คนของฝุ่น

สิ่งที่ตามหา

ผมตาเบิกโพลงพร้อมกับจ้องหน้าจอมือถือที่ถืออยู่ในมือจนไม่วางสายตา ภาพเด็กนักศึกษาปี 1 ในชุดนักศึกษาที่ถูกบรรดาตากล้องของเพจถ่ายภาพมาลงเอาไว้ทำให้ผมอึ้งไปชั่วขณะ ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวราวกับกำลังเจอสิ่งที่ทำให้ตื่นเต้นจนมันเต้นรัวไม่หยุด สักพักรอยยิ้มของผมก็เริ่มผุดขึ้นมาที่มุมขอบปากในทันทีเช่นกัน

เด็กในรูปน่ารักมาก ยิ่งอยู่ในชุดนักศึกษาด้วยแล้วยิ่งดูน่ารักไปกันใหญ่ "น้องแมคม่า" ผมพูดชื่อของน้องเค้าออกมาเบาๆ พรางยิ้มให้กับตัวเองกับความสุขที่ผมได้เจอในวันนี้

รอยยิ้มที่แสนจะสดใสทำให้ผมลืมเรื่องที่เคยเครียดอยู่ไปจนหมด ใบหน้าหวานใสที่ผมจดจำได้เป็นอย่างดีตั้งแต่ครั้งแรก บัดนี้อยู่ใกล้กับตัวผมเพียงแค่นี้เองอย่างงั้นหรอ มันเป็นความสุขสมกับการที่ผมรอคอยมานานเสียจริง

"ใครวะมึง/ นั่นสิ ใครหรอฝุ่น" เสียงเพื่อนสองคนดังเข้ามาในหูของผมแว่วๆ แต่ผมกลับสนใจอยู่กับแค่รูปภาพบนหน้าจอเพียงเท่านั้น เพราะนี่คือสิ่งที่ผมตามหามาร่วม 2 อาทิตย์ได้ และแล้วผมก็กำลังจะได้เจอกับเจ้าของหัวใจของผมแล้วสินะ

ผมยกปลายนิ้วขึ้นมากดออกจากรูปนั้นในทันที ก่อนจะเลื่อนปลายนิ้วขึ้นไปดูข้อความที่เขียนเอาไว้ทางด้านบนของรูปภาพนั้น

ปุกาศ ปุกาศ วันนี้ขอเสนอน้องเฟรชชี่ปี 1 น่ารัก สดใส เห็นแล้วกรุบกริบน่าเคี้ยว แค่ยิ้มทีใจพี่ก็จะละลายแล้วจ้า น้องรัชวินทร์ พิทักษ์มนตรีกุล น้องใหม่หน้าใสกิ๊กจากคณะสัตวแพทย์ พอเห็นแบบนี้แล้วอยากจะไปเป็นน้องหมาน้องแมว เพราะอยากจับคุณหมอฉีดยา เอ้ย...อยากโดนคุณหมอคนนี้จับฉีดยา อ้าย....^_^

"สัตวแพทย์" น้องเค้าอยู่สัตวแพทย์ครับ ชื่อรัชวินทร์ แค่ชื่อก็ทำให้ผมหลงได้แล้ว นี่ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าผมได้เจอน้องเค้าอีกครั้งผมจะหลงน้องเค้าแค่ไหนกัน แล้วน้องเค้าล่ะ น้องเค้าจะจำผมได้มั้ย แหม...แต่ก็ต้องจำผมได้อยู่แล้ว ก็ผมออกจะหล่อซะขนาดนี้นี่นะ "น้อง แมคม่าจ๋า รอพี่ฝุ่นก่อนนะจ้ะ"

"อ้าว...เฮ้ย...แล้วนั่นมึงจะไปไหนวะไอ้ฝุ่น"

"ฝุ่น จะไปไหนน่ะ"

ไปตามหาหัวใจของกูก่อนเว้ย เดี๋ยวมา วางโทรศัพท์ของไอ้ดิวไว้บนโต๊ะ ก่อนจะลุกพรวดแล้ววิ่งออกมาเลย ไม่ได้บงไม่ได้บอกอะไรกับเพื่อนทั้งนั้นแหละ เพราะตอนนี้หัวใจของผมมันกำลังเรียกร้องให้ขาของผมมันวิ่งตรงมาที่ตึกของคณะสัตวแพทย์น่ะสิครับ

"แฮก...แฮก...แฮก" ก้มหน้าลงกับพื้น สองมือเท้าหัวเข่าเอาไว้ก่อนจะหอบแฮกออกไปตามระเบียบ ก็ไม่ทันได้คิดอะไรแถมยังวิ่งหน้าตั้งมาจากคณะของตัวเองซึ่งแม่งอยู่ห่างกันฉิบหาย เหงื่อไหลเต็มหน้าไปหมด เสื้อก็เปียกไปด้วยเม็ดเหงื่อ ก็พ่อวิ่งฝ่าดงแดดที่ร้อนระอุมาซะขนาดนี้

ไม่รู้ว่าแดดเมืองไทยมันจะร้อนอะไรกันนักกันหนา วันๆ มีแต่หน้าร้อน ร้อนมาก และร้อนโคตรๆ ยิ่งวันนี้แม่งร้อนสัดๆ นี่มัน 40 องศาหรือเปล่าก็ไม่รู้เนี่ย ถึงได้ร้อนโฮก ร้อนเหี้ยได้ถึงขนาดนี้

ผมยืนหอบอยู่ไม่นานก็มองขึ้นไปบนตึก เอาไงดีวะ กำลังช่างใจอยู่ว่าจะขึ้นไปบนตึกของคณะอื่นดีหรือเปล่า เพราะปกติผมก็ไม่เคยไปตึกของคณะอื่นเลย นอกจากตึกเรียนของคณะตัวเอง แต่เอาวะ เค้าบอกว่าถ้าไม่เข้าถ้ำเสือ ก็จะไม่ได้ลูกเสือ ดังนั้นก็ต้องขึ้นสิครับ มัวรออะไรล่ะ ไป....

เดินขึ้นบันไดไปด้วยหัวใจที่ตุ้มๆ ต่อมๆ ก็เพราะไม่รู้ว่าที่อุตส่าห์ถ่อวิ่งมาตั้งไกลเนี่ย ผมจะได้เจอกับน้องแมคม่าของผมหรือเปล่าด้วยนี่สิ แต่การลงทุนคือความเสี่ยงครับ เพราะฉะนั้น ผมก็จะเสี่ยงแหละ

"วันนี้ไปไหนกันปะ"

"ไป ไป อยากกินติมหน้ามอ"

"แกไปปะ"

"ไม่อะ วันนี้พี่มารับ"

"โห่..."

เสียงของนักศึกษากลุ่มหนึ่งดังมาให้พอได้ยิน เนื่องจากเด็กพวกนั้นกำลังเดินลงบันไดมาจากทางด้านบน ส่วนผมก็กำลังจะเดินขึ้นไปข้างบนเช่นกัน

"แง...ชวนพี่แกไปด้วยสิ"

"ไว้วันหลังนะตุ๊กตา วันนี้เราขอผ่าน"

"อืม...วันหลาง...."

"น้องแมคม่า" ผมสะดุดสายตากับเด็กคนหนึ่งที่เดินสวนทางลงมาเข้าพอดี และปากของผมมันก็เรียกชื่อของน้องเขาทันทีแบบอัตโนมัติ ทำให้คนทั้งกลุ่มต่างก็หันหลังกลับมามองที่ผมกันจนเป็นตาเดียว

"คะ พี่เรียกพวกเราหรอคะ" น้องผู้หญิงในกลุ่มหนึ่งในสี่คนเอ่ยถามผมขึ้นมาก่อน พร้อมกับทำหน้างงๆ ให้กับผมด้วย

"ครับ น้องแมคม่า จำพี่ได้มั้ยครับ" ผมรีบก้าวเท้าเดินลงไปหาพวกน้องๆ ในทันที พร้อมกับจับจ้องสายตาและเอ่ยทักทายน้องแมคม่าของผมเพียงคนเดียวก่อนเลย เพราะน้องเค้าเป็นคนเดียวในนี้ที่ผมรู้จัก

"ใครวะมึง"

"ใครแมคม่าวะ"

"ไม่รู้สิ"

"เอ่อ...พี่คะ พี่ทักคนผิดหรือเปล่าคะ คือว่าพวกเราไม่มีใครชื่อแมคม่ากันเลยสักคนค่ะ" น้องผู้หญิงคนเดิมตอบกลับผมมา ส่วนน้องแมคม่าของผมก็มองผมกลับมาแบบนิ่งๆ เช่นกัน

เอ๊ะ...หรือว่าน้องเค้าจะจำผมไม่ได้แล้ว อะไรกัน พึ่งผ่านไปได้ 2 อาทิตย์เองนะ ลืมพี่ไปแล้วหรอครับน้อง ฮือ...ใจร้าย น้องแมคม่าใจร้ายกับพี่ฝุ่นเกินไปแล้วนะครับ แบบนี้พี่ฝุ่นต้องจับน้องมาตีก้นซะให้เข็ด

"ก็น้องคนนั้นไงครับ"

"ใครคะ"

"น้องผู้ชายตัวเล็กคนนั้นไงครับ" ผมชี้มือไปที่น้องหน้าหวานตัวเล็กที่ยืนอยู่ไม่ไกล คงจะรู้แล้วนะว่าพี่หมายถึงเราน่ะ เพราะอีก 3 คนนั้นไม่น่าจะใช่

ซึ่งน้องผู้หญิงที่คุยกับผมเธอออกจะตุ้ยนุ้ยและเป็นผู้หญิง อีกคนเป็นผู้หญิงเช่นกันแต่ตัวสูง อีกคนเป็นผู้ชายแต่ตัวโตกว่าน้องแมคม่าของผม แล้วมันจะเป็นใครไปได้อีกล่ะครับ เอ๊ะ...หรือว่าน้องแมคม่ายังโกรธผมอยู่ ที่วันนั้นผมทั้งด่าและแถมยังจะเตะน้องหมาของน้อง ฮือ...ทำไงดีล่ะทีนี้ถ้าเกิดว่าน้องยังงอนผมอยู่ งั้นผมควรจะทำยังไงดี

"พี่หมายถึง เพื่อนหนูคนตัวเล็กๆ ขาวๆ คนนั้นเหรอ" น้องตุ้ยนุ้ยบอกกับผมพร้อมกับชี้มือไปที่เพื่อนของตัวเองที่ยืนทำหน้างงๆ อยู่กับเพื่อนอีกสองคน

"ใช่ครับ คนนั้นแหละ" ผมพยักหน้าตอบกลับ

"แต่ว่าคนนั้นชื่อ..."

"น้องเนียร์" เสียงน้องผู้หญิงถูกกลบด้วยเสียงของผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ตรงทางขึ้นบันไดทำให้ทุกคนรวมทั้งผมต่างก็หันสายตาไปมองทางต้นเสียงเกือบจะพร้อมๆ กัน

พวกน้องๆ ต่างวิ่งลงบันไดไปหาผู้ชายคนนั้นกันยกกลุ่ม ก่อนที่ไอ้หมอนั่นจะยื่นมือมาหยิบกระเป๋าสะพายออกจากไหล่ของน้องแมคม่าของผม และพากันเดินออกไป ทิ้งให้ผมยืนเอ๋ออยู่ตรงบันไดตรงนี้นี่แหละ และแล้วหมาก็คาบของผมไปแดกต่อหน้าต่อตาซะอย่างนั้น เฮ้อ...อุตส่าห์ได้เจอน้องเค้าแล้วเชียว

________________

ก่อนจะจีบน้องเค้า แกเรียกชื่อน้องเค้าให้ถูกก่อนดีมั้ยไอ้ฝุ่น...