O gece satranç tahtasının başında, hayatımın en uzun oyununu oynadım. Sarp her zamanki gibi kontrollü, her zamanki gibi stratejikti. Ama ben onu oyalamak için oynuyordum. Her hamlemi uzun tuttum, her hamlede düşündüm, her hamlede zaman kazandım. Saatler ilerledi, gece yarısı oldu, sonra sabaha karşı. Orhan Bey belgeleri teslim etmiş miydi? Savcı harekete geçmiş miydi? Bilmiyordum. Ama umuyordum.
Saat sabahın beşinde, Sarp'ın telefonu çaldı. Açmadı, ekrana baktı, yüzü değişti. Sonra bana baktı, gözlerinde o karanlık parıltı yoktu artık. Yerini bir şey almıştı; şaşkınlık, belki de öfke.
"Ne yaptınız?" diye sordu, sesi düzdü.
"Ne yaptığımı biliyorsunuz."
"Belgeler... Belgeler savcıda."
"Evet."
"Bu gece, siz buradayken... Beni oyaladınız."
"Evet."
Sarp bir süre sustu, sonra gülümsedi.
