.
.
แสงสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างมากระทบกับดวงตากลมโตที่ปิดสนิทให้ค่อยๆ ลืมขึ้น ความรู้สึกเจ็บไปทั้งช่วงล่างคล้ายกับมีสิ่งของหนักๆ มากดทับ
ใบหลิวค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นพร้อมดึงผ้าห่มเอาไว้ปิดบังร่างกายเปลือยเปล่าของตน ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบเสื้อผ้าของตนที่ขาดวิ่นขึ้นมาสวมใส่อย่างอิดโรย พลันสายตามองไปยังร่างสูงนอนหลับเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียงข้างๆ เธอ
ภาพเมื่อคืนยังคงฉายขึ้นมาในความทรงจำอย่างชัดเจน ใบหลิวลุกขึ้นพร้อมมองคราบเลือดที่เปอะเปื้อนอยู่บนเตียงนั่นยิ่งตรอกย้ำชัดเจนว่าเธอตกเป็นของเขาที่เธอเรียกว่าพี่ชาย ...มันไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว พวกเขาได้ล้ำเส้นคำนั้นมาอย่างน่าไม่อาย
ใบหลิวคิดว่าเธอตกเป็นชู้อย่างไม่อาจปฏิเสธหรือหลีกเลี่ยงได้ ความรู้สึกผิดมหันต์ได้ก่อตัวขึ้นมาในใจ เขาเป็นคนยัดเยียดคำนั้นให้เธออย่างไม่ไยดี
ใบหลิวค่อยๆ เดินออกจากห้องของปาร์คและปิดประตูอย่างเบามือ ภายในบ้านยังไม่มีใคร
