It was quiet in the car as they drove home. The world had its life, moving briskly out there, with its people walking, jeeps speeding around corners, and lights of the city looking indifferent as to what burden Zen bore in her heart.
Nakahawak siya sa cellphone, muling tinitingnan ang tawag ni Angelo na kakababa lang. Hanggang ngayon ay may ngiti pa rin sa kanyang labi. Hindi niya maitanggi sa sarili na iba talaga ang epekto ng boses ng lalaki sa kanya. Parang sandaling nawawala ang bigat ng lahat.
“Zen,” ani Harry.
Napalingon siya. Alam niyang nagmamasid lamang ito.
“Hmm?”
“Alam kong ayaw mong pag-usapan, pero kailangan ko itong sabihin habang maaga pa. Ipapaalala ko lang sayo.
Napakunot-noo si Zen. “Ano na naman ‘to, Harry?”
“About, Angelo. Baka nakakalimutan mo na kung bakit ka
