Ertesi sabah Aylin, Sarp'a bir mektup yazmaya karar verdi. Bu mektup, onun son vedası olacaktı. Hem Sarp'a hem de geçmişe. Bilgisayarın başına oturmadı; kağıt kalem istedi. Çünkü bu mektup, klavyeyle yazılamayacak kadar kişiseldi, samimiydi, acılıydı. James'in çalışma odasından bir dolma kalem aldı; James'in yıllar önce babasından miras kalan, ucu hafif çizik, gövdesi eskimiş, siyah bir dolma kalem. Mutfak masasına oturdu, önüne bembeyaz bir kağıt koydu. Ve yazmaya başladı.
"Sarp,
Bu mektubu sana yazmak için çok bekledim. Aslında yüz yüze söylemek istiyordum; İstanbul'a gelmeyi, seni görmeyi, gözlerinin içine bakarak konuşmayı planlamıştım. Ama gelmeyeceğim. Bileti iptal ettim. Kusura bakma, belki beni bekliyordun, belki umutlanmıştın, belki hazırlık yapmıştın. Ama gelmeyeceğim. Ve bunun
