Ağustos ayında Sarp, Defne'yle yüzleşmeye karar verdi. Dr. Selim'in teşvikiyle, yıllardır kaçtığı, ertelediği, öfkeyle üzerini örttüğü o anı nihayet yaşamak istedi. Defne'yi aradı. Telefonu Deniz açtı, şaşırdı, sonra annesine verdi.
"Defne," dedi Sarp, sesi titriyordu. "Seninle konuşmam gerekiyor."
Defne uzun bir sessizlikten sonra cevap verdi: "Nerede?"
"Sen nerede istersen."
Bir kafede buluştular; Boğaz kenarında, eski günlerde sık sık gittikleri bir kafede. Defne geç geldi, Deniz kolunda. Sarp onları görünce ayağa kalktı, sandalyeyi çekti, oturmalarını bekledi. Defne zayıflamıştı, saçları ağarmıştı, ama gözleri aynıydı; yeşil, derin, hüzünlü.
"Teşekkür ederim, geldiğin için," dedi Sarp.
"Gelmek zorunda hissettim," dedi Defne, sesi ihtiyatlıydı. "Ne konuşacaksın?"
Sarp derin bir n
