"Benimle duş alır mısın, Karan?"
Mercan'ın sözleri aralarındaki son görünmez duvarı da yıkmıştı. Karan, bu kez hiç tereddüt etmedi. Cevabı, Mercan'ın dudaklarını kendi dudaklarıyla mühürlemek oldu. Bu, daha öncekilerden farklı bir öpüştü. İçlerindeki tüm tutsak edilmiş arzuyu, tüm itiraf edilmemiş sevdayı, tüm özlemi taşıyordu. Aceleden uzak, derin ve keşfedici... Mercan, Karan'ın dudaklarının baskısına karşılık verdi, elleri onun omuzlarına, sonra ensesine kaydı, parmaklarıyla onun saçlarının arasına daldı.
Nefes nefese ayrıldıklarında, Karan alnını onunkine dayadı. "Bunu çok uzun zamandır yapmak istiyordum," diye fısıldadı, sesi çakılları andıran bir kalınlıkla. "Sadece öpmek değil... seni hissetmek, her zerreni..." diyerek fısıldadı Karan, gözleri kapalı sayılabilecek kadar kısıktı.
