ลูคัส
ผมเดินมานั่งที่โซฟาก่อนจะถอนหายใจด้วยความเหนื่อยใจ ทั้งที่รู้ว่าผมกำลังไม่พอใจ แต่ยังกล้ามาขอให้ผมอย่าพึ่งไปไหนแล้วหนีเข้าห้อง แต่ผมก็ไม่ได้ไปไหนหรอกเพราะผมไม่ได้โกรธขนาดนั้น ตอนแรกก็ไม่พอใจนั่นแหละ แต่พอเห็นเธอร้อนรนแล้วพยายามง้อมันก็เลยหายโกรธลงไปบ้าง
หลายอาทิตย์ที่อยู่กับอะเกนผมเองก็ยอมรับว่ามันมีอะไรแปลกใหม่หลายๆ อย่างอย่างที่ผมไม่เคยคิดว่าจะเจอ เธอเป็นเด็กที่ใสซื่อคนหนึ่งแต่ก็โคตรดื้อเลย แต่ผมก็ยอมรับว่าอยู่กับเธอมีความสุขดี เพราะเธอเป็นพวกมองโลกในแง่ดี เหมือนโกรธไม่ค่อยเป็น แล้วชอบยิ้มบ่อยๆ จนบางครั้งผมยังเผลอแอบยิ้มตามจนเหมือนคนบ้าทั้งที่ปกติผมแทบไม่ค่อยยิ้มเลยด้วยซ้ำ
แกร็ก
เสียงเปิดและปิดประตูดังขึ้น แต่ผมไม่ได้หันไปมองและปรับหน้าให้นิ่งเพื่อให้เธอคิดว่าผมยังโกรธเธออยู่นั่นเอง และไม่นานร่างบางของอะเกนก็เดินมาตรงหน้าผม พอผมเงยไปมองก็เห็นท่าทางเกร็งๆ กล้าๆ กลัวๆ ของเธอ นั่
