Eylül ortasında İstanbul'a yağmur geri döndü. Yazın bunaltıcı sıcağı yerini serin rüzgarlara bırakmış, Boğaz'ın suları yeniden dalgalanmaya başlamıştı. Vakıf çalışmaları hızlanmış, artık sadece eski tekstil çalışanlarına değil, iflas etmiş küçük işletmelere de destek veriyorduk. Her hafta onlarca başvuru geliyor, her birini tek tek inceliyor, yüzlerce hayata dokunuyorduk. Babamın atölyesinde çalışan işçilerden Hüseyin Usta'nın borçları kapanmış, Makbule Teyze'nin kızının üniversite masrafları karşılanmış, Kemal Usta kendi atölyesini açmak için vakıftan kredi almıştı. Her bir teşekkür mektubunda, Sarp'ın yaptıklarına dair bir şeyler değişiyordu içimde. Nefret azalmıyordu belki ama yanında başka bir şey büyüyordu; saygı, belki minnet, belki daha fazlası.
Sarp'la ilişkimiz ise garip bir deng
