.
.
"พี่ปาร๋ค..."
"ไปไหนมา? ทำไมกลับดึกขนาดนี้? ตุ๊กตาใครให้? แล้วไปทำอะไรกับออดี้สองคนดึกๆ ดื่นๆ ไม่ห่วงตัวเองบ้างหรือไง?"
คำถามร่ายยาวออกมาจากชายหนุ่มที่ขมวดคิ้วแน่นตรงหน้าจนใบหลิวยืนงง เธอลอบถอนหายใจออกมาก่อนจะหันไปตอบเขาอย่างใจเย็น
"ถ้าพี่จะถามยาวขนาดนี้จะให้หลิวตอบคำถามไหนก่อนหรอคะ?"
"ทุกคำถาม"
"แล้วจะอยากรู้ไปทำไมคะ? หลิวโตแล้วจะไปไหนก็เรื่องของหลิว"
"โตแล้วน่ารู้คิดได้ว่าคนที่บ้านเป็นห่วง"
"พี่บิลลี่เป็นพี่ชายแท้ๆ ยังไม่ห่วงหรือตามหลิวขนาดนี้เลยค่ะ"
"เธอเป็นเด็กในปกครองของพี่ พี่ก็ต้องห่วงเป็นธรรมดา"
"นี่มันไม่ธรรมดาแล้วค่ะ มันเกินไป...เกินไปทุกอย่าง"
"........."
"พี่ปาร์คไม่ต้องมากังวลหรือวุ่นวายกับหลิวแล้วค่ะ หลิวหางานเองได้และจะทำให้นาน รอวันกลับไปเยี่ยมแม่"
"จะไปทำงานที่ไหน"
"พี่ไม่ต้องยุ่ง หลิวจัดการเองได้"
"หลิว"
ใบหลิวไม่สนใจเสียงเรียกแล้วเดินลงไปด้านล่างทันท
