Sold To Rafael (TAGALOG)

CHAPTER 16

CHAPTER 16

Second Chance

Kung hindi tatayo, uupo naman. Iyon lang ang ginagawa ko dito sa loob ng opisina ni Rafa.

I was so bored waiting for him. It's four o'clock in the afternoon but he still hasn't come back. Malapit ng maubos ang ice cream at tinapay na pinabili ko sa kanya kanina pero hanggang ngayon hindi pa din siya bumabalik.

What kind of meeting do they do? Maybe it won't take that long when it's just a business meeting, right?

Baka kakaibang meeting.

Nakakainis. I still don't want to be kept waiting. He should have called on the phone if he just couldn't get home early. Nagsialisan na ang mga empleyado niya pero hindi pa din siya dumating.

Biglang bumukas ang pintuan kaya mabilis akong tumayo. Pero napatigil ako nang makita ko kung sino ang pumasok.

Medyo nagulat pa siya ng makita ako. Pero nakabawi din agad. “Si Rafa?”

“Wala dito.” walang ganang sagot ko. Ano na naman kaya ang gagawin ng babaeng 'to dito.

“Saan nga?”

“Hindi ko alam.”

Nakikita kong nagpipigil siya ng inis. Humakbang siya at nagtungo sa desk ko. Kumunot ang noo niya nang makita niya ang mga pagkain na nakapatong sa desk.

"Why are you eating that?" ay pakialamera pala ang Cassandra'ng to. Pati pagkain ko agrabiyado siya.

“Bakit? Bawal?” tinapatan ko ang pagtaas niya ng kilay. Hindi kaya ako nagpapatalo.

“Bawal talaga. Because you are pregnant. And that is not allowed for pregnant women.” nanliit ang mga mata ko dahil sa sinasabi niya.

Alam niya?

“Paano mo nalaman na buntis ako?” takang tanong ko. Tsismosa.

“Kay Theron.” humakbang siya at nagtungo sa sofa upang umupo. Pinagkrus pa niya ang dalawang hita niya.

Ang landi. Ang iksi ng suot niya tapos kaya niyang umupo ng ganyan. Siguro ganyan din ang ginagawa niya sa harap ni Rafa.

“Hindi ka pala masyadong tsismosa ano?”

Inirapan niya ako. "You know what, I don't really want you for my best friend."

“At sinong gusto mo para sa kanya? Ikaw?” taas kilay na tanong ko.

Umismid naman siya. “Oo. Pero anong magagawa ko kung ikaw ang pinakasalan niya?”

"Good thing you know."

“Pero kung hindi man kita gusto. Mas lalong hindi ko gusto ang babaeng kasama niya palagi.” I was suddenly taken aback by the last thing she said.

Babae?

Yung Kim ba ang ibig niyang sabihin? Anong nalalaman niya tungkol sa babaeng 'yon?

“Anong ibig mong sabihin?”

Tumayo siya at humakbang patungo sa akin. Dinampot niya ang tinapay na nasa kamay ko. “Stop eating that. The child is getting fat.”

“Sagutin mo ang tanong ko. Anong nakita mo?” hinayaan kong bastusin niya ang pagkain ko. Gusto ko lang marinig ang sagot sa tanong ko.

“I don't like you because I think you are just like the women who were crazy to him. And I don't like you even more because of your stupidity.”

“Diretsahin mo na ako.” ewan ko ba, pero parang bumabalik ang sakit na nararamdaman ko nung nakaraan.

Wala pa naman si Terrence dito. Siya lang kasi ang pain reliever ko. Nawawala ang lungkot ko kapag nandito siya sa malapit sa akin.

“I saw him earlier in a restaurant with that woman. I thought he was here because it was already afternoon.”

Hindi ako nakasagot agad. Pinakiramdaman ko lang ang pagsikip ng dibdib ko. Feeling ko, maiiyak ako ilang sandali nalang. Bakit ganito? Bakit ngayon pa?

“H-Hindi ko pinag-isipan ng masama ang mga taong nakapaligid sa kanya, unless magpakita ito ng motibo kay Rafa, at sa harap ko mismo.” that's not what I want to say. I wanted to show that I was hurting in front of Cassandra.

Pero kailangan kong magmukhang matapang, sa harap ng ibang tao.

“What else can you think if your husband is with another woman and still goes out? You are so stupid, Juliana.”

I didn’t answer and I just bowed. I bit my lower lip and pressed against it. This is the only way I know how to bring out how I feel right now.

“Why should I think badly of what they are doing? They only do part of the work. What’s wrong with that?”

“Pwede ba Juliana? Huwag kang tatanga-tanga! Paano kung niloloko ka na pala ni Rafa? Hahayaan mo pa din ba?”

“Umalis kana Cassandra.”

"It's up to you If you do not want to believe." tumalikod na siya agad at nilisan ang buong opisina.

Kung anong ayos ko kanina simula nung umalis si Cassandra, ganun pa din ang ayos ko ngayon. Crouched down while staring at the ring in my hand.

Gusto kong umiyak pero parang hindi naman. Para akong tanga dito na pinakiramdaman lang ang sarili.

Wala akong ganang tumayo o gumalaw man lang. Pinapalagpas ko ang nakikita't naririnig ko. But hearing that issue from other people seems like too much.

I thought it would only happen once, twice, or three times. But even now. I thought he was going to stop seeing that woman because he already knew I was pregnant. I made a mistake.

I shouldn’t believe him. I shouldn't let him just treat me like this. Hindi ako ang nagpupumilit na tumira sa kanya at magpapakasal. Siya. Siya ang nagdala sa akin dito.

Kinapa ko ang pisngi ko. Basa ito. Ibig sabihin umiiyak nga ako.

Gusto kong tawagan si Terrence pero wala akong celphone. Hindi ko din kabisado ang number niya kaya wala akong magagawa.

Napasulyap ako sa orasan na nakapatong sa bookshelf. Malapit na palang mag 7. Ang tagal ko na palang naghihintay kay Rafa. Pero hindi siya dumating.

Dahan-dahan akong tumayo at dinampot ang bag ko sa ibabaw ng desk katabi ng mga tipay at lusaw na ice cream.

Humakbang ako upang lisanin ang opisina ngunit may nasagi akong folder. Mula sa loob nito ay may isang nakafold na papel na nakausli.

Inayos ko ang folder ngunit may isang litrato ang nakaagaw ng atensyon ko. Kinuha ko 'to at tiningnan.

The pain I was feeling earlier only got worse because of what I saw in the picture. It was Rafa, with a woman in his arms. Ang babaeng 'yon, ay walang iba kundi si Kim. Ang babaeng kasa-kasama niya palagi.

Tiningnan ko din ang pangalawang picture. Mas lalong kumabog ang dibdib ko dahil naghahalikan naman sila sa pangalawang picture.

My tears flowed straight away so I immediately put the pictures back inside the folder. I put it back on the desk, and I hurried out of the office.

Nagtungo ako sa elevator at eksaktong bumukas ito. Nakita ko si Rafael na lumalabas mula dito habang sobrang pag-alala ang naka-rehistro sa mukha.

“Baby, I'm sorry.” agad niya akong nilapitan at niyakap ng mahigpit.

I did not speak. I just let him hug me. Hindi ko din siya tinulak dahil ayaw ko ang amoy niya. Hindi lang talaga ako gumalaw.

Tiniis ko 'yon. Gaya ng pagtitiis ko sa mga nakaraang araw. Hangga't kaya ko, titiisin ko. Pero kung hindi ko na kaya, siguro wala na akong maipapangako.

"Are you alright?" he asked me again.

We were on our way home but I still didn't say a word. I can't talk to him yet.

"Baby, talk to me."

Yumuko ako. “Okay lang ako.”

“I'm sorry because I didn't come back right away. We are still dealing with a problem.” the weakness of his voice as if condescending.

“You don't have to explain. There is no need to explain.”

“I'm really sorry. It's my fault."

Tumingin ako sa labas ng bintana dahil pakiramdam ko nag-init na naman ang mga mata ko. Sabi ko nga, ayaw kong makita ako ng ibang tao na umiiyak.

When we got home I went straight to the bedroom and mumbled. I have no desire to go out. None of everything. All I want is to sleep.

Nasa point na ako na malapit na akong lalamunin ng antok nang marinig kong kumatok si Rafa sa pintuan ng kwarto.

“Baby, eat first. You can't sleep hungry. ” from here I could still hear his soft voice.

It only hurts me more. Ang plastik mo Rafa, wala kang kasing plastik.

Katulad kanina ay hindi ko pa din siya sinagot at kinakausap. Hinayaan ko lang siyang kumatok ng kumatok hanggang magsawa siya.

“Juliana. Don't be like this, please. Baka mapano pa ang baby.”

May pakialam siya sa baby. Sa baby lang. Pero sa akin, wala. Paghihiganti. Iyon lang naman talaga ang totoong dahil ng lahat ng 'to.

Kasalan ko kung bakit binigyan ko ng kahulugan. Kasalanan ko dahil umaasa ako. Hindi ako tumanggi, kahit gustuhin ko man. I chose to stay by his side even though I knew I would only get hurt eventually.

“I will not leave here until you come out. Think of baby Juliana.”

Tinakpan ko ang aking tainga upang hindi marinig ang boses niya. Kailangan kong matulog. Para maipahinga ko naman ang puso't isipan ko.

Nagising ako ng madaling araw dahil sa sakit ng tiyan ko. Bumangon ako at lumabas ng kwarto. Nagulat pa ako dahil nakita ko si Rafa na natutulog sa labas ng kwarto ko.

Hinayaan ko lang siya. Hindi ko naman sinasabi na diyan siya matutulog. Besides, it’s not easy for me what he does.

Bumaba ako ng hagdan dahil nagugutom ako. Hindi pala madali kapag natutulog ka ng hindi kumakain. Parang kinutkot ang tiyan ko sa sobrang sakit.

Mabilisan akong nagtungo sa kitchen upang maghanap ng makakain. Nagulat nalang ako dahil may mga pagkain sa ibabaw ng table. Hindi ito tinakpan, hinayaan lang sa ibabaw ng mesa.

Hindi ko 'yon ginalawa. Naghahanap ako ng ibang makakain sa refrigerator at nakikita ko naman ang tirang tinapay ko kanina.

Pagttyagaan ko nalang ito.

“JULIANA!” nagulat ako sa biglaan pagpasok ni Rafa dito sa loob ng kusina.

Humahangos siya at parang may kinatatakutan. Hinaplos niya ang kanyang mukha na parang gulong-gulo.

Dahan-dahan siyang nagtungo sa harap ko at umupo. Pagkatapos ginanap niya ang isang kamay ko. “I thought you left. I didn't see you in your room when I woke up.”

“Kumakain lang ako.” balewalang saad ko sabay subo ng tinapay.

“Anong nangyari?” biglang pumasok si Paris dito sa loob at kagaya ni Rafa humahangos din.

Nakasunod sa kanya ang dalawang ulupon na kagaya niya.

“Bakit?” tanong naman ni Theron.

“Bakit? Inano kayo? Kumakain ako dito? Anong ginagawa niyo dito?” sunod-sunod na tanong ko sa kanilang tatlo.

Parang mga tanga. Ang OA nagmana kay Rafa. Sarap pag-untugin ang mga gago.

“Bakit ka sumisigaw kanina, Rafa?” seryosong tanong ni Paris.

Si Rafa naman ay nanatili lang na nakayuko at hawak pa din ang kamay ko. Ang ikinagugulat namin ay ang pagsinghut niya.

“Hala, anyari?” nagkatinginan kaming apat. Walang idea kung bakit umiiyak ang hari ng kaplastikan.

Ilang sigundong nakapako ang tingin ni Paris at Theron sa akin. Para bang pinagbintangan nila na akong ang dahilan kung bakit umiiyak ang hari ng kaplastikan.

Inosente akong umiling. “Wala akong alam diyan. Kumakain lang ako.”

“Rafa. Huy Rafa!” tinabig ni Paris ang balikat ni Rafa kaya napaangat ito ng tingin.

Sobrang pula ng ilong niya at basang-basa ang magkabilang pisngi.

Napanganga nalang ako habang nakatitig sa luhaan niyang mata. “Anong problema mo, huy?”

Tumingin siya sa akin ng nakakaawa. "Nothing baby. I'm just really scared. ”

“U-Umiiyak s-si R-Rafa?” utal-utal na sambit ni Morpheus at umakto pa itong hinimatay kaya bumagsak sa sahig.

“Huy gago!” mabilis na dinaluhan ni Theron si Morpheus at pinatayo. “Seryoso 'to pre. Huwag kang magbiro ng ikaw lang ang natatawa.”

“Pwede bang bumalik na kayo sa mga kwarto niyo at matulog ng panghabang buhay! Masyado niyong binulabog ang nanahimik kong diwa dito!” inis na singhal ko sa kanilang apat.

Nakakaasar. Hindi na nga ako nakakain kagabi dahil sa pinagagawa ng walanghiyang manlolokong mafia boss, dinagdagan pa ng mga alipuris niya.

Rafa stood up but he still didn't let go of my hand. “I won't go to work for a week. We are going on vacation.”

Unti-unting sumilay ang ngiti sa mga labi ng tatlong ulupong. “Talaga? Kasama kami?”

Rafa nodded at Morpheus's question. "Yes, we need an assistant there."

“Rafa naman.” reklamo ni Paris.

“Sige, dito nalang kayo, maglinis ng buong bahay buong linggo.”

“Ay hindi naman pwede 'yon. Sama kami, diba boys?” ayan naman 'yung diba boys nilang tatlo.

Sumang-ayun naman sina sina Morpheus at Theron kay Paris at nag shake hand pa ang mga loko.

“Saan naman tayo magbabakasyon?” tanong ko kay Rafa.

“Sa Cebu. Sa lugar ng lola ko.” tumango ako sa sagot niya.

Palalagpasin ko na muna ang mga natuklasan ko. I'll let the bad wind blow it away first.

Isang pagkakataon nalang. Isang pagkakataon nalang ang ibibigay ko sa kanya. Kapag sinira pa niya 'yon. Oras na para isipin ko naman ang sarili ko.