Napabuntong hininga si Jerome habang tinitingnan si Ada. Hindi maganda ang posisyon nito. Bagsak na bagsak ang mga kamay na parang lantang gulay at halos dumikit na ang baba nito sa dibdib sa pagkakuba habang nakasandal sa pinto ng kotse. Lasing na lasing talaga ito. Malayo sa prim and proper na pagkatao nito. Dapat pala isinama niya muna si Alexa para may umalalay sa pag-upo kay Ada. Muli siyang napabuntong hininga. Nilapitan niya ito upang ayusin ang pagkakaupo. Nabigla siya nang bigla na lamang umangkla ang mga kamay ng dalaga sa kaniyang batok.
"Kasalanan mo 'to!" wika ni Ada habang nakapikit pa rin. "Nilasing mo ako. Lagot ka talaga kay Jeremy."
"Ma'am, umayos po kayo sa pag-upo para makaalis na tayo. Uuwi na tayo," aniya sa dalaga.
"Hindi. Dito lang ako. Ayaw kong umuwi. Wala nama
