Sold To Rafael (TAGALOG)

CHAPTER 18

CHAPTER 18

Forbidden Love

Hindi ako mapakali habang pabalik-balik ang lakad dito sa room ni Rafa. Dahil sa nangyari kanina hindi na niya ako pinapabalik sa room ko dahil lilinisin pa daw 'yon.

Panay din ang paghaplos ko sa aking sinapupunan dahil nag-alala ako sa baby ko. Baka may masamang mangyayari, hindi ko kakayanin 'yon.

Hanggang ngayon hindi pa din niya ako pinuntahan dito sa room. Nag-alala na ako baka nagsapakan na ang dalawang 'yon. Pareho silang binalot ng galit ng iniwan ko sila kanina sa kusina. Pero hanggang ngayon parang hindi pa din natapos ang usapan nilang dalawa.

Naisip ko ang sinabi ni Terrence kanina tungkol sa pagbubuhis ng buhay, at nangyari na daw ng isang beses. Hindi ko maiwasang magduda na baka tungkol iyon sa babaeng mahal niya.

From seeing how he blamed Rafa earlier, alam kong malaki ang kinalaman ni Rafa sa pangyayaring 'yon.

Ang hindi ko lang ma gets, iyong mga inasta ni Terrence kanina. Sobra-sobra ang pag-alala na nababakas ko sa pagmumukha niya kanina, that he was about to cry because of too much worry.

Halos lamunin na niya ng buo si Rafa. Mula sa talim na tingin niya, hanggang sa kung paano siya magsasalita sa harapan ni Rafa.

Terrence.

“Juliana.” mula sa pintuan ay nakita ko si Rafa. Nakatayo at nasa magkabilang bulsa ang kanyang mga kamay.

Ngumiti ako sa kanya. “Tapos na kayong mag-usap?”

He nodded. “I just want to eat outside with you, but maybe something will happen again. So, I will choose to cook just so we can eat here.”

“Huh?” medyo nagulat ako. Wala naman talagang ikakagulat sa pagluluto. It's just the first time I've ever heard that.

Humakbang siya papunta sa akin at hinila niya ako upang maupo sa kama. "I can't let you go."

Mas lalo akong nagulat sa salitang muling binigkas niya. “Tungkol ba 'to sa pinag-uusapan niyo ni Terrence?”

"No." he shook his head. "It's about how I feel."

“Rafa, hindi mo kailangan na iparamdam sa akin na napipilitan ka lang.” sabi ko. Hindi ko lang kasi maiiwasang mangamba. Pagkatapos kong marinig ang sinasabi ni Terrence kanina.

About the past that Terrence says, and about Kim, the woman Rafa's always been with. I'm afraid I'll feel worse than I do now when I find out.

“I will never tire of saying over and over that I am faithful to you. Even if something is bothering you, it's not a big problem for me, Juliana.”

Hindi ko alam. Pero parang hinaplos ang puso ko, kahit napakasimple ng mga salitang binitawan niya. Parang sa ganung salita na nagmula sa kanya, I was able to put aside the fear that was trying to weaken me.

Tumayo ako at humarap sa kanya. Nakaupo pa din siya at nakatitig lang ng diretso sa akin.

His eyes that if you stare at are melting. His lips were even redder than mine. His nose was pointed and his cheek was smooth. Those are the qualities of him that drive me crazy.

Hindi ko na namamalayan na nakakandong na pala ako sa kanya. Para akong hinihila gamit ang mga titig niya.

Dahil nakakandong ako paharap sa kanya, malaya kong nalalanghap ang mabango niyang hininga. Ang daya, dahil hindi man lang ako nagrereklamo sa amoy niya.

Bakit nung nakaraan halos palayasin ko siya dito sa mismong pamamahay niya dahil ayaw ko ang amoy niya. Now, I don't feel that way anymore.

“I love you.” even the utterance of those words, I am also not aware of. Kusa lang 'yon na lumabas sa bibig ko.

Nakikita ko din ang unti-unting pagsilay ng matatamis na ngiti sa kanyang labi, kasabay ng pagsiil niya ng halik sa akin.

Oh God. Halik palang niya para na akong lumulutang.

“I love the way you make me aroused.” bulong niya na mas lalong nagpapanindig ng labahibo ko.

He kissed me again and this time, we shared a deeper, more passionate and more insane kiss.

Until we were both naked, pero ganun pa din ang ayos naming dalawa. Wala na akong oras upang isipin kung paano nawala ang mga damit namin. Ang init na nararamdaman ko ang inintindi ko kasabay ng pagbugso ng kaibuturan ko.

“Oh God!” I said again as he touched both my waists to lift me, until I could feel his manhood pierce my womanhood.

“Hmp.” sabay naming ungol. Hindi na ako nakatiis kaya ako na ang gumawa ng pasiunang galaw sa ibabaw niya.

From then on, my movements over him became more and more intense. The few times we had s*x, this was the position I liked.

It was night when I woke up. After what we were doing, I didn't realize that I had fallen asleep.

Nakakaramdam ako ng gutom kaya naisipan kong lumabas ng kwarto at bumaba. Sinuot ko muna ang roba ko at saka bumaba ng hagdan.

Pagdating ko sa living room ay wala akong nakikitang tao. Masyadong tahimik ang buong bahay. Wala din si Rafa sa kwarto pagkagising ko, at wala din ang barkada.

Saan naman kaya sila?

I passed Rafa’s mini bar, and I was surprised when I saw the door open a bit.

Kung pupunta ka kasi ng kusina, madadaanan mo talaga ang mini bar dahil dalawang room lang ang pagitan nito.

Kaya nagtataka ako ng makita kong nakabukas ng bahagya ang pintuan. Baka nandito lang si Rafa o baka isa sa barkada ang nandito at umiinom lang.

I moved a little closer to the door and peered through the slightly ajar door. I just gasped when I saw Terrence inside.

Umiinom siya mag-isa. He was sitting on the floor, but there were four bottles lying on the counter. He was holding a guitar. Siguro nilalaro niya ito habang umiinom.

Hindi ko na sana binalak na pumasok ngunit naaalala ko ang pinag-uusapan nila kanina ni Rafa. Gusto kong itanong kung tungkol saan iyon.

“Terrence.” tawag ko sa pangalan niya.

He doesn’t look around but I can see he’s a little taken aback. Sa ayos niya ngayon, parang ang laki ng problema niya.

Tumayo ako sa harap niya, pero wala naman akong balak magtagal dito sa loob kaya hindi na ako umupo upang pantayan siya. I'm really just going to ask him something.

"What are you doing here?" sobrang lambing ng boses niya. Kung hindi lang dahil sa ayos niya ngayon at sa nakikita kong expression sa mukha niya, iisipin kong napakatiwasay ng buhay niya.

Pero may kakaiba..base sa nakikita ko sa mga mata niya..na kung paano niya ako titigan.

"Why are you drinking alone?" tanong ko sa mahinang boses. Parang ang awkward sa pakiramdam. Nasanay ako sa masayahing Terrence. Hindi ganito.

“Bakit? Ngayon mo lang ba ako nakitang umiinom?” sabi niya na sinabayan ng mahinang halakhak.

“No, what I mean is, bakit hindi mo ako niyaya? O si Rafa at ang barkada.”

"No need. I'm used to being alone. I’m used to being indiscriminate. Besides, your time will be mine only, when Kuya is busy with others, isn't it?”

Para akong naiinsulto sa sinasabi niya. Pero pinili ko nalang kumalma. Hindi ito ang oras para makipag-away sa taong lasing.

Bumuntong hininga ako at saka umupo. Mamaya na siguro ako kakain. Gusto kong damayan muna si Terrence ngayon. Kung ano man ang problema niya, mas makakagaan sa pakiramdam kapag kahit ngayon lang, alam niyang may karamay siya.

“Terrence, nandito lang ako. Kung ano man ang problema mo, pwede mong sabihin sa akin. I can't promise to help you, but I'm sure I can make you feel better.” pang-aalu ko sa kanya. I just really want to comfort him. Siya lang din kasi ang nakakaintindi sa akin.

Muli siyang tumawa, ngunit mahina lang.

"If I told you what comfort I need, can you still do it?" nakatingin na siya sa akin ngayon. Pumupungay ang mga mata at mas lalong namumula ang labi. Siguro dahil lasing na siya. “I don't ask for compensation every time I make you feel better, because I know I want it. But every time you laugh at me, or stare at me, can I know how you feel?”

“Terrence, this is about your problem. Hindi naman siguro ako involved sa problema mo, hindi ba?” kunot noong aniko. Hindi ko siya maiintindihan. Why do I seem to see repentance in his eyes, and why do I seem to be the cause of that repentance?

“Hindi nga ba? Juliana, ano sa tingin mo?” medyo nag-iba ang boses niya. Gumaralgal ito na para bang anomang oras mababasag ito. “Hindi naman siguro ako anesthesia para pampamanhid.”

“Wala akong naiintindihan. Naguguluhan ako sayo.”

“Because you tried to avoid it. You can't understand because you don't want to understand. Look at me." he moved closer to me and held both my cheeks. "Look at the person who really loves you, not at the person who hurt you.”

Parang tumigil ang mundo ko dahil sa sinasabi niya. Parang nawala lahat ng tunog sa paligid at napapalitan ito ng tunog ng pusong tumitibok. Malakas, nakakabingi.

I couldn’t take my sight away from his face because it seemed like there was a strong force pushing me, that I shouldn’t put off every twinkle of his bulging eye.

Ano 'to? Bakit ganito? Bakit parang nag-iiba ang pakiramdam ko after kong marinig ang nakakagulat na mga salitang galing sa kanya.

“Terrence.” his name was all I could say when I felt like I was coming back to my senses.

“Juliana, maliban sa kapatid ako ng asawa mo, haven't you seen anything else? Don't you feel anything else, for me?” ngayon ay halos bulong nalang habang tinatanong niya sa akin ang mga katagang 'yon.

“Terrence, it shouldn't be like this. This is not possible because- ”

“Isa akong pagkakamali?” he suddenly cut off what I was going to say. “That's all you think of me, isn't it? That I am a kid who needs the care of a sister like you. Na hindi pwedeng mangyari ang iniisip ko dahil kapatid lang ang tingin mo sa akin. That's great.”

"Terrence, you're wrong."

“Kahit pagpapanggap, kaya kong tanggapin. Kahit kasinungalingan, buong puso ko 'yung ipagmamayabang sa lahat ng tao. Marinig ko lang mula sa bibig mo na may halaga din ako para sayo. Na gusto mo din ako.” he said again with tears dripping down both his cheeks.

Ilang beses ko bang nakakaramdam ng ganitong pakiramdam? Unang beses? Pangalawa?

Tama, pangalawang beses.

Una nung nakita kong malungkot siya tungkol sa ibang bagay. Pangalawa, ngayon. Umiiyak siya hindi lang dahil sa ibang bagay, kundi dahil sa akin.

Nasabi ko na noon na hindi ko kayang makita siyang ganito dahil masasaktan din ako. Para ko na siyang nakababatang kapatid. Pero ako pala ang dahilan ng kalungkutan niya.

“Mahalaga ka sa akin. Lahat ng taong nakapaligid sa akin, mahalaga para sa akin.” sabi ko sa kanya. Hindi ko na din Napigilan ang luha ko kaya pareho na kaming umiiyak ngayon.

“Gusto ma ba ako?” diretsong tanong niya sa akin na nagpapanlumo sa akin. Paano ko sasagutin 'yon? Ayokong masaktan siya.

Kinuha ko ang kamay niya. “Terrence, gusto kita. Pero sa paraang kaya ko lang.”

Unti-unti niyang binawa ang kamay niya mula sa akin. Sinapo ang mukha at humagulgol ng iyak. Sandaling ganun ang posisyon niya bago siya nag-angat ng tingin sa akin.

“Bakit? Kaya ko namang gawin 'yung mga ginagawa ni kuya sayo. I can better save you from danger. The more I can harm myself, the safer you will be. I can give you the last name Miranda. Kaya kitang pakasalan sa higit sampung pari.” sunod-sunod na sabi niya habang diretsong nakatitig sa akin. Titig na parang nagmamakaawa. . “I can do what my brother can do. If he can love you, doble din ang kakayahan ko na higitan ang pagmamahal niya para sayo.”

Nagbaba ako ng tingin sabay iling. Paulit-ulit na ding tumulo ang mga luha ko sa magkabilang pisngi. Ang sakit. Nasasaktan din ako at nahihirapan.

Hindi ko ginusto ito.

“Terrence, hindi madali. Kung kaya ko lang turuan ang puso ko, mas pipiliin kong mag mahal ng ordinaryong tao. Pero malabo ding ikaw 'yon, dahil isa kang Miranda.”

“Kaya ko ding baguhin ang pagkatao ko. Kung hindi mo gusto ang apelyidong Miranda, I'm also willing to take it away from me. I am ready to be an ordinary person, just for you Juliana.” muling pagmamakaawa niya sa akin. Ang mga luha niya, ay para itong hangin na mahirap na ngang iwasan, nanghahaplos pa.

Naguguluhan ako.

“Terrence-”

“Hindi mo naman mahal si kuya, hindi ba? Kaya ka pumayag na magpapakasal sa kanya dahil wala kang choice?” bigla akong natigilan sa tanong niya. Hindi ko alam kung paano ko siya sasagutin.

Nanatili lang akong tahimik. Parang nakagat ko ang dila ko kaya wala akong mahagilap na sagot. Napipi ako. I'm dumb. Everything he says, is depressing to me.

“Ako...ako Juliana, you can make me your choice. You can use me. Just say, just say how. Para makapaghanda ako. Para pikit mata ko 'yung tatanggapin, basta ba alam kong akin ka.”

Mas lalo lang akong naiyak sa mga katagang 'yon. Hindi ko siya maiintindihan. Yung inakala kong ayos lang, hindi pala ayos para sa kanya. Kasi nga, may nararamdaman siyang iba para sa akin, na alam naman niyang hindi ko masusuklian.