Lal gözlerini usulca ertesi sabaha açtığında dün gece yaşanan dakikalar gözlerinin önüne gelmiş ve suratında bir gülümseme peyda olmasına engel olamamıştı. Utanması gerekiyordu ama utanmıyordu çünkü Pusat kocasıydı.
En özel anlarını yaşaması gereken kişi oydu.
Bu yüzden utanmayacaktı ve utanmadı da...
Bakışlarını yanında uyuyan Pusat’a çevirdi ve burnunda, elmacık kemiklerinde, dudaklarında, gözlerinde... Yüzünün her yerinde ellerini gezdirdi.
Pusat burnunu kırıştırıp gülümserken gözlerini araladı ve kendisini gülümseyerek bakan karsını gördü.
Dün geceden pişman olmasından korkuyordu ama karısı kendisini yine şaşırtmıştı.
“Günaydın güzelim.” Dediğinde Lal gülümsedi.
“Günaydın.” Dedi ve kocasının kollarının arasına sığındı. Pusat karısının kokusunu içine çekerek onu daha sıkı sardı.
