Sabah erkenden uyandım. İzmir'in üzerine güneş yeni doğuyordu, körfez süt gibi parlıyordu. Valizimi topladım, lobiye indim. Sarp çoktan oradaydı; kahvesini içmiş, hesabı kapatmış, şoföre talimat vermişti. Beni görünce başıyla selam verdi, yüzünde dün geceden kalma bir yorgunluk vardı. Ama gözleri daha berraktı, daha az gölgeli. Belki de konuşmak iyi gelmişti.
Havaalanına giderken arabada yine sessizdik. Ama bu kez sessizlik rahatsız edici değildi. Sarp bir ara telefonunu çıkardı, ekrana baktı, sonra geri koydu. "Melis Hanım aramış," dedi. "Şirkette her şey yolunda. Vakıf için yeni başvurular gelmiş, siz dönünce incelersiniz."
"Tabii," dedim. "Döner dönmez bakarım."
Uçakta karşılıklı oturduk. Sarp bu kez dosya çıkarmadı, bilgisayarını açmadı. Sadece camdan dışarı baktı. İzmir küçüldü, bu
