O umut, bir hafta içinde paramparça oldu.
Haziran ortasında, Sarp beni yeni eve götürdü. Boğaz'da bir yalı, eski bir Rum konağı. Muhteşem bir yapı, yüksek tavanlar, avizeler, mermer merdivenler. Ama içeri adım attığım anda mideme bir yumruk oturdu. Evin dekorasyonu tamamen bitmişti. Mobilyalar, perdeler, tablolar... Her şey seçilmiş, yerleştirilmişti. Ama en kötüsü, her şeyin Defne'nin zevkine göre seçilmiş olmasıydı. Defne'nin sevdiği yeşil tonları, Defne'nin beğendiği modern çizgiler, Defne'nin tarzı. Ev, Defne için hazırlanmıştı sanki. Yıllar önce, belki de kazadan önce.
"Beğendiniz mi?" diye sordu Sarp, heyecanla. Gözleri parlıyordu, çocuk gibiydi.
"Bu ev... Bu ev Defne için mi hazırlandı?"
Sarp'ın yüzü düştü. "Hayır," dedi, hızla. "Yani, eskiden öyleydi. Ama şimdi sizin için. Sizi
