Bir hafta sonra eve döndüğümde kapının önünde bir kutu daha buldum. Artık şaşırmıyordum; bu ritüele alışmıştım. Her seferinde bir satranç taşı, her seferinde kısa bir not. Piyon, at, vezir, kale... Ve şimdi sırada ne vardı?
Kutuyu aldım, içeri geçtim, sehpanın üzerinde açtım. İçinden siyah bir fil çıktı. Sarp'ın bana ofiste verdiği filin aynısı değildi bu; daha büyük, daha ağır, daha özenli. Ve yanında bir not: "Kale düz gider. Ben de öyle. Ama artık sadece ileri değil, bazen yana da gidebiliyorum. – SS"
Kale. Satrancın en güçlü taşlarından biri. Düz gider, önüne çıkanı ezer, geri adım atmaz. Ama bu mesajda bir şey daha vardı; itiraf. Sarp, ilk kez değiştiğini söylüyordu. Hem de bunu satranç tahtasının diliyle yapıyordu. Artık sadece ileri değil, yana da gidebiliyordu. Yani, artık sadece
