İpek'ten
Yunus'un dediğine kaşlarımı çattım. Ben vatanın toprak bütünlüğümüydüm.
" O ne demek be. Ben vatan toprağı mıyım? "
Adımlarını durdururken bir yandan kahkaha atıyordu.
" Şaka yaptım ebe hanım. Hiç şakadan anlamıyorsun."
" Sende doğru düzgün cevap ver." diyerek elimde olan elimi sertçe çektim. Ancak elinin sıcaklığı gidince bedenime bir üşüme geldi gibi oldu.
" Tamam da tamam. Seni almak için önce beni öldürmeleri gerekecek ebe hanım."
İşte benim beklediğim cevap bu değildi. Peki neydi önemli olan, beni korumak mı? Yoksa yaptığı görevi mi? Hangisi önemliydi.
Onun elini bırkmış kendi başıma ilerlerken yanı başımda gülüyordu.
" Şu durumumuz da hâlâ gülüyor olabilmen çok güzel."
" Ne varmış durumumuz da? Mis gibi orman, temiz hava, oksijen ohhh ciğerlerim açıldı da."
