ยัยตัวร้ายคนนี้...พี่จอง

แผนการหนี

.

.

Back Burn Pub

ปาร์คได้เล่าเหตุการณ์ที่ได้รับโทรศัพท์ก่อนหน้าให้เพื่อนๆ ฟัง ก่อนจะรีบขับรถตรงดิ่งมายังผับ บิลลี่เองก็เริ่มไม่อยู่สุขด้วยความเป็นห่วงน้องสาวตน หลังได้รู้ว่าน้องสาวถูกชายหนุ่มหน้าตาดีพาออกไปในสภาพที่ไม่ค่อยได้สติ เมื่อมาถึงปาร์คก็รีบขึ้นไปบนห้องควบคุมเพื่อเช็คกล้องวงจรปิด ส่วนบิลลี่ กาย และออดี้ ก็แยกย้ายกันไปหาตัวใบหลิวทั้งลานจอดรถ ด้านหน้าและด้านหลังผับ บิลลี่ดึงสีหน้าตึงเครียดทันทีเมื่อหาเท่าไหร่ก็ยังหาไม่เจอ จนชายหนุ่มทั้งสี่คนเดินมารวมตัวกันอยู่โซนวีไอพีชั้นบน

"พวกมึงหาน้องกูเจอยังวะ?" -บิลลี่

"ไม่ว่ะ" -กาย

"กูเหนื่อยละเนี่ย ว่าที่แฟนกูไปไหนวะ" -ออดี้

"น้อยๆ หน่อยไอ้ออดี้ น้องเพื่อนนะเว้ย" -กาย

"แล้วมึงอ่ะ ไอ้ปาร์ค?" -บิลลี่

"มันยังไม่ได้ไปไหนเลยนอกจากห้องควบคุม มึงก็ช่วยเพื่อนหน่อยเถอะ ไอ้บิลมันจะบ้าตายอยู่แล้ว" -ออดี้

"น่ารำคาญชิบ..เดี๋ยวกูเอง"

ปาร์คพูดอย่างหัวเสีย ก่อนจะเรียกเพื่อนมองลงดูชายหนุ่มหน้าดีคนหนึ่งที่กำลังเต้นอยู่กับผู้หญิง แต่ไม่ใช่ใบหลิว เพื่อนๆ มองหน้ากันก่อนจะมองปาร์คด้วยสีหน้าแปลกๆ

"ไอ้ปาร์ค...มันไม่ใช่เวลามาส่องหนุ่มน้อยนะเว้ย" -ออดี้

"กูไม่รู้ว่าก่อนเลยว่ามึงเป็นเวย์นี้" -กาย

"แล้วที่อยู่กับกู...มึงไม่ได้คิดอะไรแปลกๆใช่เปล่าวะ?" -บิลลี่

"ถ้าพวกมึงไม่หยุดไร้สาระ กูจะไม่ช่วยมึงล่ะนะ...ไอ้หนุ่มนั่นคือคนที่หิ้วน้องมึงออกไปเมื่อ15นาทีที่แล้ว"

ปาร์คพูดขึ้นยังไม่ทันได้อธิบายดี บิลลี่ก็เดินตรงดิ่งลงไปยังโต๊ะที่ชายหนุ่มคนนั้นยืนอยู่ ก่อนจะกระชากคอเสื้อแล้วปล่อยมัดไปยังใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างแรงจนชายคนนั้นถึงกับล้มลงไปนั่งบนพื้น ทำเอารอบข้างฮืออาแล้วหันไปมองพวกเขาอย่างตกใจ ปาร์ค กาย ออดี้รีบเดินลงไปห้ามบิลลี่ก่อนที่เพื่อนของเขาจะปล่อยหมัดที่สอง

"อะไรกันวะเนี่ย...มาต่อยผมทำไม?"

"น้องกูอยู่ไหน?!!"

"ห๊ะ?...ใครล่ะ? ไม่รู้จักโว้ย!"

ชายหนุ่มลุกขึ้นจับปากตัวเองอย่างหัวเสีย เมื่ออยู่ๆ ถูกชายที่ไหนไม่รู้มาต่อยหน้าเข้าเต็มแรง แถมยังพูดจาไม่รู้เรื่องจับต้นชนปลายไม่ถูกอีกต่างหาก

"ผู้หญิงเดรสแดงที่นายพาออกไปนอกผับเมื่อ15นาทีที่แล้ว...อยู่ไหน"

"อ๋อ..กลับบ้านไปแล้วน่ะสิ เห็นโดนรุมล้อมจนแทบไม่ได้สติ ไอ้เราก็หวังดีจะไปส่ง แต่เธอบอกจะกลับเอง"

"หวังดีของมึง คือจะพาไปโรงแรมไม่ใช่หรอวะ?!" -ออดี้

ปาร์ครีบห้ามออดี้ที่กำลังจะต่อยหน้าชายคนนั้นเมื่อพูดถึงใบหลิวแล้วยกยิ้มขึ้นมา เสืออย่างเขาไม่มีหรอกที่ดูไม่ออกว่าชายคนนี้คิดจะทำอะไรถึงเข้าไปหาเธอในสภาพที่ไม่ได้สติขนาดนั้น

"ถ้าใช่แล้วจะทำไมวะ?! ผู้หญิงที่มาเที่ยวในที่แบบนี้แล้วเต้นยั่วซะขนาดนั้นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกรึเปล่าวะที่จะมาหาคู่ขา..."

ผลัวะ!!

หมัดนี้ไม่ใช่ของใครที่ไหนแต่เป็นของเจ้าของผับแห่งนี้ หมัดหนักๆ ซัดเข้าไปเต็มหน้าชายหนุ่มอีกครั้งจนเลือดกลบปากโดยที่ชายหนุ่มยังไม่ทันได้สารธยายจบเลยด้วยซ้ำ ทำเอาชายหนุ่มคนนั้นถึงกับเมาหมัดเลยทีเดียว ไม่รู้คำพูดไหนที่ทำให้ปาร์คถึงกับต้องลงมือเอง เพื่อนๆ ที่อยู่ข้างหลังก็แปลกใจไม่น้อยที่อยู่ๆ เขาก็ออกหมัดไปและยังทำหน้าหงุดหงิดอีกด้วย

"อะไรวะ!"

"ผิดที่นายไม่ยอมเช็คให้ดี....ว่าผู้หญิงคนไหนควรยุ่งหรือไม่ควรยุ่ง"

"แล้วมึงเป็นใครวะ?!"

"ผู้หญิงของเจ้าของผับ...มึงไม่ควรยุ่ง"

ปาร์คพูดจบก็หันไปเรียกการ์ดให้ลากตัวหนุ่มคนนั้นออกไป พอเหตุการณ์สงบทุกคนก็เริ่มเข้าใจเรื่องราวแต่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จึงทำให้ทุกคนยังคงสนุกต่อ โดยมีดีเจพูดว่าไม่มีอะไรแล้วและเจ้าของขอเลี้ยงเหล้าโต๊ะละขวดที่มาในคืนนี้เป็นการปลอบใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็ทำเอาทุกคนเฮลั่น

สี่หนุ่มเดินออกมาที่รถเตรียมจะหาใบหลิวต่อ แต่ออดี้กลับฉงนใจกับคำพูดของปาร์คก่อนหน้านี้ จึงเดินเข้ามาหยุดเพื่อนของเขาที่ทำกำลังจะขึ้นรถด้วยสีหน้าจริงจัง

"ที่มึงพูดว่าใบหลิวเป็นผู้หญิงของมึง มึงคงไม่คิดจริงๆ หรอกใช่ไหม?" -ออดี้

"อะไรของมึงวะ ไอ้ออดี้" -บิลลี่

"มึงนึกอะไรถึงถามไอ้ปาร์คอย่างนั้นวะ?" -กาย

"........." -ปาร์ค

"มึงตอบกูหน่อยปาร์ค กูเห็นสีหน้ามึงแล้วกู...." -ออดี้

"แล้วมึงล่ะ?..." -ปาร์ค

"ไอ้บิล กูขอโทษ...แต่กูคิดจะจีบใบหลิวจริงๆ"

ออดี้หันไปพูดกับบิลลี่ด้วยสีหน้าจริงจังจนบิลลี่เองก็ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะนั่นก็เพื่อนและดูเหมือนว่าออดี้จะห่วงน้องสาวของเขาจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ตัดสินใจยากอยู่ดี ออดี้เป็นคนค่อนข้างเอาใจสาวๆ ยิ่งสวยๆ ยิ่งอยากเข้าหา บิลลี่เองก็กลัวว่าเพื่อนจะตามใจน้องสาวตนจนเสียคน ปาร์คเงียบฟังเพื่อนของตน แม้ในใจเขาจะรู้สึกไม่ยินดีนักที่เพื่อนสนิทของตนพูดแบบนี้ แต่ปาร์คคิดแค่ว่าที่เขารู้สึกแบบนี้เพราะอาจจะแค่หวงน้องสาวเหมือนปกติที่พี่ชายหวงน้องทั่วไป กับบิลลี่เองปาร์คก็เคยหวงเปียสุดๆ แต่เพราะบิลลี่ไม่ใช่คนมากรักและพยายามแสดงให้เห็นเขาจึงยอมในที่สุด

"กู...ไม่รู้ว่ะ ...อยู่ๆ มึงจะขอจีบน้องกูเพราะน้องกูสวยขึ้น กูว่า...." -บิลลี่

"กูเข้าใจมึงไอ้บิล...ดูๆไปก่อนก็ได้ กูเองก็จะถามตัวเองดีๆเหมือนกัน ถ้ากูคิดว่ากูแค่เล่นๆ เหมือนคนอื่น กูจะถอยเอง" -ออดี้

"ขอบใจว่ะเพื่อน..." -บิลลี่

"แล้วมึงอ่ะยังไม่ตอบกูเลย ไอ้ปาร์ค?" -ออดี้

"ที่กูพูดเพราะแค่ห่วงความปลอดภัยของน้องมัน เวลามาเที่ยวอีก..." -ปาร์ค

"แค่นั้นแน่หรอวะ?" -กาย

"เออ" -ปาร์ค

"พวกมึงถามไอ้ปาร์คแบบนั้นก็ช่วยคิดหน่อย ไอ้ปาร์คคบบีบีอยู่นะเว้ย" -บิลลี่

"เออว่ะ" -กายและออดี้

"อีกอย่างเด็กกะโปโลอย่างเจ้าใบไม่ใช่สเปคมันหรอก"

บิลลี่พูดแล้วส่ายหัวพร้อมด้วยหัวเราะเบาๆ เขารู้ว่าปาร์คชอบผู้หญิงเรียบร้อยและเก่งอย่างบีบี ถึงแม้จะคบเพราะพ่อแม่แต่ปาร์คก็ไม่ได้ขัด พวกเขาเองก็อายุอานาม 35ปีเข้าไปแล้ว จึงไม่แปลกที่จะมีคนคบหาดูใจ ยกเว้นออดี้ที่ไม่ยอมหยุดเจ้าชู้ ส่วนกายก็ห่วงแต่เกมของเขาจนทำให้ไม่มีแฟนจริงๆ สักที

พอเพื่อนรักทั้งสี่คนพูดคุยกันเสร็จก็เตรียมขึ้นรถ บิลลี่ก็ได้รับข้อความจากน้องสาวตัวดีของตนว่าปลอดภัยดีและกำลังจะกลับบ้าน พวกเขาจึงกลับมารอที่บ้าน ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลาตี2ที่ผับปิดแล้ว หนุ่มๆ เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับนั่งรอกันที่โซฟา ด้วยความเหนื่อยล้าจึงเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น มีเพียงปาร์คที่ยังนั่งเลื่อนโทรศัพท์ไปมา และกำลังช่างใจว่าจะตอบข้อความของแฟนตนเองดีหรือไม่ ในที่สุดเขาก็ปิดหน้าจอไปทั้งอย่างนั้น ในหัวคงคิดถึงคำพูดของเพื่อนๆ เมื่อก่อนกลับมาซ้ำไปซ้ำมาในใจคิดว่า น้องสาวคนสวยนี่ก็ไม่ธรรมดาเลย ที่สามารถทำให้เพื่อนของเขาเปลี่ยนคำพูดจากพี่ชายกลายเป็นคนที่ตามจีบได้ ปาร์คแค่นยิ้มออกมาก่อนจะมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง

.

.

อีกด้านหนึ่ง...

ใบหลิวอยู่ในสภาพที่พยายามประคองสติตัวเอง ทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ดื่มไปเยอะนักแต่กลับรู้สึกเหมือนดื่มไปเป็นขวด เธอนั่งแท็กซี่มาเช่าโรงแรมใกล้ๆ บ้าน ยังไงแผนกลับบ้านตอนเช้ามืดต้องสำเร็จ ใบหลิวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความไปหาพี่ชายของเธอ เพื่อไม่ให้เป็นห่วงและกลับเข้าบ้านไปโดยไม่ต้องออกตามหา ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงสีขาวนุ่มเพื่อรอเวลา ภายในกายของเธอร้อนดั่งไฟเผาจนอยู่ไม่สุข ภายในหัวคิดว่าเธอต้องโดนฤทธิ์ของอะไรสักอย่างแน่ๆ ใบหลิวยันตัวลุกขึ้นแล้วพยุงตัวเองที่แทบยืนไม่อยู่เข้าไปอาบน้ำหวังให้ความเย็นของสายน้ำทำให้เธอสร่างบ้าง แต่กลับไม่เป็นผล ใบหลิวแช่ตัวเองอยู่ในน้ำเป็นชั่วโมง ก็พอทำให้ไฟในกายเธอลดลงบ้าง หญิงสาวเดินออกมาใส่เสื้อผ้ากลับดังเดิมพร้อมกับมองนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์ก็เห็นว่านี่ก็ตี4แล้ว เธอจึงเช็คเอ้าท์ออกจากโรงแรมแล้วนั่งแท็กซี่กลับเข้าบ้าน

ใบหลิวเดินเข้ามาในตัวบ้านอย่างระมัดระวัง แม้ว่าจะเดินโซเซไปมาบ้างก็ตาม ภายในบ้านมืดสนิทไฟถูกปิดหมด ใบหลิวเห็นว่าทางสะดวกจึงเดินผ่านโซฟาห้องรับแขกที่พี่ๆของเธอนอนหลับอยู่เพื่อขึ้นไปเอากระเป๋าสัมภาระของเธอลงมาแล้วจะไปขึ้นรถ

"ไปไหนมา...ถึงกลับมาเอาป่านนี้"

.

.

.