Aralık ortasında İstanbul'a ilk kar düştü. Beyaz, sessiz, yumuşak bir örtü şehri kapladı. Boğaz'ın suları karın altında simsiyah akıyor, minarelerin külahları beyaza bürünüyor, martılar susuyordu. Yalıda pencerenin önünde durmuş, karı seyrediyorduk. Sarp'ın eli elimdeydi, sessizdik. Artık sessizliklerimiz rahattı; zorunlu değil, paylaşılan bir sessizlik.
"Asena," dedi, başını bana çevirmeden. Sesi sakindi, ama içinde bir kırılganlık vardı. "Size bir şey söylemek istiyorum."
"Dinliyorum."
"Ben... ben hayatımda iki kadını sevdim. Biri Defne'ydi, diğeri sizsiniz." Sesi titriyordu, ama bu kez acıdan değil, belki de korkudan. "Defne'ye olan aşkım beni mahvetti. Onu kontrol ederek sevdim, sevmek istedim. Ve onu kaybettim. Sizinki ise... sizinki beni iyileştiriyor. Ama korkuyorum. Ya siz de gi
