“กูต้องดีใจไหมที่เพื่อนกูอยากให้เมียกูเลิกกับกู!” เสียงเข้มของพี่ลูคัสดังขึ้นทำให้ฉันหันไปมองด้วยความตกใจ
ก่อนจะเห็นใบหน้าเรียบนิ่งของเขาที่จ้องมองมายังพี่กฤษอย่างไม่ละสายตาก่อนจะเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ ที่ฉันนั่ง
“เอ่อ...” ฉันต้องพูดอะไรดีล่ะ ทำไมสายตาพวกเขามองกันไม่เหมือนเพื่อนกันเลยสักนิด เหมือนกับจะต่อยกันได้เลยล่ะ
“เพราะกูรู้ว่ามึงไม่ได้รักอะเกนไง” พี่กฤษตอบกลับพร้อมกับจ้องมองอย่างไม่ละสายตา
“อย่ารู้ดีไปกว่ากู” พี่ลูคัสตอบกลับอย่างไม่ยอม
“แล้วมึงจะบอกว่าชอบอะเกน?” พี่กฤษย้อนถาม
“ชอบไม่ชอบ กูว่ากูควรบอกยัยนี่เอง ไม่ใช่มึง”
“เอ่อ อะเกนว่าเรากลับบ้านกันดีกว่านะคะ กลับช้ากว่านี้เดี๋ยวรถติดค่ะ” ฉันรีบลุกขึ้นก่อนจะพูดห้ามศึกพวกเขาทั้งสองคนออกมา
ฉันไม่รู้หรอกว่าผู้ชายที่เป็นเพื่อนกันเหมือนผู้หญิงหรือเปล่า แต่ที่ฉันรู้คือสายตาของพวกเขาสองคนที่กำลังจ้องมองกันอยู่มันน่ากลัวเกินไป เกิน
