Cemre ablamın ay sonu düğünü olacağı için Ordu’da oyalanmadan Urfa’ya döndük. Onlara akşam gideceğimiz için evimizdeydik. Alpaslan televizyonun karşısında uzanırken canım çikolata istediğim için mutfakta çikolata yiyordum. Çok fazla tüketmesem de zaman zaman dayanamadığım anlar oluyordu.
Çikolatamı küçük ısırıklarla yerken gözüm bebek kıyafetlerine kaydı. Beyaz, gri, mavi... Her biri ayrı güzel, her biri o kadar masumdu ki... Hepsini almak istiyordum. Ama bir yanım hep frenliyordu beni. Henüz erkendi. Bebek daha doğmamıştı ve nazar olur diye tek bir parça bile almamıştım. İçimdeki o tanıdık korkuyla birlikte dua ettim: Sağlıklı doğsun, her şey yerli yerinde olsun. Zaten dokuzuncu ayda her şeyini alırım diye kendimi avuttum. Ama şimdiden bebek odasını, küçük giysileri, o minik elleri hayal
