี่ลูคัสไปเลย ฉันสับสนจริงๆ “ฉันไม่ได้ชอบหมอนั่น” พี่กอหญ้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงใจ แต่ฉันก็ไม่ได้เป็นคนเชื่ออะไรง่ายๆ ที่พูดคำเดียวจะเชื่อเลย “แล้วทำไมไม่บอกพี่ลูคัสล่ะ ถ้าพี่บอกเขา เขาก็คงไม่ยุ่งกับพี่” “แล้วที่หมอนั่นบอกว่าไม่ชอบเธอ ทำไมเธอไม่เลิกยุ่งกับหมอนั่นล่ะ” “.....” ใช่ ฉันจะตอบได้ยังไงเพราะพี่ลูคัสบอกว่าไม่ชอบฉัน ไม่มีทางชอบฉัน รำคาญฉัน เบื่อฉัน แต่สุดท้ายฉันก็ทำเป็นลืมแล้วก็เข้าหาเขาใหม่อีกครั้งอยู่เรื่อย “หมอนั่นมีดีตรงไหนที่เธอต้องตามขนาดนั้น” แล้วพี่กอหญ้าก็ถามออกมา “.....” เรื่องของความรู้สึกมันพูดออกไปได้ด้วยเหรอ ความชอบของคนส่วนใหญ่มันอาจไม่ได้เริ่มที่ความดีหรือความเลวก็ได้ เพราะมันเริ่มที่คำว่า เห็นแล้วรู้สึกต่างหาก “เธอเป็นคนสวยและน่ารักมากนะอะเกน อย่าลดคุณค่าตัวเองเพื่อตามผู้ชายที่ไม่เห็นค่าเธอขนาดนั้น” “ที่พี่พูดแบบนี้เพราะอยากให้ฉันเลิกยุ่งกับพี่ลูคัสใช่ไหมล่ะ!” ฉันหันไปพูดขึ้นทันที ถ้าไม่ชอบพี่เขาก็ไม่ต้องยุ่งสิ ฉันชอบใครก็เรื่องของฉัน “เธอนี่!” พี่กอหญ้าพูดก่อนจะส่ายหัวให้ฉัน “ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง” ฉันถามออกไปอย่างไม่พอใจ ท่าทางแบบนี้ฉันไม่ชอบเลยนะ “หึ!” เธอแค่นหัวเราะออกมาก่อนจะเดินนำฉันไปทันทีเพราะตอนนี้ก็ถึงหน้าอาคารเรียนแล้ว ฉันตัดสินใจตะโกนตามหลังพี่กอหญ้าไปทันที “ถ้าพี่ลูคัสไม่ชอบพี่ เขาอาจจะใจอ่อนให้ฉันแล้วก็ได้!”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more