MERCAN
Aydan'ın kapıdan içeriye giren arabasını gördüğümde derin bir nefes aldım. Hepimiz sıraya girmiş onu bekliyorduk, birazdan imam nikahlarını kıyacak hoca da burada olacaktı. Arabası konağın bahçesinde sessiz bir frenle durdu. Müzeyyen Hanım'ın ve Aydan'ın yüzlerinde bir zafer işareti yankılanıyordu. Gülümsemeleri hiç bu kadar sahici olmamış bile olabilirdi.
Arabadan indiler. Aydan ve evlatlık olarak kendisine verildiği Bekir Amca... Deli Bekir. Artık bizimle bu konakta yaşayacaklardı, kimse bunun hakkında tek kelime edememişti çünkü Kara Şura'nın isteği böyleydi. Kim karşı gelebilir ki?!
"Sonunda! O güzel gün geldi çattı!" dedi büyük bir neşeyle Müzeyyen Hanım. Alaycı bir gülümseme tüm sinir bozukluğu ile birlikte yüzüme hücum ederken benim bu halimi gören Karan elini belime dola
