“อยู่หอลำบากแน่เลย ลูกป๊า กลับมาอยู่บ้านดีกว่านะ สวิทตี้ ถ้าลูกขี้เกียจขับรถก็ให้การ์ดรับส่งก็ได้“
“ไม่เอา~ก็หนูอยากใช้ชีวิตด้วยตัวเองบ้าง”
“แต่_____”
“ไม่มีแต่ค่ะป๊า หนูตัดสินใจแล้ว!”
ม๊วฟ!!
หญิงสาวเงยหน้าหอมแก้มผู้เป็นบิดาที่คอยเอาแต่ตามใจ เป็นห่วงเป็นไยเธอไม่มีที่สิ้นสุด หอมเสร็จฃก็รีบวิ่งแจ้นออกไปก่อนจะหันมาตะโกนไล่หลัง
“รักป๊านะคะ!!!”
ชายร่างใหญ่ ยืนส่ายหน้าไปมาไหให้กับความซนของลูก ตอนเด็กซนยังไงโตมาก็ยังซนแบบนั้นไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ ชายวัยกลางยืนพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะเดินออกไป
“เฮ้อ…สวิทตี้ของป๊าเริ่มโตขึ้นแล้วสินะ”
คาบเรียน
“ชิ คาบนี้น่าเบื่อชะมัด อาจารย์พูดแต่อะไรก็ไม่รู้!”
มือเล็กเท้าคางกับอีกมือหมุนปากกาเล่นอย่างเบื่อหน่าย แต่เมื่อมองไปรอบๆกลับเห็นว่าทุกคนตั้งตาฟังอาจารย์ที่พูดแว่วๆอยู่ตรงหน้าอย่างจริงจัง ยกเว้นเธอคนเดียวสินะ แต่เจสสิก้าอย่างเธอจะไม่ทนอยู่กับสถานการณ
