Can’ın evine geldiğimizin bile farkında değildik. Öpüşmemiz son bulsa vücudumdaki okşayışları hiç bitmiyordu. Ramiz kapıyı açar açmaz hemen Can’ın kucağından indim.
Can biraz gülerek “Bu eve ilk geldiğinde de kucağımdaydın Sedef, bu kadar panik yapmana gerek yok bebeğim.” dedi.
“Bebeğim mi?!” diye mırıldandım. Arabadan inmeme yardımcı olurken yine elimi tuttu ve belime kadar toplanan mini eteği önüme durup trençkotumu bağıyla bağlayarak kapattı. Bu beni oldukça memnun etti. Gülümseyerek elini tuttum ve Can’ı karşılayan ev çalışanına baş selamı vererek içeri geçtik. Eli elimi tutarken nazikti. Çekmiyor veya zorlamıyordu. Odasına götürdüğünde sabırsızca trençkotu yere attı.
Dudakları dudaklarımı öpmeye tekrar başladığında birbirimizin gömleğinin düğmelerini beceriksizce açmaya çalıştık
