Sold To Rafael (TAGALOG)

CHAPTER 17

CHAPTER 17

Juliana Is In Danger

Kasalukuyan akong kumakain ng tinapay na may ice cream nang may marinig akong nag doorbell sa main door.

Since I was the only one downstairs and Rafa and the three snakes were on the second floor because they were packing clothes for our vacation, I had no choice but to open whoever rang the doorbell outside.

Tumayo ako at tinungo ang pintuan. But before I opened it, I first peeked at who was really outside. Wala lang, sinunod ko lang sinasabi ni Rafa.

Kumunot ang noo ko nang wala akong makita sa labas. Someone rang the doorbell but no one was there? What's that?

Instead na balewalain ay tinuloy ko pa din ang pagbukas ng pintuan upang makasigurado.

A crumpled piece of paper popped out of me as I opened the door of the inn.

Dinampot ko ito at nagmamadaling pumasok sa loob. Baka multo pala 'yung nag doorbell. Katakot.

Pagbalik ko sa living room ay siya ding pagbaba ni Terrence sa hagdan. Nakakunot ang noo niya na ilang araw ko na ding napansin. He also ignored me and seemed to be avoiding me.

“Terrence? Hindi ka ba sasama sa Cebu?” even though there seemed to be something strange about him, I still couldn't help but ask him.

Huminto siya at tumingin ng diretso sa aking mga mata. “Kayo nalang.”

"You're not going to visit your grandmother?"

“Hindi.” tumalikod siya at alam kong lalabas siya kaya hinawakan ko agad ang kaliwang braso niya.

“May problema ba tayo?” malungkot na tanong ko. Masyado siyang matamlay at hindi ko maiiwasang mag-iisip ng kakaiba. Nakakapanibago lang.

“Tayo?” sambit niya at sinabayan ng mapaklang tawa. “Wala tayong problema, Juliana. Dahil hindi naman talaga tayo pwedeng magkaroon ng problema.”

Biglang kumunot ang noo ko. “Anong ibig mong sabihin?”

“Wala. Hindi 'to maari.” he left in front of me leaving meaningful words.

Sa inasta niya ay may kakaiba akong napansin. Kahit anong pilit kong iwaksi 'yon, ay hindi talaga mawala ang pagtataka ko.

Kakaibang Terrence ang nakakaharap ko nitong nakaraang araw, and only now am I proving that there is indeed something strange.

Bumaba ang tatlong ulupong kasama si Rafa bitbit ang mga malalaking travel bag. Sa laki nito ay parang hinakot na nila ang mga gamit nila.

“Parang walang balak bumalik a.” sabi ko sa tatlong kaibigan ni Rafa na parang pinapalayas ng mga magulang sa laki ng travel bag.

“Ma-gastos kasi ako sa damit, madam.” tugon ni Theron at nakipag-unahan kay Morpheus na makaupo sa couch.

Parang mga bata.

"What is that?" turo ni Rafa sa papel na hawak ko. Oo nga pala, muntik ko nang makalimutan.

“Hindi ko alam.” inilagay ko ang papel sa maliit na round table. Wala naman akong interest na basahin 'yon.

“Patingin.” dinampot ni Paris ang papel at agad binasa ang laman nito.

Tutok na tutok sa kanya sina Theron at Morpheus, at wala namang pakialam sa kanila si Rafa dahil sa akin lang ito nakatingin.

“What?” taas kilay na tanong ko. Kaasar ang mga titig niya. Parang timang.

“Nothing.” umupo siya sa katapat na upuan. He wore a long sleeve navy blue and black jeans that fit him perfectly.

Ang gwapo. Nakakahibang ang kagwapuhan ng isang Rafael Zane Miranda. Pero nanatili pa din siyang misteryoso sa akin.

He focused his gaze on Paris who was now frowning. "What's written?"

“Armored Van.” sambit ni Paris. Nanatili sa sulat ang kanyang paningin.

Pareho ang reaksyon nilang tatlo maliban kay Rafa. After niyang marinig ang salitang binasa ni Paris kanina ay unti-unting sumilay ang nakakakilabot na ngisi sa kanyang mapupulang labi.

"Is the Armored Van referred to in the letter, is that the-"

"You got it Theron," Rafa stood up after he interrupted what Theron was going to say. “Let's postpone the vacation first. We need to do something.”

“Ano? Nakaplano na 'yon e.” pagmamaktol ko sa harap nila. Wala akong pakialam tungkol sa Armored Van na 'yan. Yung bakasyon ang laman ng utak ko.

“Baby,” lumapit si Rafa sa akin at niyakap ako mula sa likuran. “After this, kahit ilang lugar pa ang gustuhin mong puntahan natin, gawin natin. For now, we have to cancel our vacation plan first because there is a problem.”

“Tungkol ba ito sa trabaho mo?” inalis ko ang mga braso niya na nakapalibot sa baywang ko. Hinarap ko siya ng buong tapang. “Ito na ba ang patungkol sa sinasabi ni Terrence?”

Bumuntong hininga siya. “You can't know anything, Juliana. You can't.”

“Bakit? Dahil asawa mo lang ako sa papel?”

Iniwas niya ang tingin sa akin at sinulyapan ang tatlo niyang kaibigan. Sabay-sabay namang nagsialisan ang mga ito matapos makuha ang ibig sabihin ni Rafa.

“Juliana, you are my wife, whether on paper or in any way. I will do it the way I know where you are safe.”

"Really? That's not how I know. Because I would really be damned in any way. At ikaw makapag-pahamak sa akin, Rafa.”

“Baby, ang layo na nang pinag-uusapan natin. What are you aiming for?”

Matamlay ko siyang tiningnan. “Hindi mo magugustuhan kong sasabihin ko sayo.”

“Juliana.”

“Tama na. Aakyat nalang ako sa kwarto.” halo-halo ang aking emosyon ng iwan ko siya. Tuloy-tuloy ang pag-akyat ko sa hagdan hanggang sa makapasok ako sa room ko.

Yung pakiramdam na nag-uumapaw ang excitement mo dahil magbabakasyon kayo kasama ang lalaking minahal mo na rin, pero sa isang pirasong papel lang masisira ang planong 'yon.

Asar!

Pakiramdam ko pinagkaitan ako ng kasiyahan ngayon..ilang araw ko lang pinagdududahan si Rafa at akala kong mabubura 'yon dahil kailangan ko lang mag unwind kasama sila. Pero akala lang naman pala.

Ang lahat ng 'to ay kasama sa sinumpaan ko sa harap ng Judge kasama ang lalaking magpapahirap sa akin. Hanggang asawa ako ni Rafa, didikit at didikit sa akin ang ganitong karanasan.

Umupo ako sa kama habang pinadyak-padyak ang aking dalawang paa. Hindi pa din naalis ang inis na nararamdaman ko kanina.

Ilang beses din akong nagbuga ng hangin para lang gumaan ang pakiramdam ko. Nakakaramdam din ako ng init, nakakalimutan kong pinatay ko pala ang air-con kanina.

Tumayo ako at tinungo ang bintana upang buksan ito. Pagkatapos kong mabuksan ang bintana ay tumalikod ako upang bumalik sa kama ngunit laking gulat ko nang may bagay na biglang lumipad papasok dito sa loob ng kwarto ko. Galing ito sa labas ng bintana ng kwarto ko.

Hawak ko ang aking dibdib habang nanlaki ang aking mga mata na nakatingin sa bagay na umuusok. It was on the floor as the smoke increased and gradually occupied the entire room.

Tear gas. Iyon ang tamang itawag sa bagay na nasa harapan ko ngayon. Masakit sa mata at nakakapanghina.

Dahil sa takot at taranta na nararamdaman ko ay hindi ko na alam kung ano ang una kong gawin.

Humakbang ako upang buksan ang pintuan palabas ng kwarto ngunit muli akong nagulat nang may napansin akong tao na nakatayo malapit sa bintana.

Since the smoke had spread I could no longer see it properly. My vision was also blurred because of the tears that came out of my eyes.

“R-Rafa.” mahinang sambit ko sa pangalan ng asawa ko habang sinusubukan kong humakbang paatras.

Umubo-ubo ako dahil sa tuwing malalanghap ko ang usok ay nagdudulot ito ng kakaibang sakit sa lalamunan.

Tinakpan ko din ang ilong ko dahil sa bawat pagpasok ng usok dito ay mas lalong sumakit ito. Unti-unti na ding sumisikip ang aking dibdib.

Kahit nahihirapan ay pinilit ko ang aking sarili upang makaabot sa pinto. “R-Rafa, t-tulong!”

Dahil sa panlalabo ng aking paningin at panghihina ng aking paghinga ay bumagsak ako sa pintuan. Kahit hirap ang ayos ko ay pinilit ko pa ding abutin ang siradura, kasabay ng pagbukas nito.

“JULIANA!” sigaw ni Rafa ang narinig ko. I don’t know how they got in here inside even though the door was still locked. “BULLSHIT! THROW THAT AWAY!”

Hindi ko na alam kung anong ginagawa nila pagpasok nila dito sa loob dahil ang sarili ko nalang ang pinakiramdaman ko.

“Baby, hold on. s**t!” I felt myself rise and and there was a strong arm wrapped around my whole body so I knew Rafa was lifting me.

“Fvck, sino 'yon?”

“Hindi ko alam.”

“Find out! Call the whole group!” muling sigaw ni Rafa bago niya ako dinala sa labas ng kwarto.

Pagdating namin sa kitchen ay hinang-hina pa din ako. Pinaupo niya ako sa upuan at nagtungo sa refrigerator.

“Here, drink this.” hindi ko alam kung gaano siya kabilis nakakuha ng tubig, basta nandito nalang siya sa harap ko bitbit ang isang basong tubig.

Nanginginig ang aking kamay habang inaabot ang bitbit niyang baso. Mabilis ko itong ininom.

Pagkatapos kong inumin ang tubig ay unti-unti na ding gumaan ang paghinga ko.

“Are you okay? Are you hurt? Where is the pain? Baby, tell me.” sinuyod niya ang buo kong katawan gamit ang mga kamay niya.

“O-Okay na ako, salamat.” tugon ko sa mahinang boses. Ngayon ko lang siya nakikitang sobrang nag-alala.

Bakas na bakas sa mukha niya ang pag-alalang walang kapantay. Aaminin kong nakakagulat iyon lalo na kapag nakita ko mismo sa mga mata ni Rafael Zane Miranda.

“Rafa!” biglang sumulpot si Morpheus dito sa loob ng kitchen. Hingal na hingal at halatang galing sa pagtakbo. “Hindi na namin naabutan 'yung lalaki, but we got something."

“What is it?”

“Ito.” may ipinakita si Morpheus kay Rafa. Isa itong Keychain. May nakaukit dito na kulay pulang Dragon.

Bakit parang pamilyar sa akin ang Keychain na 'yan? Pati ang nakaukit dito na dragon. Parang palagi ko na itong nakikita. Hindi ko lang alam kung saan, at kung kailan.

Kinuha ni Rafa ang Keychain at tinitigan ito. “Red Dragon. This is not familiar to me. I expected something else, this wasn't.”

“Ano ang tungkol diyan?” sumulpot din si Paris kasama si Theron sa likuran ni Morpheus. Nakatitig sila pareho sa Keychain na hawak ni Rafa.

"I only know one thing, this is a different group." sabi ni Rafa. I could clearly see the clenching of one of his fists, and that delivered a horrible feeling to me.

“Paano kung related lang 'yan sa grupo ni Jack. Baka nililito lang tayo.”

“No, Morpheus. During our time in the Organization, we are well aware of the movements of our opponents.” pangtanggi ni Paris sa sinasabi ni Morpheus.

Sinabi ko na nga ba. Tungkol ito sa Organization na pinapalakad ni Rafa.

I have been living here for over four months. And little by little, my quiet world is in turmoil. That is because I already belong to his world.

“Let's have a meeting and call all our people.” Rafa sat down next to me and took my hand but he kept his gaze on Paris. “You already know what you’re going to do Paris. Find out all about the red dragon logo and hack everything that can be hacked!”

“Copy.” magalang na tugon ni Paris.

“Morpheus at Theron, gumawa kayo ng patibong. I know it's connected to the Armored Van we're holding.”

“Pero Rafa, paano na ang laman ng Armored Van?”

“Take everything and put it in our safe house. Make sure that there are more than twenty guards.”

Sabay-sabay na tumango sina Theron at Morpheus. Ilang sandali lang silang nanatili sa Kitchen pagkatapos umalis din upang sundin ang ipinag-uutos ni Rafa.

Sigundo din ang nakalipas. Sigundong namamayani ang katahimikan sa pagitan naming dalawa. Nakikiramdaman at walang gustong magsasalita.

“Juliana!” mabilis na pumasok si Terrence dito sa loob at diretsong tumingin sa akin.

Katulad ni Rafa ay nakikitaan ko din siya ng sobrang pag-alala. Hindi niya inalis ang tingin sa akin kahit pa alam niyang nasa tabi ko ang kuya niya.

Mabilis siyang lumapit sa akin at tinabig ang kamay ni Rafa na nakahawak sa baywang ko. Nagulat ako sa inasta niya ngunit hindi kay Rafa.

"What happened? You alright? I told you to be careful.” galit na tanong niya na sinabayan ng sermon.

Lumunok ako ng laway at unti-unti kong ginalaw ang ulo ko upang tingnan si Rafa. Ang galit na mukha niya kanina ay bigla nalang naging plain. Walang emosyon na mababakas.

Muli akong tumingin kay Terrence. “Okay lang ako, hindi ka na dapat mag-alala pa.”

Pumihit siya patalikod sa akin at hinarap si Rafa. “Ito na naman ba? Magbubuhis ka na naman ba ng panibagong buhay? Kuya, asawa mo na si Juliana. Isipin mo naman na hindi siya pangkaraniwang babae!”

“Terrence, nothing happened. Juliana is safe and I will not let anything bad happen to her.”

“BULLSHIT!” Biglang hinampas ni Terrence ng malakas ang mesa na nasa harap namin. “I already heard that! But nothing happened. You can’t afford to drown yourself to save the precious life that I should have made. That happened once, kuya. I don't want that to happen again.”

Rafa clenched his fist again. “Terrence you are still young. You can't interfere in my plans.”

“I don’t care about your plans. Get as rich as you can. Get rich in exchange for your life, or other people's lives! Huwag mo lang idamay ang buhay ng anak mo, at buhay ni Juliana.”

Biglang nagbago ang expression ni Rafa. Mas lalong umigting ang kanyang panga nang marinig niya ang mga pinagsasabi ni Terrence.

“Mag-usap tayo. Kapatid sa kapatid.” sabi ni Rafa bago tumingin sa akin. “Go up to my room first. We just have to talk.”

Dahan-dahan akong tumango. Tiningnan ko muna si Terrence bago ako lumabas ng kitchen. Kung ano man ang pag-uusapan nila, malakas ang kutob kong tungkol 'yon sa akin.