Müzayededen sonra otele döndük. Yağmur tamamen dinmişti, İzmir'in üzerinde yıldızlar belirmişti. Ama ikimiz de gökyüzüne bakmıyorduk. Sarp'ın ceketinin iç cebindeki üç kadife kutu, aramızdaki bütün havayı emiyordu sanki.
Otelin lobisinden geçerken resepsiyondaki görevli başıyla selam verdi. Sarp karşılık vermedi, doğrudan asansöre yürüdü. Ben de arkasından. Asansörün aynalarında birbirimizin yansımasını gördük; o sert ve gergin, ben meraklı ve biraz da tedirgin.
"Odanıza geçip dinlenebilirsiniz," dedi Sarp, asansör düğmesine basarken. "Benim halletmem gereken şeyler var."
"Takılar gibi mi?"
Bana baktı. Asansörün loş ışığında gözleri daha koyu görünüyordu, çelik mavisi neredeyse laciverde dönüşmüştü. "Evet," dedi. "Takılar gibi."
"Size eşlik edebilir miyim?"
Bir an duraksadı. Sonra ba
