Avcumun içindeki siyah vezir soğuktu. Sarp'ın eli ise sıcak.
O tezat, bir an için zihnimdeki bütün düşünceleri dağıttı. Elimi çektim, hızla. Veziri kavradım, parmaklarımın arasında sıktım. "Bu oyunu oynamak zorunda değilim," dedim. Sesim beklediğimden daha sert çıktı, ama kelimeler odanın soğuk havasında dağılıp gitti.
Sarp omuz silkti. Öyle rahat, öyle umursamaz bir hareket ki sinirimi bozdu. "Zorunda değilsiniz," dedi. Masasının arkasına dolandı, sandalyesine oturdu, önündeki evrak yığınına el attı. "Ama oynamazsanız kaybedersiniz. Oynarsanız da kaybedersiniz. Fark, kaybederken ne öğrendiğiniz."
"Ne kaybedeceğimi zaten biliyorum. Babamın şirketini kaybettim. Evimi kaybettim. Şimdi sırada ne var? Gururum mu, yoksa bir sonraki aile yadigârım mı?"
Dudağının kenarı kıvrıldı. Tam cevap ve
