“น้องพาพี่ปีนกำแพงออกมา…เพื่อมากินก๋วยเตี๋ยวข้างทางเนี่ยนะ?”
“ก็ใช่น่ะสิ อร่อยจะตายไป~”
ตอนนี้ทั้งสองมานั่งอยู่ในร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆริมทาง ฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆกว่าจะเดินมาถึงก็ปาไปเกือบชั่วโมง แต่เจสสิก้ากลับดูสดใสร่าเริงผิดกับสภาพทางกายที่เหนื่อยล้า
“เป็นไง! อร่อยมั้ย!?”
ปอร์เช่ยังเคี้ยวไม่ทันกลืนดี คนตัวเล็กก็รีบถามเสียงใส ดวงตาเปล่งประกายราวกับเด็กที่รอคำชม ยิ่งกว่าตัวเองเป็นคนลงมือทำ
“ก็…ไม่เลว”
“นั่นไง เจสบอกแล้ว พี่ไม่เคยกินอะไรแบบนี้ล่ะสิ”
“เจสพามาคนแรกเลยครับ”
ปอร์เช่วางตะเกียบลง ก่อนจะเท้ามือบนโต๊ะ โน้มตัวเข้าหาเธอ สายตาแพรวพราว เสียงนุ่มละมุน
“แต่หนูว่า…หนูอร่อยกว่านะคะ”
เจสสิก้าไม่เคยอยู่นิ่งได้จริงๆ ยิ่งมีโอกาสก็ยิ่งหยอดกลับไม่ยั้ง แววตายั่วยวนจนพ่อเสืออย่างปอร์เช่ยิ่งถูกกระตุ้น เขาลุกขึ้น มือเท้าโต๊ะ ก้มลงเข้าใกล้ช้าใบหน้านวลช้าๆ สายตาเจ้าเล่ห์เหมือนจะกลืนกินเหยื่อ
