Terapi haftaları başladı. Sarp her salı ve perşembe, saat tam onda Dr. Selim'in kapısını çalıyor, koltuğa oturuyor, içini döküyordu. Başlangıçta zorlandı; kelimeler boğazına düğümleniyor, duygularını ifade etmekte güçlük çekiyordu. Yıllardır bastırdığı, yok saydığı, kontrol altında tuttuğu her şey şimdi yüzeye çıkıyordu. Ve bu, fiziksel acıdan daha ağır bir şeydi.
Dr. Selim sabırlıydı, onu zorlamıyordu. Bazen bir seans boyunca sadece oturup bekliyorlardı. Bazen Sarp bir konuyu açıyor, sonra yarıda bırakıp susuyordu. Bazen de saatlerce konuşuyor, çocukluğundan, babasından, annesinden, Defne'den, Asena'dan bahsediyordu. Dr. Selim onu dinliyor, not alıyor, arada bir soru soruyordu. Ama asıl iyileşme, soruların cevaplarında değil, sessizliklerin içinde oluyordu.
"Kontrol etme ihtiyacınız ner
